
Ο αποστολέας του email είναι εθελοντής δασοπυροσβέστης και το κείμενο που ακολουθεί είναι γραμμένο από έναν από τους συναδέλφους του.
"ΓΡΑΜΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟ ΜΟΥ ΝΙΚΟ ΦΙΛΙΠΠΟΠΟΥΛΟ ΟΠΟΥ ΠΛΑΪ - ΠΛΑΪ ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ ΔΙΝΑΜΕ ΜΑΧΗ ΜΕ ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ"
"Σημειώνεται ότι δεν υπήρξαν σοβαροί τραυματισμοί λόγω της πυρκαγιάς πλην ενός πυροσβέστη ο οποίος μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο «Σισμανόγλειο» με αναπνευστικά προβλήματα."
Είναι πολύ παράξενο να διαβάζεις τη ζωή σου μέσα από την αποστειρωμένη λογική της δημοσιογραφίας..
Θα ήθελα να ξεχάσω τα 3-4 πρόβατα που δεν πρόλαβαμε να βγάλουμε από το μαντρί και τα ακούγαμε να σκούζουν καθώς μας πλησίαζε η φωτιά, και εκείνο το σκυλάκι που παρέμεινε σιωπηλό και δεμένο μέχρι τη στιγμή που πανικόβλητο κατάλαβε οτι δεν υπάρχει σωτηρία.. τα αφεντικά του λείπαν διακοπές και κανείς δεν μας ειδοποίησε για αυτό..
Θα ήθελα να ξεχάσω τα πουλιά που δεν προλάβανε να φύγουν απο τα πεύκα καθώς γινόντουσαν παρανάλωμα του πυρός και τα είδα στον αέρα να φτερουγίζουν για λίγο και ύστερα να πέφτουν σαν φθινοπωρινά φύλλα..
Θα ήθελα να ξεχάσω τα τρομαγμένα πρόσωπα των συναδέλφων μου όταν είδαμε τις 50μετρες φλόγες να μας ζώνουν από παντού Θα ήθελα να ξεχάσω τις αγωνιώδεις εκκλήσεις των ιδιοκτητών όλων των σπιτιών τριγύρω μας όταν άρχισαν να γλύφουν τα σπίτια τους οι φλόγες.
Θα ήθελα να ξεχάσω όλους αυτούς που ήρθαν με τζιπάκια κάνοντας χειρόφρενα και πατώντας γκάζι μόνο και μόνο για να απολαύσουν το θέαμα, χωρίς να μας βοηθάνε όταν τα ρουθούνια μας τρέχαν κατράμι και μασούσαμε στάχτη. Θα ήθελα να τους ξεχάσω όταν προσπαθούσαμε να φύγουμε κόβωντας μάνικες και δεν μπορούσαμε επειδή είχαν δημιουργήσει κυκλοφοριακό κομφούζιο μπροστά μας.
Θα ήθελα επίσης να ξεχάσω όλους αυτούς που πίναν καφέ και μας ειρωνεύονταν την ώρα που δίναμε και ίσα που κρατούσαμε την ψυχή μας. Θα ήθελα να ξεχάσω αυτούς που τραβούσαν πανικόβλητοι τις εγκαταστάσεις μας και μας άφηναν εκτεθειμένους στις φλόγες.
Θα ήθελα να ξεχάσω τις πανικόβλητες φωνές συναδέλφων στον ασύρματο όταν τους κύκλωνε η φωτιά. Θα ήθελα να ξεχάσω αυτή τη λαίλαπα που δεν υπήρχε τρόπο να φρενάρεις και λαίμαργα κατάπιε τις όμορφες περιοχές που κάποτε χαρήκαμε ώς παιδιά και τα παιδιά μας δεν θα ξέρουν οτι υπήρχαν.
Μα δεν θα ξεχάσω εκείνους τους χειριστές των ελικοπτέρων που τελευταία στιγμή μας δημιούργησαν δίοδο διαφυγής μέσα από τους θεόρατους τοίχους φωτιάς που μας περιτριγύρισαν.
Μα δεν θα ξεχάσω τους συνάδελφους από Αταλάντη που ήρθαν να μας βοηθήσουν σε μια ξένη για αυτούς περιοχή. Μα δεν θα ξεχάσω όλες τις κυβερνήσεις έως τώρα που επιτρέπουν σε οικοπεδοφάγους να χτίζουν, που αντιμετωπίζουν με αναλγησία τους εμπρησμούς και κοροϊδεύουν τους Εθελοντές.
Μα δεν θα ξεχάσω το κράτος που ούτε γάντια δεν μας έδωσε, πόσο μάλλον ενα ευχαριστώ, για να μήν θίξει την επιτηδευμένη ανικανότητα του μπροστά στα συμφέροντα.
Μα δεν θα ξεχάσω ότι καταφέραμε 4 παιδιά με 1 όχημα να σταματήσουμε ενα μέτωπο 500 μέτρων, να σώσουμε 5 σπίτια και μερικά πρόβατα.. Θα βοηθήσει να μπορέσω να κοιμηθώ όταν θα γυρίζουν οι εικόνες φρίκης στο μυαλό μου.
Μα δεν θα ξεχάσω την όμορφη τραυματιοφορέα που μου συμπαραστάθηκε όταν δεν είχα αναπνοή, τους έμπειρους γιατρούς που πέσαν πάνω μου και μου ξαναδώσαν μέλλον, καθώς και το νοσηλευτικό προσωπικό που ξεχείλιζε απο ανθρωπιά και καλοσύνη. Σας ευχαριστώ.
Και δεν θα ξεχάσω να λέγομαι ακόμα άνθρωπος και να χρωστάω στη φύση ενα μεγάλο συγνώμη για όλες τις καταστροφές που της έχει προξενήσει το είδος μου.
Η απορία μου είναι οι βίλες που θα χτίσετε θα έχουν νόημα εαν δεν υπάρχει πια πράσινο γύρω σας; Όταν ο αέρας θα μυρίζει στάχτη και θα σου καίει τους πνεύμονες; Πώς διάολο θα αναπνέετε εσείς κει πάνω και εμείς εδώ κάτω; Πώς περιμένω απο ενα κράτος με στημένες εκλογές και προκάτ κόμματα να δημιουργήσει ενα καλύτερο μέλλον απο τις στάχτες που έχουν γεμίσει τα πνευμόνια μου...
Λίγη στάχτη στα μαλλιά...
Δολοφόνοι...
21/8/2007
Χθες βράδι, Κυριακή, δεν άντεξα άλλες εικόνες.
Είχα 2 επιλογές: να αρπάξω ό,τι βρω μπροστά μου και να κάνω την οθόνη κομμάτια, ή να βάλω να δω μια ταινία στο dvd και να προσποιηθώ πως έξω σταμάτησε να βρέχει στάχτες. Επέλεξα το δεύτερο.
Ήμουν στο παραπέντε να πάθω κατάθλιψη, ειλικρινά. Ούτε στους σεισμούς του 1999 δεν έχω νιώσει έτσι.
Πάνω από 60 ανθρώπινες ζωές χαμένες με το φρικτότερο των τρόπων στην Ελλάδα της Ε. Ε. του 2007. Τρία χρόνια μετά τους Ολυμπιακούς και την περίφημη, χιλιοπληρωμένη, υποδομή και θωράκιση που αποχτήσαμε.
Όταν τελειώσει το μυαλό μας με τους νεκρούς –γιατί μας κυνηγούν σαν φαντάσματα– το περιμένει και το άλλο τεράστιο δράμα: των χιλιάδων αστέγων που είναι αφημένοι στην τύχη τους και που όταν αρχίσουν οι πρώτες δυνατές βροχές θα τους έχουν ξεχάσει οι πάντες και θα κυλιούνται σαν τα γουρούνια στη λάσπη.
Εξαφανίστηκαν όλοι τους! Κυβέρνηση, υπουργοί, αρχηγοί πυροσβεστικής, γενικοί γραμματείς της πολιτικής προστασίας… Άφαντοι…
Στην ζωή μου δεν έχω δει πολλά διαγγέλματα πρωθυπουργού. Να κηρύσσεται με τέτοιο στόμφο, όμως, η χώρα σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και 2 μέρες μετά την ίδια ώρα να είναι όλα τρεις χειρότερα σε όλους τους τομείς; Καλά μου τα ‘πε ο ταξιτζής που ερχόμουν πριν από λίγο…
Ξέρετε πότε ήταν η τελευταία φορά που τα γυναικόπαιδα έτρεχαν να βρουν καταφύγιο στο σχολείο ή στην εκκλησία του χωριού; Που χτυπούσαν τις καμπάνες; Στους βομβαρδισμούς του τελευταίου πολέμου και στην αποτυχημένη επιστράτευση της χούντας το 1974! Τα διαβάζαμε στα βιβλία και τα ακούγαμε απ’ τους παππούδες μας μέχρι την Παρασκευή…
Η Ελλάδα γύρισε πίσω έναν αιώνα και λίγο βάζω… Εκεί την οδήγησαν τα 300 καμάρια μας. Ειδικώς από τους Κωστάκηδες και τους Γιωργάκηδες και τις παρατάξεις και κυβερνήσεις τους που όλο αλλάζουν τη χώρα που αγαπώ προς το καλύτερο, μαζί με τα επιτελεία τους της σάρας, της μάρας, της αρπαχτής και της αρπαγής που έχουν το θράσος να λένε δημόσια ό,τι μαλακία τους κατέβει σε τέτοιες στιγμές και που προσπαθούν να κρυφτούν πίσω από συνθήματα του τύπου “nation under attack” που τόσο δημοφιλή έγιναν στον μετά την 11/09 κόσμο, δεν θέλω να ξαναδώ κανέναν. Νιώθω προσωπικά μια απέραντη αηδία από το κεφάλι μέχρι τα πόδια. Και για όλους όσους συμμετέχουν σ’ αυτήν την υδροκέφαλη ξεφτίλα που λέγεται «κρατικός μηχανισμός» και για την οποία κάθε χρόνο μας τα μαζεύουν για να τη συντηρούν και να κάνουν τα ρουσφέτια τους…
Κρύβονται, διότι νομίζουν ότι θα ξεχαστεί ένα τέτοιο κακό μέσα σε 2 βδομάδες και στις 16/09 όλα θα είναι μέλι γάλα.
Ας βγουν να περπατήσουν στους δρόμους να δούνε πώς έχουν αλλάξει τα βλέμματα όλου του κόσμου ανεξαιρέτως για τους πολιτικούς. Είναι η πρώτη φορά που διακρίνεται κάτι τέτοιο τόσο ξεκάθαρα. Μιλώντας με όσους φίλους και γνωστούς έχω στις περιοχές στην Εύβοια, κατάπια τη γλώσσα μου. Δεν μπορούσα να τους πω ούτε τη λέξη «κουράγιο». Τίποτα, μούγγα…
Τι να πεις σε κάποιον που κάθεται σ’ ένα πεζούλι μέσα στο απέραντο μαύρο;
Πάνος Πανότας
Μάζεψαν όλοι τους άρον-άρον τις πετσέτες, άφησαν τις ξαπλώστρες και μαζεύτηκαν στο άψε σβήσε στο γυαλί μη και χάσουν από το «φρέσκο» ψητό. Πρωινάδικα, ειδικές εκπομπές, δελτία ειδήσεων, αναλυτές, όλοι στις επάλξεις εν μέσω 12ωρων επαναλήψεων… Δεν παίζει κανείς με την AGB και τις σφυγμομετρήσεις, έτσι είπε ο Vincent Price στην «Κοινή Γνώμη» του…
Μαζί με τους «αδειούχους» του Σεπτέμβρη που τους έκοψε ο ιδρώτας, τους δημόσιους υπαλλήλους που ανακαλούνται, τους παππούδες που ψάχνουν την αστυνομική ταυτότητα…
Το τέλος της τουριστικής σεζόν θυσιάστηκε σε μια νύχτα όταν ο πρωθυπουργός επιβεβαίωσε τα κρυφά γκάλοπ με τη Μεγαλόχαρη…
Η έναρξη του πρωταθλήματος ποδοσφαίρου, επίσης…
Ούτε που στέκεται κανείς βέβαια στο εξ ορισμού αντιφατικό των πρόωρων εκλογών καθαυτών, που από έσχατη λύση (βλ. τους γείτονες με τα περί μαντίλας), γίνεται τώρα εργαλείο σκοπιμότητας, μην πω αλαζονείας και παρεξηγηθώ. Δεν με ανησυχεί το γεγονός. Το παράδειγμα και το δεδικασμένο που δημιουργεί κάνει την τρίχα μου να σηκώνεται…
Ίσως να φταίει που έχω συνδέσει και το επίθετο «πρόωρος-η-ο» εξ ορισμού με κάτι αρνητικό. Ανέκαθεν το θυμάμαι έτσι…
Με δύο λόγια, που θα έπρεπε κάποιος με κότσια να τα πει στο μεγαλύτερο κανάλι και την ώρα με τη μεγαλύτερη ακροαματικότητα για να τα ακούσουν όλοι και ας είναι προφανή, η κυβερνώντες:
1) επέλεξαν να πάνε σε πρόωρες εκλογές επειδή είναι σιγουρότατοι πως θα τις κερδίσουν, και
2) τις κάνουν πρόωρες διότι στο εξάμηνο μέχρι να έρθουν οι κανονικές θα φάμε τόση πίκρα που ίσως τότε να μην είναι τόσο εύκολη η υπόθεση νίκη…
Το 1) δείχνει επί της ουσίας πως στην παρούσα φάση αντίπαλος που να είναι επίφοβος δεν υπάρχει. Και πώς να υπάρχει δηλαδή, είναι η πρώτη φορά που φαίνεται το τόσο τεράστιο κενό λόγου και έργων που μαστίζει την πολιτική σε αυτήν τη χώρα, ένα πτώμα σε αποσύνθεση λες…
Το 2) δείχνει ότι τα πράγματα στην κοινωνία, στην υγεία, στην παιδεία κ.λπ., σε αυτά που μας ενδιαφέρουν δηλαδή, πάνε κατά διαόλου. Οι ανατιμήσεις που έρχονται θα τσούξουν. Τα σκάνδαλα και οι ατιμώρητες ατασθαλίες, εμπρησμοί κ.λπ. θα οργιάσουν, τα ψηφίσματα και τα νομοσχέδια θα είναι ίσως περισσότερο από ποτέ σε άλλο μήκος κύματος από τις ανάγκες του κοσμάκη.
Θα μου πείτε, δεν μας παρατάς κι εσύ, εδώ βρήκες να κάνεις την αντιπολίτευσή σου;
Το θέμα είναι πως δεν κάνω αντιπολίτευση, συμπολίτευση ή ό,τι άλλο τέτοιο. Πέντε αλήθειες προσπαθώ να γράψω, και ευτυχώς που μπορώ να λέτε και να λέμε. Σκεφτόμενος αφελώς, όπως με την ψήφο του ο μέσος Έλληνας πίστεψε και πιστεύει ακόμη ο άμοιρος ότι μπορεί να αλλάξει την καθημερινότητά του, ότι το έχει το αναφαίρετο δικαίωμα στη δημοκρατία, αυτό που οι πολιτικάντηδες της νέας γενιάς έχουν μυριστεί και του το παίρνουν με δόλο, με το «μαστίγιο και καρότο». Με αυτούς τα έχω, τους πολιτικάντηδες της νέας γενιάς, τους κληρονόμους επωνύμων του παρελθόντος που διεκδικούν και κομμάτι της Ιστορίας, αυτούς που πάνε τα πάντα από το κακό στο χειρότερο, που συνεχώς μας κάνουν να λέμε πως παρακάτω δεν θα πάει, μέχρι που πάει…
Θυμάστε κάποτε εκείνο το «ψωμί κι ελιά» του παρελθόντος; Μάλλον ξανάρθε…
Υ.Γ. Μοιράζομαι και το “To Let Myself Go” από το “Live In Scandinavia” της Ane Brun ως το απόλυτο αυγουστιάτικο τραγούδι που έφερε μέσα μου τρικυμία συναισθημάτων…
Πάνος Πανότας
Οι διαφημιστικές εταιρείες δεν ρίχνουν ποτέ λεφτά στην τύχη, είναι ένα πρότυπο μετρονομικής λειτουργίας στην όλο και πιο διογκούμενη «Κοινωνία του Θεάματος» που έγραφε κι ο Guy Debord στο βιβλίο του, κι ας πάλιωσε τόσο ώστε δύσκολα πλέον διαβάζεται. Οριοθετούν τον τρόπο και το target γκρουπ και στη συνέχεια ενσκήπτουν χειρουργικά στα υπάρχοντα μέσα και αξιολογούν με πολύπλοκους υπολογισμούς ποιο ή ποια κάνουν για τους στόχους τους. Αν δεν βρουν κανένα, το φτιάχνουν μόνοι τους και ξεμπερδεύουν. Κι ασφαλώς μέσα στην επιτυχία λαμβάνουν υπόψη και το να αποσβέσουν το γρηγορότερο την επένδυση. Αργή ρευστοποίηση σήμερα σημαίνει πρακτικά ότι κάποιος άλλος ενδέχεται να σε προλάβει, κι αν σε προλάβει μπορεί και να βρεθείς από νικητής, χαμένος.
Από την άλλη, το κάθε μέσο καλείται να αποδείξει εαυτόν, ότι δηλαδή είναι όντως μέσο, και πως έχει διεισδύσεις, πειθώ, αποδοχή, εκτίμηση. Εντάξει, μελέτες ηθικής δεν κάνει κανείς ακόμη (αυτό πάει στην εκτίμηση), αλλά μελέτες ηθικού κάνουν και ξανακάνουν. Όταν σε πλησιάζουν οι διαφημιστές με τις βαλίτσες τους σημαίνει ότι είσαι μέσο που πληροί συνθήκες, είσαι μέσο, μπορείς αποδεδειγμένα να (τους) κάνεις τη δουλειά. Κάθε μέσο, όμως, δρα σε συγκεκριμένο κοινωνικοοικονομικό σύστημα. Έστω κι αν μιλάμε όλοι για την παγκοσμιοποίηση, δεν είναι παντού οι ταχύτητες, τα ενδιαφέροντα και τα πορτοφόλια ίδια.
Έτσι, όταν είδα στις σελίδες του “Spin” Ιουλίου δύο δισέλιδες διαφημίσεις, του νέου μοντέλου της Chevrolet (με το βασικό μήνυμα πάνω σε στίχους των Motley Crüe!) και του Jeep Patriot, μαζί με μία μονοσέλιδη μιας καμπάνιας για δράση υπέρ του Νταρφούρ του Σουδάν (“we the people demand”, δίνουν και τηλέφωνο στον Λευκό Οίκο!) λίγο παρακάτω, μία επίσης ολοσέλιδη προπαγανδιστική που προέτρεπε για κατάταξη στο αμερικανικό ναυτικό (“accelerate your life”… in U.S.Navy, παρακαλώ) και της “Coca Cola zero” στο από μέσα του οπισθόφυλλου, κατάλαβα από τη μία πως πλέον η τάση είναι όλοι να χρησιμοποιούν κατά περίσταση τα πάντα, αλλά και ότι ο μέσος, αξιολογημένος, αναγνώστης του “Spin” δεν είναι ο φτωχο-φοιτητής, αλλά αυτός που μπορεί και να τον ενδιαφέρουν τα ακριβά αυτοκίνητα, όπως μπορεί και να είναι τόσο πληγμένος που μπορεί και να ψαχτεί με τον καθαρό αέρα στα αεροπλανοφόρα στον Περσικό ως μισθοφόρος.
Αν προβάλει κανείς όλο το παραπάνω –και χωρίς να γελάσει, προσέξτε κρίνονται πολλά από αυτήν τη λεπτομέρεια– σ’ ένα νεολαιίστικο μουσικό περιοδικό, του στιλ «Ποπ & Ροκ», της Ελλάδας, με μια υποθετική διαφήμιση του καινούργιου jeep Cherokee σε δισέλιδη καταχώρηση, ας πούμε, αλλά και ένα μονοσέλιδο σε γαλάζιο φόντο και κύματα που αφρίζουν με μήνυμα «βρείτε το μέλλον και τον εαυτό σας στις ένδοξες φρεγάτες μας» θα μιλάει για μια άλλη κοινωνία από αυτήν που ζει εδώ. Μια κοινωνία με περισσότερο χρήμα για σπατάλη, με καλυμμένες τις βασικές ανάγκες, με όρια φτώχειας που δεν θα τα καταλαβαίνει ο μισός πληθυσμός, αλλά το ένα δέκατο.
Όταν μετρήσουμε την κοινωνία μας –ή την μετρήσουν άλλοι για μας, που την μετρούν –καταλαβαίνουμε και γιατί δίνουμε για το κάθε “Spin” που περνάει έναν ωκεανό δρόμο έξι ευρώ, όσο για ένα καφέ σε «φημισμένο» νησί. Κι έτσι συνειδητοποιείς και το τι ανά πάσα στιγμή θεωρείς νορμάλ και το τι διακυβεύεις. Να χάσεις ή να κερδίσεις…
Εγώ τώρα γιατί αγόρασα το “Spin”; Στον αμερικάνικο κόσμο γιατί δεν θα ήξερα τι να κάνω τα 6 ευρώ που θα μου περίσσευαν. Στον ελληνικό, για το εξώφυλλο της Amy Winehouse, για το “MySpace” tribute cd στους Smashing Pumpkins και γιατί δεν βρήκα τίποτα καλύτερο στο news stand. Ο καθένας με τους (σοβαρούς) λόγους του…
Πάνος Πανότας
Έχουν καταγραφεί κατά καιρούς μερικές πρωτιές του λαού μας στις διάφορες πανευρωπαϊκές έρευνες, που αν μη τι άλλο, οφείλουμε να τις επισημάνουμε:
1. είμαστε πρώτοι στην κατανάλωση whiskey,
2. βλέπουμε πάνω από 4,5 ώρες tv ημερησίως, καταρρίπτοντας κάθε στατιστική της Ε.Ε.,
3. έχουμε τα περισσότερα κατά κεφαλήν τηλεοπτικά κανάλια, και
4. έχουμε τις περισσότερες αθλητικές εφημερίδες, 12 τον αριθμό, ενώ έχουμε το
χειρότερο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου. Και έπονται και άλλες!
Διάβασα ότι έχει κατατεθεί μια μαζική καταγγελία στο συνήγορο του καταναλωτή σχετικά με τα γεγονότα του Ejekt festival. Άλλη μια, παγκόσμια τούτη τη φορά, πρωτιά μας.
Περιμένω με ανυπομονησία πότε θα συνταχθεί μια παρόμοια καταγγελία για
τις ατέλειωτες ουρές στα μπαρ της συναυλίας των James στα πλαίσια του Fly Beeyond festival, όπου οι θεατές που περίμεναν στις ουρές δεν βίωναν το live feeling, ενόσω άπαντες οι παρευρισκόμενοι ήταν στα πρόθυρα αφυδάτωσης. Σα γνήσιο ελληνικό περιοδικό που σέβεται τη νεοελληνική εσωστρέφειά μας, δεν ασχολούμαστε με τη μη εμφάνιση της Pink και των The Rasmus. Άσε που οι τελευταίοι έχουν εμ(α)φανιστεί ζωντανά ήδη στην πόλη μας προ λίγων ετών.
13,5 χιλιάδες θεατές, λέει ο ανταποκριτής μας, ότι παρευρέθησαν στο Synch
festival. Ευχαριστημένοι διοργανωτές από τη μια. Δυσαρεστημένοι συμπολίτες καλλιτέχνες, όμως, από την άλλη. Σειρά τους να μην ασχοληθούν μαζί μας, χε χε.
Οι fans πάντως ήταν σίγουρα οι χαμένοι της υπόθεσης, τόσο λόγω διοργανωτικών αλαλούμ, όπως π.χ. 1) η εμφάνιση των γκρουπ πριν την ώρα τους, 2) η ύπαρξη άρτιας ταβερνο-υποδομής που ήταν όμως ανεκμετάλλευτη και 3) η επιβολή καλών τρόπων με το στανιό, όσο και εξαιτίας της αφόρητης ζέστης που επικρατούσε ακόμα και μετά τη δύση του ηλίου στην Τεχνόπολη. Αν δεν ήταν δηλ. η γόβα-techno της κουκλίτσας Olgaς και η ισοπεδωτική εμφάνιση των 3 !!!, θα έκλαιγε πολύς κόσμος τα λεφτά του, αν αναλογιστεί κανείς και τις κατωτέρων των προσδοκιών εμφανίσεις αρκετών καλλιτεχνών, είτε λόγω ντεφορμαρίσματος, είτε λόγω ηχητικών προβλημάτων.
Δικαιωματικά, το γεγονός που σημάδεψε συναυλιακά το καλοκαίρι του 2007 έως
τώρα είναι το προαναφερθέν live των chk chk chk. Οψόμεθα για τους manics και τους pumpkins, ενώ και για τους tool ισχύει πάνω κάτω το ίδιο. Κάτι μου λέει ότι η λέξη που θα χαρακτηρίζει το συναυλιακό μέλλον τούτης της χώρας δεν θα είναι άλλο από τη λέξη... metal!
Κι ενώ εμείς ασχολούμαστε εδώ με 3-4 ονόματα, δεν αρκεί παρά να διαβάσει κάποιος τα υπόλοιπα άρθρα του περιοδικού για να διαπιστώσει ιδίοις όμμασοι τα ονόματα με τα οποία ασχολούνται κάποιες άλλες μικρότερες ευρωπαϊκές χώρες, τόσο σε ποιότητα όσο και σε ποσότητα, και έπειτα να κάνει τις ανάλογες συγκρίσεις.
Ένα άλλο πράγμα πάλι που δεν έχω καταλάβει όλα αυτά τα χρόνια είναι γιατί
τα Μ.Μ.Ε. ευρείας εμβέλειας της χώρας, αγνοούν επιδεικτικά να προβάλλουν
δραστηριότητες όπως για παράδειγμα τα προαναφερθέντα φεστιβάλ, πλην της προβολής των διαφημιστικών σποτ βεβαίως βεβαίως.
Πολλοί καλοθελητές θα σπεύσουν να μας υπενθυμίσουν ότι το κοινό των εν λόγω φεστιβάλ είναι πολύ μικρό και στην εποχή της παγκοσμιοποίησης τα κανάλια δεν μπορούν να ασχολούνται με μερικές βελόνες μέσα στο σωρό με τ’ άχυρα. Πώς όμως η δημόσια τηλεόραση χρηματοδοτεί και παράλληλα υποστηρίζει εκπομπές με αποκλειστικό αντικείμενο ενασχόλησης π.χ. την έθνικ μουσική, μάλιστα ο υπεύθυνος δημοσιογράφος πήγε πρόσφατα και κάλυψε διάσημο φεστιβάλ χάλκινων γείτονος χώρας, και δεν αφιερώνει ούτε 5 λεπτά δημοσιότητας σε φεστιβάλ που γίνονται στη γειτονιά της;
Για την μπουζουκερί των άλλων καναλιών τι να πει κανείς αφού πλέον θεωρείται παγιωμένη. Άλλωστε δεν έχουμε τίποτα ενάντια στην έθνικ, το αντίθετο μάλιστα. Απλά κουβέντα κάνουμε!
Αυτό το πράγμα πάντως που συνειδητοποιώ όλο και περισσότερο τον τελευταίο
καιρό είναι ότι η ζωή στην πατρίδα έχει αρχίσει να με κουράζει και πάλι. Σαν να μην
πέρασε μια μέρα, ένα πράγμα!
Στέργιος Αντωνίου
Τον τελευταίο καιρό κυκλοφόρησαν δύο cds με ανέκδοτα –στην πλειοψηφία τους– τραγούδια ελλήνων μουσικών, το ένα μαζί με το Sonik, με θέμα τη μουσική σκηνή της Θεσσαλονίκης, και το δεύτερο μαζί με τη Lifo, από το διαγωνισμό της Coca Cola Soundwave. Πολύ θετικές και οι δύο προσπάθειες, ιδιαίτερα αφού για τους περισσότερους καλλιτέχνες αποτελεί και την πρώτη παρουσίαση της μουσικής τους στο κοινό. Αυτό που χρειάστηκε για την υλοποίησή της ήταν η απόφαση και μια απλή κατά βάση οργάνωση (που ευτυχώς δεν περιορίστηκε στον δικό μας Άρη!) - τα υπόλοιπα είναι πλέον, από τεχνολογικής απόψεως, πάρα πολύ εύκολα.
Όταν λοιπόν, σκαλίζοντας τους ξεχασμένους στο σπίτι των γονιών μου δίσκους, έπεσα πάνω στο “Greece Attacks”, είχα έναν πολύ καλό λόγο να το βγάλω από το ράφι: Είναι η πρώτη επίσημη συλλογή ανέκδοτων ελληνικών συγκροτημάτων, για τον χώρο του metal, που κυκλοφόρησε από την FM Records στα τέλη του 1988. Την επιμέλεια του όλου εγχειρήματος είχε αναλάβει ο γνωστός την εποχή εκείνη Lord (Metal Hammer, ιδρυτής –νομίζω– του πρώτου Rock City στη Σωκράτους - δεύτερη στάση του κλασικού σαββατιάτικου τρίπτυχου ‘Happening - Rock City - Μοναστηράκι’).
Από τον πρόλογό του στο εσώφυλλο του διπλού δίσκου –γραμμένο στα αγγλικά, με καθαρό heavy metal attitude–, ξεπηδά αβίαστα η δυσκολία και ο ενθουσιασμός του για την ολοκλήρωση της συλλογής, με 20 άγνωστα συγκροτήματα από όλη την Ελλάδα. Πράγματι, δεν θέλει και μεγάλη προσπάθεια να φανταστούμε πόση δουλειά χρειαζόταν εκείνα τα χρόνια, τόσο για να γίνει μια αξιοπρεπής ηχογράφηση, όσο και για να μαζευτεί και να εκδοθεί το τελικό υλικό.
Έτσι, μ’ αυτά και μ’ αυτά, και καθότι στο πατρικό μου σπίτι επιδίδομαι τακτικά σε απολαυστικές τελετές παρελθοντολαγνείας, ειδικά τη στιγμή που ο καύσωνας είχε καταστήσει απαγορευτική κάθε εποικοδομητικότερη δραστηριότητα, έπαιξα στο πικ απ και τις 4 πλευρές της συλλογής.
Το περιεχόμενο το φαντάζεστε: παραγωγές επιπέδου demo, ήχος τουλάχιστον πρωτόγονος για τα καλομαθημένα στην ψηφιακή τελειότητα αυτιά μας, μα αυτό που έβγαινε πάνω απ’ όλα από τα ηχεία, ήταν η φωνή της ελληνικής metal σκηνής, που είχε πολλά να δώσει.
Από τα τραγούδια θα ξεχωρίσω το Only death is real των Danger Cross –τους είχα μάλιστα γνωρίσει σε ένα σχολικό πάρτι–, ένα γκρουπ από τρία 15χρονα που δεν αστειεύονταν κι έγραψαν έναν αξιοσέβαστο metal οχετό, ένα από τα πιο δυνατά τραγούδια του δίσκου. Το Burst out crying των IFC, μια αναπάντεχη έκπληξη …γνήσιας αυστραλέζικης pop, που κατάφερε να τρυπώσει ανάμεσα στα ζοριλίκια του υπόλοιπου δίσκου –τέλη των 80’s και υπήρχαν κι άλλες, πλην των μεταλλικών, μουσικές επιρροές– είτε συνειδητές είτε και υποσυνείδητες. Στο καπάκι όμως η τρομαχτική –αλήθεια!– εισαγωγή του Necrology (Vaal) με επανέφερε βίαια στο ‘σωστό’ κλίμα.
Πολύ καλοί επίσης οι Blowing Free με το Rock n Roll, ένα row κομμάτι στα χνάρια των πρώιμων Maiden και των γκαραζοφoνιάδων Motorhead, που ξεχωρίζει με την καταιγιστική κιθάρα του. Και δεν μπορώ να μην αναφέρω το τελευταίο κομμάτι της συλλογής, ‘Spewing out of hell’ (των Despise) με το ξεκαρδιστικά ακατάληπτο thrash παραλήρημα που διέκοπταν άτεχνες στριγκλιές - σε ‘αγαστή συνεργασία’ με τις κακιασμένες metal γκριμάτσες στη φώτο του γκρουπ.
Ένας δίσκος που αγοράστηκε με οικονομίες από το καθημερινό χαρτζιλίκι για το κολατσιό του κυλικείου - έβγαινε περίπου 1 δίσκος το 15ήμερο. Μια ευχάριστη πείνα, γλυκιά ανάμνηση των εφηβικών μου χρόνων - γιατί χαιρόμαστε να χαλάμε τα λεφτά μας στα πάθη και τις όποιες εμμονές μας. Ένα μουσικό ταξίδι σε εκείνα τα χρόνια - σε αυτό βοηθούν και οι ερασιτεχνικές φωτογραφίες των συγκροτημάτων, για τα οποία φαντάζομαι ότι αυτή η κυκλοφορία θα ήταν –και δικαίως– από τα highlight της νιότης τους.
P.S.: Καλό καλοκαίρι σε όλους!
Ροζίτα Σπινάσα
Σκαλίζω, σκάβω, ξεδιαλέγω, αναμερίζω, σκέφτομαι, πάω αλλού, ανασηκώνω, ψαχουλεύω, αφουγκράζομαι…
Ψάχνω εναγωνίως να βρω κάτι ή κάποιον που να εκφράζει τις σκέψεις και τα πιστεύω μου για όλα αυτά που βλέπω να γίνονται, που αναγκαστικά ζω…
Βρήκα τη φωνή της Αμαλίας Καλυβίνου, εκείνης της πρόσφατης υπόθεσης που όμως παλιώνει τόσο γρήγορα που ήδη φαντάζει πολύ μακρινή…
Βρήκα κι αυτούς που αφύπνισαν τον κόσμο να ξεκουνηθεί για την καμένη Πάρνηθα, μάλιστα πέρασα κι εγώ στα κλεφτά και γρήγορα ανάμεσα στο πλήθος που είχε μαζευτεί. Το έβλεπες ότι η συγκέντρωση ήταν διαφορετική σε πνεύμα, ίσως επειδή περίμενες τόσο καρτερικά και για χρόνια να βρεις μια τέτοια…
Και μετά ήρθε και πλάκωσε τα πάντα η γνωστή φαγούρα της φυλής:
«Γιατί να καλέσει αυτούς τους τρεις ο Πρόεδρος, δεν το έκαναν αυτοί…»
«Η υπόθεση βρομάει, δεν είναι καθαρή…»
«Είχαν άλλα κίνητρα…»
Κι άλλα τέτοια διχαστικά κατάστιχα που με κάνουν να θυμάμαι ότι η μισαλλοδοξία, η εθελοτυφλία, τα μικρά συμφέροντα, η ζήλια είναι πάντοτε οι πολέμιοι του άμοιρου του κοινού συμφέροντος, τους οφθαλμοφανούς και αυτονόητου κάποτε, και πάντοτε κερδίζουν, μας σπρώχνουν στο να γινόμαστε όμηροι του ίδιου μας του είναι…
Την ίδια στιγμή που 600,000 στρέμματα πρώην δάσους (σε ένα μήνα και κάτι) καταγράφονται ως ένα ακόμη νέο, αρνητικό ρεκόρ σ’ αυτόν τον τόπο…
Την ίδια στιγμή που όλοι πλέον –μπλε, πράσινοι, κόκκινοι, πουά (μαντέψτε ποιοι είναι οι τελευταίοι)– συμφωνούν στο πρωτόγνωρο της διάλυσης των στοιχειωδών υπηρεσιών του κράτους, κάτι που όλοι εμείς είχαμε δει κατά πολύ νωρίτερα…
Ξεχάσανε φαίνεται πως οι προσλήψεις στην Πυροσβεστική, ακόμη και αυτές των εποχιακών, ήταν όπως και πάμπολλες άλλες για δεκαετίες ολόκληρες κομματικές, με κριτήρια εποχής εμφυλίου… Γι’ αυτό και μόλις ακούν τοποθετήσεις που λένε να ξεχωρίσει η κυβέρνηση και οι υπουργοί της από το εκάστοτε κόμμα, παθαίνουν αμόκ όλοι οι βουλευτές. Πώς θα βγάλουν πέρα τα τάματα προς τους ψηφοφόρους τους; Με φιλοσοφίες περί ενός καλύτερου και δικαιότερου κόσμου;
Είναι πράγματι αξιολύπητο και θλιβερό, μπορεί και περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, που ακόμη και τώρα ο μηχανισμός ψάχνει επειγόντως έστω δυο-τρεις ενόχους να στήσει συνοπτικά στο σκαμνί. Να προλάβει να δικάσει ασθμαίνοντας. Να διασώσει τους τύπους. Στον Νότο εντοπίστηκε μετά από «καταγγελίες» η πυρομανής γιαγιά των 77 ετών. Στον Βορρά, οι δύο αλλοδαποί που δούλευαν ηλεκτροσυγκόλληση (ή οξυγονοκόλληση ήτανε, τα λένε και μπερδεμένα οι πιτσιρικάδες των Μ.Μ.Ε., τέτοια εποχή οι πρωτοκλασάτοι είναι με τα αντηλιακά).
Και εγώ τώρα που δεν θέλω να καίγονται δάση, ζώα, σπίτια, δεν θέλω χωριά να εκκενώνονται, δεν θέλω νεκρούς «στο καθήκον» που δεν τους εκπαίδευσε και δεν τους το έδειξε κανείς, δεν θέλω αεροπλάνα να πέφτουν επειδή τα συντόνιζαν πανάσχετοι… Που θέλω την ησυχία και τα όνειρά μου… Τι να κάνω;
«Τον κόσμο δεν τον κληρονομήσαμε από τους προγόνους μας. Τον δανειστήκαμε από τα παιδιά μας», διαβάζω κάτω στο πρωτοσέλιδο του «Πράσινου Ποντικιού». Μ’ αρέσει…
Το κρατάω να το ξαναδιαβάσω στα τέλη Αυγούστου…
Μέχρι τότε, θα ανάψω …κι ένα καντήλι, καλού κακού…
Καλά μπάνια σε όσους φεύγουν σύντροφοι.
Πάνος Πανότας
[Γράφω ακούγοντας το σπουδαίο “Moi Non Plus” του Richard Amp, ένα πιανιστικό άλμπουμ που πέρασε ξυστά στο να χαθεί.]
Βιάστηκα προ εβδομάδος να αναγγείλω την ελαφρύτητα του καλοκαιριού. Ως γνωστόν εδώ δε σ’ αφήνουν ν’ αγιάσεις… Ούτε να κλείσεις για λίγο το μαγαζί…
Τα πρώτα μπινελίκια τα έστειλε σε μένα ο διαμαρτυρόμενος ώμος μου. Τι κουβάλαγα; Free Press ποικιλία, ασήκωτη.
Βγαίνοντας στη γύρα είναι πλέον σα να μπαίνεις σε σουπερμάρκετ και να γεμίζεις το καρότσι με διάφορα σκατολοΐδια που για μια στιγμή σου φαίνονται χρήσιμα. Μέχρι πρότινος δεν με ενοχλούσε, ίσα-ίσα που επικροτούσα (και ακόμη το κάνω) την όλη πολυφωνία. Πέρα από τις δύο γνωστές εφημερίδες –που αν πάρεις τη μία καλύπτεις και τα θέματα της άλλης πια– τράβαγα κι έβγαζα: «εφ», «Υποβρύχιο», “Moody”, “Index”, «Μοτέρ», «Ποντίκι Art» (όλο και καλύτερο by the way), … Υπάρχει πρόβλημα; Ναι, στα λάθη. Σωρεία από δαύτα, ένας πραγματικός κυκεώνας παραπληροφόρησης. Γιατί;
Γιατί έχουμε από ό,τι φαίνεται εγκλωβιστεί στην ταχύτητα της εποχής. Δεν είναι το ζητούμενο να βγει ένα κείμενο πλέον. Όλοι θα το βγάλουν. Είναι να βγει γρήγορα ή τουλάχιστον όχι αργότερα από όταν το βγάλουν κι οι άλλοι. Που τώρα είναι κοτζάμ πλήθος. Μέσα σ’ όλο αυτό που όλοι κοιτάζουν κάθε τρεις και λίγο τα ταχύμετρά τους, βρίσκει έδαφος να φυτρώσει κι η λογική που έρχεται κατευθείαν από το ειδησεογραφικό της ιδιωτικής που προτρέπει να το βγάλεις ακόμη και όταν δεν είναι έτοιμο, δεν είναι τσεκαρισμένο κ.λπ., θεωρώντας ότι η ταχύτητα μπορεί να υποκαταστήσει την εγκυρότητα. Κάπως έτσι φτάσαμε και στις μαλακίες που βλέπουμε στο κουτί.
Μας βρήκαν απροετοίμαστους ή κι εμείς κατά βάθος ασπαζόμαστε τους νέους κανόνες της εμπορικότητας; Δεν ξέρω τι να πω. Ξέρω πως μετά από μια γρήγορη ματιά σε αυτά που με ενδιέφεραν, έπαθα: μουσικοί που άλλαξαν ξαφνικά φύλο, υπηκοότητα, δισκογραφία, παίζουν άλλα απ’ αυτά που… παίζουν, …
Έχω ξαναγράψει ότι η μεγαλύτερη παρενέργεια όλου αυτού που ευτυχήσαμε να ζούμε είναι ότι το λάθος γίνεται πια εύκολα συνήθεια, ότι προκαλεί όλο και λιγότερη εντύπωση. Το αμέσως επόμενο βήμα είναι να μη γίνεται καν αντιληπτό…
Και μετά από ένα σαββατιάτικο hangover με τη γνωστή παρέα με τα τρύπια στομάχια, έπεσα αίφνης χθες το πρωί σ’ αυτό το ποστ στο blog του φίλου M. Hulot: «…το cbox θα επανέλθει απόψε. αφού εξαφανιστούν όλα τα link με τη μουσική. είναι τουλάχιστον γελοίο να θεωρείται ένα blog απειλή για τη δισκογραφία. "μετά από ελληνική καταγγελία" [!] στον διαδικτυακό σερίφη έλαβα προειδοποίηση ότι αν εμφανιστεί νέο link με μουσική έστω και στα comments, θα αναγκαστούν να λάβουν τα νόμιμα μέτρα. που σημαίνει ότι θα κατεβάσουν το blog! και δεν το κατεβάζουν! θα μου λείψουν οι nothing days, αλλά το πιο εύκολο πράγμα είναι να κάνεις νέο blog…».
[Δεν ξέρω αν κάνω σωστά που το αναμεταδίδω, λίγες ώρες μετά το ποστ είχε κατέβει.]
Προς τους «σερίφηδες»: Κάποτε χρειάζεται να καταλάβετε ότι ο χρόνος σας τελείωσε, πως ανήκετε στο παρελθόν, πως το μόνο που απομένει είναι να κλείσει πάνω απ’ τα κεφάλια σας το καπάκι. Τραβούμε το δρόμο μας προς τα μπρος. Αφήστε μας ήσυχους…
Πάνος Πανότας
Σε μια Αθήνα γεμάτη αστυνομία, γίνονται οι χειρότερες, πιο άνανδρες αλητείες. Από πολλές πηγές εκπορευόμενοι τραμπούκοι λυμαίνονται την πόλη μας επιβάλλοντας τη βία τους ανά πάσα ώρα και στιγμή. Μετα-δημοκρατικό καθεστώς του φόβου, η Αθήνα γίνεται σιγά σιγά η πόλη του μίσους. Που ξεσπά ύποπτα κι απελπιστικά ανεμπόδιστα. Με τον πολιτικό κόσμο να αντιμετωπίζει τα φαινόμενα με μια ηττοπαθή αμηχανία, που προηγείται κατά πολύ της έμπρακτης ανικανότητας.
Εν μέσω του παραπάνω κλίματος, από το ράφι του βιβλιοπωλείου διάλεξα το εντελώς καινούργιο ‘Στιγμές από την προσωπική μου διαδρομή’ του Λεωνίδα Κύρκου (εκδόσεις ‘Εστία’, Ιούνιος 2007). Το ενδιαφέρον μού κέντρισε ο ανθρωποκεντρικός κι ανθρώπινος χαρακτήρας που υπόσχονταν τόσο η φωτογραφία στο εξώφυλλο, όσο και τα λόγια στο οπισθόφυλλο. Πράγματι, ο συγγραφέας του επέλεξε να μας μεταφέρει την αίσθηση και το χρώμα από την προσωπική του διαδρομή, με τη διήγηση απλών μα ενδεικτικών γεγονότων και περιστατικών, ιδωμένων με το βλέμμα του καθημερινού ανθρώπου και γραμμένων σε γλώσσα ευανάγνωστη. Εκφράζοντας τη γνώμη του για άλλες πολιτικές προσωπικότητες με διακριτικό, μα όχι υπόγειο τρόπο. Ευχάριστη συνοδεία στην καλοκαιρινή ανάπαυλα, συνιστάται ακόμη και για χαλαρό διάβασμα στην παραλία.
Αυτό που μου έκανε όμως εντύπωση, γι’ αυτό και αναφέρω το παραπάνω ανάγνωσμα, είναι η ομιλία του Λεωνίδα Κύρκου στη Βουλή, που έλαβε χώρα το 1980, με αφορμή το θάνατο δύο διαδηλωτών στην πορεία του Πολυτεχνείου. Δεκαεπτά χρόνια μετά και είναι απόλυτα επίκαιρη, γι’ αυτό νομίζω και την παράθεσε αυτούσια στο βιβλίο του, κι όχι μόνο ως δείγμα απροετοίμαστου προφορικού λόγου, όπως ο ίδιος αναφέρει.
Επτά μόλις χρόνια μετά την πτώση της χούντας, ο λόγος του είναι καταπέλτης, όταν αναφέρεται στους ‘γνωστούς μας αγνώστους’, που ακόμη και σήμερα επιβάλλουν τη βία τους ανενόχλητοι - κι όχι μόνο ενάντια στη ‘βία της εξουσίας’, αλλά και ενάντια σε οτιδήποτε δεν τους αρέσει και δεν τους βολεύει, όπως π.χ. στο ‘θεσμό’ της αγοράς εισιτηρίου, προκειμένου να δεις μια συναυλία. Παραθέτω τα ακόλουθα αποσπάσματα:
«… Δεν ήταν λοιπόν όλοι αυτοί οι 2.000 νέοι, που είχαν συγκεντρωθεί, αποφασισμένοι να πάνε με κάθε τρόπο στην Πρεσβεία. Υπήρχαν οι αποφασισμένοι, οι οπλισμένοι με λοστούς και αλυσίδες, οι εγκάθετοι, τα καθάρματα - θα μου επιτρέψετε αυτή τη λέξη. …Δεν έχω καμία επιείκεια για κείνους που κρατούν ρόπαλα και αλυσίδες. Τους γνωρίσαμε σε τόσες και τόσες περιπτώσεις. Είναι καθάρματα. …Τα φαινόμενα της αναρχίας δεν είναι φαινόμενα εσωτερικά δικά μας μόνο, είναι φαινόμενα ευρωπαϊκά. …Γιατί τα θέματα των ιδεολογικών διαφωνιών και τα θέματα των κοινωνικών διεξόδων που εκτρέφουν αυτή την απογοήτευση, αυτή την αποθάρρυνση, αυτά δεν αντιμετωπίζονται με τις αστυνομικές μεθόδους της βίας. Αντιμετωπίζονται με άλλες μεθόδους, με την ασφυκτική ιδεολογική και ηθική απομόνωση, την οποία πριν από όλους χρωστούν να πραγματοποιούν τα κόμματα της Αριστεράς. Και εδώ πρέπει να αναγνωρισθεί μια συμβολή των κομμάτων της Αριστεράς στην πατρίδα μας, αν και πρέπει, σε αυτό το σημείο, να ασκηθεί και κριτική προς ορισμένο τμήμα των δυνάμεων της Αριστεράς, που νομίζει ότι είναι δυνατό με μεθόδους βίας να αναχαιτιστούν τέτοιες ιδέες.
…Πιστεύουμε ότι οι ιδέες δεν νικιούνται με τη βία. Αντίστροφα, η βία οπλίζει αυτές τις ιδέες κα τις γιγαντώνει. …Και είναι δυνατόν να έλθει τώρα κανείς να μας κατηγορήσει ότι είμαστε εμείς πίσω από τις αθλιότητες αυτών των καθαρμάτων, που έσπαζαν βιτρίνες και λεηλατούσαν; …Ύστερα από όσα σας ανέφερα, μπορώ να προχωρήσω σε ένα πρώτο αίτημα: Κύριε υπουργέ, διαλύστε τα ΜΑΤ. Δεν προσφέρουν ποτέ τίποτα καλό. Έγιναν όργανα βαρβαρότητας και ανωμαλίας. Προχωρήστε σ’αυτό που έχετε εξαγγείλει, το ήπιο κλίμα και στο οποίο βρήκατε ανταπόκριση …».
Αφήνω τα σχόλια σε εσάς - προσθέτοντας μόνο ότι η συγκυρία της δύσκολης κατάστασης της υγείας του δίνουν στα λόγια του ακόμα μεγαλύτερη βαρύτητα.
Ροζίτα Σπινάσα
Από τότε που –με την καθέλκυση του mic blog στους διαδικτυακούς ωκεανούς– γράφω κάθε βδομάδα ένα εντιτόριαλ, δεν έμεινα ποτέ από θέματα, σκέψεις, ιδέες. Εκτός από τώρα, αργά απόγευμα Κυριακής. Ακύρωσα οικειοθελώς ό,τι υπήρχε και δεν υπήρχε στο μυαλό μου, το άδειασα κι αποφάσισα να ανοίξω απλώς μια σελίδα στο word και να γράψω on time, αποκλειστικά με το αυθόρμητο μου της στιγμής. Ήδη λίγες σειρές μετά την πρώτη λέξη, νιώθω όπως όταν ανέβαινα μετά από χρόνια στο ποδήλατο που είχα εγκαταλείψει σε μονοψήφια ηλικία. Ναι, καιρό είχα να αφήσω στην άκρη τα πάντα και να μιλήσω για αυτά που δεν ενδιαφέρουν απολύτως κανέναν, αλλά εμένα μου γέμισαν τη μέρα.
Βασικά στην αρχή δεν το πολυπίστεψα, αλλά τελικά μόνον όταν το ημερολόγιο φτάνει στις δεκαπέντε του Ιούλη μπορείς να κάνεις ανέμελα πράγματα και ανέμελα τα πράγματα. Μόλις την Παρασκευή βρεθήκαμε με μια παρέα μετά από καιρό. Έξι νοματαίοι. Όλοι μιλούσαν για το πού και πώς λογαριάζουν να περάσουν τις διακοπές. Τι βιβλία θα πάρουν μαζί τους (οι μισοί, οι υπόλοιποι το ρίχνουν στο ξενύχτι και το σεξ). Ακόμη και τα μαγαζιά κι η βόλτα στο κέντρο αρχίζει να αλλάζει χαρακτηριστικά θες δε θες. Τελείωσαν οι σειρές της κυρά Στέλλας, οι θηρευτές των κεντρικών δελτίων ειδήσεων την έκαναν με πηδηματάκια για τις παραλίες, ο κυριακάτικος Τύπος μοιάζει πιο λάιτ από πριν. Ή απλά όλα μου φαίνονται τόσο χαλαρά επειδή εγώ το επιζητώ; Είναι αυτό που οι ψυχολόγοι περιγράφουν ως προβολή της ανάγκης κάποιου στους άλλους και το περιβάλλον του; Καλά, ίσως το ψάξω από Σεπτέμβρη…
Προς το παρόν θα σας πω ότι σήμερα βρήκα την ευκαιρία να ξανακούσω παλιά πράγματα και το ευχαριστήθηκα δεόντως. Τι τριπ κι αυτό να ψάχνεις συνέχεια καινούργιες κυκλοφορίες, να είσαι στην τσίτα ενήμερος, να έχεις κατασταλαγμένη άποψη, να προτείνεις κ.λπ. Έρχεται η ώρα που διαπιστώνεις ότι το “Face To Face” των Kinks πρέπει να είναι στα «προς ακρόαση» κάτι μήνες, ακριβώς από κάτω του επίσης στην αναμονή είναι το “More Adventures In Lying Down…” των The Dylan Group, ενώ εκείνο το “Waltz For Koop” ίσως και να έχει να παιχτεί από το… περσινό καλοκαίρι (!). Κάποτε, όλα αυτά θα μπουν στο ζύγι και τότε το καντάρι θα γείρει κι εμείς θα μάθουμε αν κερδίσαμε ή χάσαμε που ήταν επιλογή μας να το κάνουμε έτσι κι όχι αλλιώς.
Όταν μπήκε η χρονιά μου δώρισαν ένα ημερολόγιο 2007 comics («12 comics για 12 μήνες»). Το είχα περιεργαστεί ελάχιστα μέχρι χθες και περιττό να πω ότι δεν το έχω χρησιμοποιήσει ούτε μια φορά. Ντροπή, αφού το κοντινό μου πρόσωπο που σκέφτηκε να μου το φέρει μπορεί και να με διαβάζει τώρα. Ε, λοιπόν στο μήνα Ιούλιο έχει μια πανέξυπνη ιστοριούλα του συνομήλικού μου Σπύρου Δερβενιώτη με ένα χοντρό στην παραλία, σύνηθες στο 99% των ματιών των λουομένων στη χώρα της καλοφαγίας και της άφθονης πόσης. Του χρόνου αν είμαστε καλά θα το θέσω υπόψη σας εγκαίρως και όχι έξι και μισό μήνες μετά. Προς το παρόν σας πασάρω στο blog του Δερβενιώτη που βρήκα αρκούντως ενδιαφέρον στη διεύθυνση derveniotis.blogspot.com.
Πάνος Πανότας
Έχουμε μάθει από μικροί ότι το μόνο συναίσθημα που πρέπει να νοιώθουμε για τους ανθρώπους που μας περιβάλλουν, είναι η αγάπη. Αγάπη για τους γονείς και τα αδέλφια μας, αγάπη και για τους φίλους μας. Να χαιρόμαστε με τις χαρές τους και να λυπόμαστε με τις λύπες τους. Να νοιαζόμαστε γι’ αυτούς και να τους βοηθάμε στις δυσκολίες της ζωής. Κι αυτό το μαθαίνουμε όχι ως απλό καθήκον, μα, ακόμη περισσότερο, ως πηγαία κι αυθόρμητη συναισθηματική αντίδραση, απαραίτητη για να χαρακτηριστούμε κι εμείς από τους άλλους –μα το κυριότερο, από τον ίδιο μας τον εαυτό–, καλοί άνθρωποι.
Στην πραγματικότητα όμως η παραπάνω, θρησκευτική και ηθική παρότρυνση δεν είναι άλλο από μια καταναγκαστική πανάκεια στην ιδιοτελή ανθρώπινη φύση, που όμως, αντί να μας εξαγνίσει και να μας εξωθήσει στη σφαίρα του αλτρουισμού και του ανθρωπισμού, κάνει την αναπόφευκτη συνειδητοποίηση του φυσικού μας εγωισμού ενοχική και επώδυνη. Με όλες τις σκοτεινές ψυχικές μας παρορμήσεις να αποπέμπονται στο πυρ το εξώτερο, ως επονείδιστες ενδείξεις αντικοινωνικών κι αποδοκιμαστέων τάσεων. Έτσι εξαναγκαζόμαστε σε ένα κρυφτούλι με τα πραγματικά μας συναισθήματα και τον αληθινό ψυχισμό μας, ο οποίος όμως συνεχίζει να δεσπόζει, αλύγιστος κι αγέρωχος, πάνω από τη φοβική εθελοτυφλία μας, και πάνω από κατασκευασμένους κανόνες και ηθικές.
Πόσο όμως πιο εύκολα θα ήσαν τα πράγματα, αν στη θέση της πιο πάνω θεσμοθετημένης παρεξήγησης υπήρχε, πέραν από ηθικούς αφορισμούς, η αποδοχή της ιδιοτελούς μας φύσης, με όλα της τα συνεπακόλουθα, αρνητικά (ή μήπως απλώς φυσικά) για τον πλησίον μας συναισθήματα. Πόσες a priori χαμένες μάχες θα ματαιώνονταν, πόσες ενοχικές πληγές δεν θα κακοφόρμιζαν κάτω από προχειροδεμένους επιδέσμους, πόσες καταναγκαστικές ‘αγάπες’ θα γλιτώναμε.
Όμως τα μη και τα πρέπει που ενσταλάχθηκαν μέσα μας, ήδη με το πρώτο μητρικό χάδι, δε μας αφήνουν άλλη επιλογή από το να καμουφλάρουμε τις αρχέγονες κι ανεξέλεγκτες ψυχικές μας αντιδράσεις με γλυκερά κακοφτιαγμένα φτιασιδώματα - σα λασπερές λακκούβες με απόνερα, τις ραίνουμε με κατακόκκινα πλαστικά ροδοπέταλα, που επιπλέουν άχαρα, κολλώντας πάνω στον πολτό των ενοχικών μας εμμονών. Όχι μόνο για να τις κρύψουμε από τα ξένα μάτια, μα και για να μη βουτήξουμε τη συνείδησή μας στις λάσπες. Στις σκοτεινά, μα πέρα για πέρα αληθινά κι άτρωτα μύχια της ύπαρξής μας δηλαδή.
Χωρίς να είναι πραγματικά η δυσωδία τους που μας καταδιώκει, μα ο φόβος των άλλων, που μας είπαν ότι είναι βρωμερά και μαύρα σαν την κόλαση. Έτσι ενοχοποιούμε κι αφορίζουμε τον πραγματικό μας εαυτό, σκεπάζοντας την έμφυτη ζήλια του πρωτότοκου Κάιν με αδελφική σκοτεινή αγάπη, τον ερωτικό κατασπαραγμό με ρομαντικές καρδούλες, την ανακούφιση που μας προσφέρει η δυστυχία των άλλων με απολαυστικά, κροκοδείλια δάκρυα. Σκορπίζουμε ψεύτικη θετική ενέργεια και σπασμωδικά χαμόγελα, με τον πανικό της ερασιτεχνικής απάτης να προδίδει τις βαθύτερες προθέσεις μας. Και με το μικρό παιδί μέσα μας, κλειδωμένο στο υπόγειο, να μη σταματά να μας βασανίζει, θυμίζοντάς μας συνέχεια ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός.
Όταν όμως το σαθρό οικοδόμημα της προσωπικότητάς μας αρχίζει να τρίζει στα κάλπικα θεμέλιά του, φέρνοντάς μας αντιμέτωπους με τα φαλτσέτα των κακοπαιγμένων μας παραστάσεων, τότε ανακαλύπτουμε τη μεγάλη παρεξήγηση. Ή τη μεγάλη απάτη; Και σκάβουμε κάτω από τα συντρίμμια για να ανακαλύψουμε τις ‘καταπιεσμένες ορμές κι ανάγκες μας’, για να ξεκινήσουμε το δεύτερο, νέο άθλο: να αποτινάξουμε, έστω και εκ των υστέρων, τις υποβόσκουσες προκαταλήψεις μας. Να επουλώσουμε τις πληγές του συκοφαντημένου εαυτού μας, αναγνωρίζοντάς του το ακαταλόγιστο και χίλια μύρια ελαφρυντικά.
Να σπάσουμε τους κανόνες που μας απαγόρευσαν το σπουδαιότερο, να μας αγαπήσουμε, χωρίς βασανιστικές κριτικές και συνεχείς αυτοαπορρίψεις. Οδηγώντας μας, ειρωνικά κι αναπόφευκτα, στο σημείο μηδέν: Στο αρχέγονο, αρχετυπικό εγώ μας. Μόνο που, αντί να το καλωσορίσουμε από την αρχή, έπρεπε πρώτα να περάσουμε από τα χίλια κύματα της τεχνητής, μα υποχρεωτικής, απάρνησής του. Γι’ αυτό, από αφετηρία μετατράπηκε στο έπαθλο του τέλους. Με τα ενδιάμεσα παρελκυστικά εμπόδια –ενοχική τιμωρία ενός προπατορικού αμαρτήματος που δεν υπήρξε ποτέ– να κάνουν ακόμη πιο πολύτιμη την αυτογνωσία του τερματισμού. Στον οποίο τερματισμό και (οφείλει να) κλείνει ο κύκλος, στον ελεύθερο πια, εαυτό μας.
Ροζίτα Σπινάσα

Όσοι μελέτησαν Σωκράτη το ξέρουν, οι υπόλοιποι (εμού συμπεριλαμβανομένου) ας πιαστούν από τις περαστικές ιδέες-αφορμές κι ας το μάθουν το απόφθεγμα: «Μη μου στερείς αυτό που δεν μπορείς να μου δώσεις».
Το αντίθετο ήταν κάτι σαν τη γάγγραινα που επί δεκαετίες ταλαιπώρησε το εγχώριο γίγνεσθαι. Χρησιμοποιώ τον αόριστο ηθελημένα. Είμαι αρκετά αισιόδοξος ότι η net age αφήνει τη σφραγίδα της τόσο βαθιά που δεν μπορεί, θα αλλάξει τα μυαλά των μέχρι πρότινος κρατούντων. Και λέω μέχρι πρότινος διότι αν κερδίσουμε μόνον ένα πράγμα απ’ όλο αυτό που γίνεται καθημερινά στις οθόνες μας, αυτό θα είναι ακριβώς η απεξάρτηση απ’ τους κρατούντες, κατέχοντες, αποφασίζοντες κ.ο.κ. Και δεν έριξα τα χαρτιά για να το βρω.
Στο σαββατιάτικο «Το Βήμα» διάβασα ό,τι βγήκε από τη συμμετοχή όλων μας σε μια έρευνα για τη χρήση του internet στις ηλικίες κάτω των τριάντα. Αν κι έχω μάθει σε ανάλογες περιπτώσεις να μην περιμένω τίποτα, χάρηκα που μας βρήκα όλους εκεί. Που εμμέσως αρχίζουν κι ανοίγουν οι πόρτες για να περάσει αυτό το γαμημένο που μας τρώει ώρες ολόκληρες, που το πιστεύουμε όσο τίποτα άλλο, προς το τραπέζι της αποδοχής. Επιτέλους, κάνουμε κάτι εδώ. Κάτι που μας γηράσκει με το σήμερα και το αύριο, όχι με το χθες.
Κάποτε, ερχόταν καλοκαίρι και ξέραμε ότι ο κόσμος που μας διαβάζει, θα παρατούσε μαζί μας τους υπολογιστές και θα έτρεχε στις παραλίες. Το διαδίκτυο ήταν κάπως σα χειμερινό σπορ. Αρχίζω να μην είμαι και σίγουρος πια. Όλες οι εταιρείες ηλεκτρονικών και κινητής τηλεφωνίας έχουν πέσει με τα μούτρα για να μας φέρουν το όνειρο του να μπορείς από οπουδήποτε και φτηνά να είσαι on-line, και στην πιο απομακρυσμένη άκρη του πλανήτη. Θα το δούμε να γίνεται κι αυτό, είναι θέμα χρόνου. Όσου χρειάζεται για να έρθει το μέλλον κάτω.
Την περασμένη Παρασκευή πήρα καθώς γύριζα σπίτι το τελευταίο “Freeze”. Σπάνια το παίρνω, είναι αλήθεια, για τους λόγους που δεν παίρνω και κάποια άλλα περιοδικά. Η ομάδα του, όμως, δούλευε σχεδόν τέσσερις μήνες για να εκδώσει με το τεύχος τη συλλογή “100% Pure Underground” με ηλεκτρονικά σχήματα από όλον τον κόσμο. Ποια η ιδιομορφία της; Τη δηλώνει ο υπότιτλος της: “freeze@myspace compilation”. Είναι το αποτέλεσμα ενός διαγωνισμού που έκανε για να μας φέρει σε επαφή με μουσικούς και συγκροτήματα που δραστηριοποιούνται στον τόπο του MySpace. Επιλέχτηκαν 26 κομμάτια και τυπώθηκαν σ’ ένα πολύ καλό διπλό άλμπουμ. Το πρώτο παρόμοιο εγχείρημα για τα στενά δεδομένα της αγαπημένης μας ψωροκώσταινας. Αν κάποιος δεν στηρίζει τέτοιες προσπάθειες από όπου κι αν προέρχονται, το λιγότερο θα εθελοτυφλεί και το περισσότερο θα ζει στο δικό του φεγγάρι. Τι να τα κάνουμε τα λόγια, χορτάσαμε…
Και το καλό διπλασιάστηκε με το cd του νέου “Sonik” με 11 αδισκογράφητες μπάντες απ’ τη Θεσσαλονίκη. Τολμηρές και έξυπνες επιλογές, τις ψηφίζω κι αυτές.
Επί δύο οι υπενθυμίσεις, λοιπόν, ότι οι κανόνες του παλιού marketing των δισκογραφικών εταιρειών έχουν σπάσει. Ωστόσο, δεν αυταπατώμαι. Ήδη ψάχνουν οι θιγόμενοι τις προσαρμογές τους κι είναι σίγουρο πως συντόμως θα τις βρουν. Η κατά Karl Marx εξέλιξη, βλέπετε. Μέχρι τότε, όμως…
Πάνος Πανότας
- Την ανάγκη για σκύψιμο πάνω στον αγρότη, τον άνεργο, το μικρομεσαίο, τον μη προνομιούχο τόνισαν οι ομιλητές.
- Καταραμένοι φτωχοί. Μια ζωή ντάντεμα θέλουν κι έχουν και πολλές ψήφους. Άκουσες να μιλάει κανείς για ανάγκη σκυψίματος πάνω στους πλούσιους;
- Μήπως επειδή το σκύψιμο γίνεται …κάτω απ’ αυτούς;
- Εννοείς πως οι πολιτικοί στήνονται... δεν το πιστεύεις αυτό, πες μου πως δεν το πιστεύεις αυτό!
- Τέσσερα πυροσβεστικά κατέφθασαν στο χώρο που μαίνονταν η πύρινη λαίλαπα...
- Τα ματ που έφτασαν αμέσως στο χώρο των ταραχών...
- Ο κρατικός μηχανισμός αντέδρασε αστραπιαία...
- Ο εισαγγελέας έδωσε αμέσως εντολή...
- Η αστυνομία έχει εξαπολύσει ανθρωποκυνηγητό...
- Ο υπουργός ενημέρωσε αμέσως τον πρωθυπουργό...
- Το ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ που έφτασε σε λίγα λεπτά...
- Όλο και πιο πολύ η Ελλάδα αντιγράφει σκηνές απ’το Koyanisqatsi.
- Λέω να κόψουμε τις κακίες, να μην κράζουμε.
- Έχεις δίκιο, να μας απασχολούν μόνο τα όμορφα και τα θετικά που συμβαίνουν γύρω μας.
- Βάλε ν’ακούσουμε και το “Always look at the bright side of life”.
- Δε γίνεται. Δάνεισα το δίσκο και μου τον φάγανε.
- Μ’αρέσει πολύ η αισθαντική Καλογήρου που έπαιζε τη Λαμπέτη...
- Με εκπλήσσεις, για φαν της Ματσούκα σε είχα κόψει... Κάν’ της διαδικτυακή πρόταση γάμου να σε βγάλουν και στις ειδήσεις. Μessage in a google.
- Είμαστε κόμμα του κέντρου είπε ξανά η πρωθυπουργάρα μας.
- Και μας βρίσκετε εύκολα μεταξύ των κεντρικών της Alpha Bank και της Eurobank.
- 22904 άτομα άκουσαν στο myspace το “Over the hill” της Monika.
- Ένας στους τέσσερις να αγοράσει το δίσκο, συν αυτούς που κέρδισε απ’τα live, δέκα χιλιάδες μέσα στο νερό θα πουλήσει το cd της.
- Και χωρίς ευρώ για διαφήμιση. Εγώ νομίζω πως έγινε η Δευτέρα Παρουσία και δεν το πήραμε χαμπάρι.
- Θυμάσαι τον Φρέντυ Γερμανό;
- Αυτόν που εκθέτει καθημερινά η χήρα του;
- Ωραία η συνέντευξη της Fairuz. Λίγα λόγια, πολλά τα συμπεράσματα.
- Σαν Κάλλας που δεν έχει μπλέξει με λαμόγια μου μοιάζει η ζωή της. Τόσος θαυμασμός και τόση μοναξιά. Με κάτι τέτοια χαίρομαι που είμαι ασήμαντος.
- Εσύ είπες ένα τραγούδι για τον πλανήτη ώστε να ξυπνήσουν οι κυβερνώντες;
- To παράδειγμα του Al Gore δείχνει πως ξυπνάνε μόνοι τους και χωρίς τραγούδια.
- Μόλις τελειώσει η πολιτική τους καριέρα.
- Aπεμπλουτισμένο ουράνιο; Τί μου θυμίζει, τί μου θυμίζει…
- Κίμων : Πολύ σωστά ενήργησε ο Γιώργος Παπαν...
- Παρουσιαστής : Καλά ρε ξεφτίλα άνδρα, σε πέταξε απ’το κόμμα δι ασήμαντον αφορμήν και συνεχίζεις να τον γλύφεις; Λίγη περηφάνεια δεν έχεις; Τί παράδειγμα δίνεις στους νέους;
- Κίμων : Βρες μου εσύ μια τόση εύκολη, τόσο ξεκούραστη και τόσο επικερδή δουλειά Νίκο μου κι εγώ δε θα ξαναγλύψω, στο υπόσχομαι.
- Στη διαμάχη Πάγκαλου – Ριζοσπάστη, εμείς με ποιον είμαστε;
- Η διαμάχη που έδωσε στη λέξη δίλημμα νέο νόημα...
- Ωραίο το γαλάζιο φεστιβάλ ακαπέλα τραγουδιού.
- Έγινε επίπληξη στον Αλογό για τη λέξη Κλουζώ που χρησιμοποίησε.
- Τί μου λες;
- Οι λέξεις με τις οποίες έπρεπε να φτιάξει το τραγούδι του ήταν: Μεταρρυθμίσεις, όραμα, ευημερία, σταθερή, πρόοδος, μέλλον, κτίζουμε, μπροστά, αυξήσεις, προβάδισμα, χειροπέδες, συνέπεια, αποφασιστικότητα και διεκδικούμε.
- Μπροστά ο καλλιτέχνης, πίσω μόνο το σκηνικό. Το #1 κλισέ των εξωφύλλων.
- Και το #2;
- Μπροστά ο καλλιτέχνης ανφάς, πίσω η πλάτη του.
- Πήρες άδεια για τη χρήση της φωτογραφίας ή θα ψάχνουμε τον Πανούση για μάρτυρα υπεράσπισης;
- Με την ευκαιρία, πως σου φάνηκε το 12σέλιδο booklet των Μίκρο που έχει μόνο πολύχρωμες γραμμές;
- Σαν δειγματολόγιο της Βιβεχρώμ. Μ’αυτό θα δελεάσουν τους downloaders;
- Δήλωση είναι, πως το γκρουπ ότι έχει να πει το λέει με τα τραγούδια του.
- Ενώ αν δεν υπήρχε καθόλου booklet θα διέφερε η δήλωση;
- Άκου είδηση: Ο Μιχαήλ Καλάσνικοφ, 87 ετών, ζήτησε να παταχθούν οι κατασκευαστές πλαστών αντιγράφων του όπλου του, που στερούν από τη Ρωσία δύο δισ. δολάρια ετησίως.
- Τό κόσμος! Κανένας σεβασμός στα ανθρώπινα, πνευματικά και εφευρετικά δικαιώματα.
- Το μόνο παρήγορο είναι που ούτε στις υποχρεώσεις υπάρχει σεβασμός, άρα έχουμε ισορροπία.
- Να σου αραδιάσω μερικούς από τους μεγαλύτερους εν ζωή καλλιτέχνες και δημιουργούς να πάψεις να κάνεις άσχημες σκέψεις;
- Κάνε την προσπάθειά σου.
- Άννα Καλουτά (87), Ιάκωβος Καμπανέλλης (85), Σπύρος Καλογήρου (85), Γιάννης Δαλιανίδης (84), Ευγένιος Σπαθάρης (83), Καίτη Γκρέϋ (83), Μίμης Πλέσσας (83), Μίκης Θεοδωράκης (82), Νίκος Κούνδουρος (81), Σπύρος Ζαγοραίος (79), Δόμνα Σαμίου (79), Χρόνης Αηδονίδης (79), Ειρήνη Παππά (78).
- Ξέρεις κανέναν που θέλει να αγοράσει (αυθεντικό) Καλάσνικοφ;
- Ωραία τα είπαμε και σήμερα.
- Και χωρίς κακίες!
Μπάμπης Αργυρίου
Twitter Updates
Archives
- June (2)
- February (1)
- June (2)
- May (4)
- April (4)
- March (4)
- February (4)
- January (1)
- December (3)
- November (4)
- October (1)
- June (3)
- May (3)
- April (2)
- March (4)
- February (3)
- January (4)
- December (3)
- November (3)
- June (3)
- May (4)
- April (3)
- March (4)
- February (7)
- December (4)
- November (3)
- October (1)
- June (2)
- May (3)
- April (4)
- March (5)
- February (4)
- January (3)
- December (4)
- November (4)
- October (2)
- March (1)
- February (4)
- January (4)
- December (4)
- November (4)
- October (3)
- June (4)
- May (4)
- April (5)
- March (3)
- February (4)
- January (3)
- December (4)
- November (4)
- October (3)
- July (2)
- June (4)
- May (4)
- April (3)
- March (5)
- February (4)
- January (3)
- December (3)
- November (5)
- October (4)
- July (1)
- June (4)
- May (4)
- April (3)
- March (3)
- February (5)
- January (3)
- December (4)
- November (5)
- October (5)
- July (2)
- June (4)
- May (4)
- April (4)
- March (4)
- February (5)
- January (4)
- December (5)
- November (4)
- October (4)
- September (1)
- July (3)
- June (3)
- May (5)
- April (4)
- March (3)
- February (4)
- January (4)
- December (6)
- November (4)
- October (4)
- March (4)
- February (3)
- January (4)
- December (3)
- November (4)
- October (5)
- September (2)
- July (2)
- June (4)
- May (5)
- April (3)
- March (3)
- February (5)
- January (3)
- December (4)
- November (5)
- October (3)
- September (2)
- July (4)
- June (5)
- May (4)
- April (4)
- March (6)
- February (4)
- January (4)
- December (4)
- November (5)
- October (4)
- September (5)
- July (4)
- June (5)
- May (4)
- April (7)
- March (5)
- February (5)
- January (4)
- December (5)
- November (5)
- September (1)
- July (2)
- June (3)
- May (1)
- April (2)
- March (1)
- February (1)
- January (3)
- November (1)
- October (1)
- July (1)
- May (1)
- March (3)
- February (2)
- January (2)
- December (1)
- November (4)
- October (5)
- September (11)
- August (7)
- July (13)
- June (15)
- May (11)
- April (14)
- March (22)
- February (8)
- January (8)
- December (10)
- November (10)
- October (17)
Links
- aliki's washing machine
- all gone
- alt. rock & indie music
- back to mono
- bug in the city
- fantastikoi hxoi
- gatouleas
- gsus_saved
- human traffic
- ibis
- indictos
- lkrory21
- lost bodies
- monsieur hulot
- mouxlaloulouda
- music comma
- music will save us all
- musica-re
- narita
- orphan drugs
- silent crossing
- songs for my funeral
- sonic death monkey
- sound injections
- soundeyet
- stereonova
- tam tam radio
- we are the music makers
- άκου αυτό
- άσματα και μιάσματα
- ακραία μουσικά φαινόμενα
- εδώ λιλιπούπολη
- λευκός θόρυβος
- το σπίτι με τα παράξενα
- φιξ καρέ













