Είναι πολλές φορές που, παρακολουθώντας την εκπομπή «Άλλαξέ το» –αυτή με τον διακοσμητή πρώην ‘survivor’– με έτρωγε το χέρι μου να την κράξω δημοσίως και εγγράφως. Το άφηνα όμως, γιατί η τηλεκριτική είναι από τα πιο εύκολα πράγματα που μπορεί να γίνουν. Βλέποντας όμως την έναρξη της τρίτης της σεζόν, με τον παρουσιαστή, ενθαρρυμένο από την καταξίωσή του ως επίσημο μετρ της διακόσμησης, να έχει αναπτύξει μια αυτοκρατορικά αλλοπαρμένη διάθεση, θα το πω και παραέξω: Κατά την ταπεινή μου γνώμη πρόκειται για την πιο ελιτίστικη εκπομπή της ελληνικής τηλεόρασης. Με έναν υφέρπων φασισμό που ξεγλιστρά αρχικά απαρατήρητος, καθότι αφορά τον απολιτίκ χώρο της διακόσμησης, που όμως δεν παύει –από τη φύση του– να έχει και κοινωνικές προεκτάσεις.

Σαφέστατα, ο παρουσιαστής δεν εισέβαλε σε κανενός το σπίτι με το ζόρι, για να επιβάλλει τις απόψεις του περί γούστου και οικιακού στιλ - αντιθέτως οι αιτήσεις του κόσμου στην εκπομπή του είναι διαρκώς υπεράριθμες. Λογικό είναι: Μεγάλη πρόκληση η εντελώς δωρεάν αλλαγή του σπιτιού, και μάλιστα σε ένα χώρο φαντεζί και σούπερ τρέντι, σαν αυτούς που φιγουράρουν στα περιοδικά και στα πολύχρωμα πάνελ της τηλεόρασης. Στις περισσότερες μάλιστα περιπτώσεις πρόκειται για ανθρώπους που δεν έχουν καν την οικονομική δυνατότητα να εκμοντερνίσουν το σπίτι τους, ενώ οι υπόλοιποι προφανώς θεωρούν τους εαυτούς τους ανίκανους να δημιουργήσουν αυτοί κάτι τόσο προχωρημένο.

Κάπως έτσι λοιπόν ορμά στα συνήθως πεπαλαιωμένα σαλόνια ο διακοσμητής της εκπομπής, κι αφού πρώτα περιγελάσει στα μούτρα των ιδιοκτητών το κιτς και τη μπαναλιτέ του υπάρχοντος χώρου, αρχίζει τα μεγαλεπήβολα σχέδιά του, για την εκ θεμελίων αλλαγή του. Σχέδια που απαραιτήτως περιλαμβάνουν μεγάλες ποσότητες εκτυφλωτικά έντονων χρωμάτων. Φυσικά, το προφίλ των κατοίκων του σπιτιού, το εξωτερικό του κτιρίου και το ύφος της γειτονιάς δεν λαμβάνεται ιδιαίτερα υπ’όψιν. Έτσι, για παράδειγμα, ένα παλιό διώροφο του ‘60 στην Ηλιούπολη κατέληξε να είναι στο εσωτερικό του σαν κραυγαλέου χρωματισμού λονδρέζικος χώρος διασκέδασης.

Επίσης, μου είναι δύσκολο να φανταστώ τους απλούς, λαϊκούς ανθρώπους, που μέχρι πρότινος ζούσαν με τα σεμεδάκια και τα σκρίνια τους, να αντέχουν περισσότερο από μια βδομάδα μέσα στους έξαλλα βαμμένους τοίχους, χωρίς ψυχοτραυματικές παρενέργειες - εγώ τουλάχιστον δεν θα άντεχα. Ούτε μπορώ να φανταστώ τον κυρ Ανέστη τον μηχανικό, που θα γυρνά κατάκοπος το μεσημέρι από το συνεργείο, να αράζει στον φούξια καναπέ του αγναντεύοντας τις καναρινί κουρτίνες. Δεν έχω φυσικά τίποτα με τον συμπαθέστατο κύριο Ανέστη, μα δεν είναι ο άνθρωπος που προσδιορίζει τον χώρο του κι όχι ο χώρος τον άνθρωπο;

Βέβαια, το αποκορύφωμα είναι η ώρα της αποκάλυψης του νέου σπιτιού, στους ανυποψίαστους μέχρι τότε ενοίκους του: Οι άνθρωποι συγκινούνται μέχρι δακρύων, μην πιστεύοντας στα μάτια τους ότι έχουν πλέον και αυτοί ένα τόσο τρέντι σπίτι, ενώ ο διακοσμητής-Δημιουργός συγκινείται κι αυτός αυτάρεσκα, χαρούμενος που σκόρπισε τα φώτα της μόδας και στον μπίθουλα, τα σαλόνια του οποίου είχε πριν λίγο απροκάλυπτα χλευάσει.

Κάτι που φυσικά δεν ξεχνάει μέχρι την τελευταία στιγμή, γι’αυτό και ζητάει από τους ενοίκους να του δώσουν το σουβενίρ του: Δηλαδή το κατά τη γνώμη του πιο κακόγουστο αντικείμενο του προηγούμενου σπιτιού! Το οποίο περιγελά μπροστά στην κάμερα για μια ακόμη φορά, χωρίς φυσικά να τον απασχολεί η συναισθηματική του αξία για τους πρώην ιδιοκτήτες του, ούτε το ότι γι’αυτούς ίσως ήταν ένα από τα ωραιότερα αντικείμενα του σπιτιού τους.

Μπορώ πάντως να φανταστώ την αιτία της εμμονής του: Σύμφωνα με γνωστό κανόνα στιλιστικής ματαιοδοξίας, το συνειδητό –εν είδη ειρωνείας– kitsch είναι άποψη. Κι αν μιλάμε για ολόκληρη συλλογή από κακόγουστα αντικείμενα, ‘τότε το πράγμα ξεπερνά τα όρια του kitsch και μεταμορφώνεται σε έγκριτο cult’, σκέφτεται ο παρουσιαστής και μαζεύει και το επόμενο ‘λάφυρο’. Αποκτώντας μαζί του επάξια και τον τίτλο ‘Αννίτα Πάνια της διακόσμησης’.

Ροζίτα Σπινάσα

“ …Έτσι για να θυμόμαστε ότι η ζωή είναι μια φονική μάχη και ότι η φύση δεν είναι "φίλος" μας και δεν μπορούμε να ζήσουμε σε αρμονία μαζί της. Η μόνη αρμονία με τη φύση είναι ο ...θάνατος” έγραψε πριν λίγες ημέρες ο Αντώνης μιλώντας για ένα ντοκιμαντέρ με θέμα την ζωή στη άγρια φύση. Αυτό βέβαια είναι κάτι που έχουμε πάρει χαμπάρι από παιδιά: Με τον επιστημονικό χαρακτήρα των ντοκιμαντέρ να μην επιτρέπει κανενός είδους εικονοκρισία, εκεί που καθόμασταν μπροστά στην τηλεόραση να πάρουμε μια ακίνδυνη ψυχαγωγική δόση από το φυσικό περιβάλλον, καταλήγαμε να βλέπουμε αιματοχυσίες που θα ζήλευαν κι οι πιο ακατάλληλες σπλατεριές του μεταμεσονύχτιου προγράμματος.

Δεν θα πάω και πολύ μακριά, παρά μέχρι τον απόλυτα ελεγχόμενο, από τα χεράκια του κηπουρού πλασμένο κήπο της πολυκατοικίας μου: Χαλαρώνοντας στη βεράντα, έχω ήδη παραστεί μάρτυρας σε δύο τρεις ανελέητους γατοκαβγάδες (συνηθισμένο θέαμα βέβαια και από τους δρόμους της γειτονιάς, με ηχητικά εφέ που κάνουν τα ντουβάρια να τρίζουν), αλλά και ενός αποτρόπαιου και χυδαίου βιασμού χελώνας - υπό την υπόκρουση εξίσου ανατριχιαστικών κοπανημάτων! (η στατιστική που λέει ότι τα περισσότερα ατυχήματα συμβαίνουν στο σπίτι είναι για τη χελώνα …μονόδρομος).

Ειδυλλιακή λοιπόν φύση δεν υπάρχει, πέραν από τις φωτογραφίες των καρτ ποστάλ, άντε κι από τα απολύτως ελεγχόμενα, για τουριστική κατανάλωση προοριζόμενα σαφαροτόπια. Λίγο παραέξω να πάει ο άνθρωπος κι ο κίνδυνος καραδοκεί: Το ποτάμι που ξεχείλισε, ο κεραυνός που βρόντηξε, η θανατηφόρα οχιά που δάγκασε, η πεινασμένη αρκούδα που όρμησε. Κάπως έτσι, στο πι και φι, γυρνά ο ανυποψίαστος σύγχρονος άνθρωπος πολλά πολλά χρόνια πίσω στην ιστορία του. Γίνεται και πάλι ένα πλάσμα γυμνό κι ανυπεράσπιστο στις βίαιες δυνάμεις της φύσης, ορατές ή ύπουλες.

Αυτός είναι άλλωστε κι ο λόγος που ο άνθρωπος κατέληξε να γίνει ‘ον κοινωνικό’: Παρά τα όσα μας λένε κάθε μέρα η τηλεόραση και τα περιοδικά, ο απώτερος στόχος της ανθρώπινης συμβίωσης δεν ήταν οι βραδινές έξοδοι με την κούρσα και όλα τα παρελκόμενα, μα η ανάγκη να ταμπουρωθούν απέναντι στο σκληρό φυσικό περιβάλλον που τους απειλούσε, γεμάτο αιμοβόρα, πολύ δυνατότερα από τους ανθρώπους ζώα.

Η μόνη λύση λοιπόν για την ανθρώπινη επιβίωση σε μια άνομη και αήθη φύση, ήταν η δημιουργία ενός τόπου έξω από τη ζούγκλα της, όπου ο άνθρωπος θα λύγιζε την μέχρι τότε αδιαμφισβήτητη δύναμή της, θέτοντας σε αυτήν τους δικούς του κανόνες. Ο άνθρωπος ενάντια στην μητέρα φύση, ήταν ο μόνος τρόπος για την επιβίωση αυτού του ευάλωτου μα και πανέξυπνου παιδιού της.

Μερικές χιλιάδες χρόνια αργότερα, ο άνθρωπος έχει κερδίσει το προπατορικό στοίχημα και με το παραπάνω: Ολόκληρη σχεδόν η γη έχει τεθεί στην εξουσία του, εκατοντάδες ζώα έχουν μετατραπεί σε υπηρέτες του σπιτιού και της κοιλιάς του, η πανίδα και η χλωρίδα υποφέρει και εξαφανίζεται από τον ασύδοτο επεκτατισμό του. Μετά από τόσα χρόνια, οι έννοιες ‘φύση’ και ‘άνθρωπος’ έχουν αποξενωθεί η μία από την άλλη, σαν δυο αντίπαλοι σε ευθεία αντιπαράθεση, με τους ρόλους τους ξεκάθαρους: Η καλή φύση και ο κακός άνθρωπος.

Σα να ξεχνάμε όμως ότι αυτό που στην ουσία κάνει ο άνθρωπος, είναι να υπακούει στις ίδιες τις φυσικές επιταγές - αυτές που θέλουν νικητή τον ισχυρότερο, χωρίς να νοιάζονται για τον πόνο του ηττημένου και για το αίμα του σκοτωμένου. Όπως και στα ντοκιμαντέρ που λέγαμε παραπάνω, μόνο που τώρα είναι η φύση ολάκερη που αιμορραγεί, παραδομένη στην αυτοκαταστροφική της μοίρα: Πληρώνοντας το θρίαμβο του πιο προκομμένου της παιδιού…

Ροζίτα Σπινάσα

Ήταν σχεδόν συγκινητικό... Ανάκατες εικόνες από το παρελθόν... Άλλη ήταν η ομάδα της πόλης τότε, ο Παναρκαδικός, αλλά αυτά στις επαρχιακές πόλεις μικρή σημασία έχουν. Κυριακές μεσημέρια, με το στομάχι χορτασμένο, στην τσέπη ένα δεκάρικο χαρτζιλίκι για κωκ ή τρούφα στο ημίχρονο, παίρναμε το δρόμο για το γήπεδο... Ένα μικρό άγχος αν θα καταφέρουμε να μπούμε τσάμπα, ο κυρ-Μήτσος ήταν αυστηρή πόρτα, το ύψος μας πρόδιδε, αλλά πάντα βρισκόταν κάποιος «θείος» να μας πάρει από το χέρι και να μας περάσει από τη μαγική πύλη. Λαϊκά τραγούδια στα μεγάφωνα, διαφημίσεις τοπικών βουλκανιζατέρ, ο τελευταίος δίσκος του Λεωνίδα Βελή, κόσμος πάντα πολύς, εμείς η μαρίδα, άντρες κυριακάτικοι μακριά από την γκρίνια της γυναίκας, ο δάσκαλός μας με ψευτοαυστηρό ύφος, οι γραφικοί της πόλης... Η ομάδα βολόδερνε στη γ’ κατηγορία, το όνειρο της πόλης για β’ εθνική έμενε πάντα απραγματοποίητο, μεγάλη ομάδα δεν είχαμε δει ποτέ από κοντά, και για χρόνια θα θυμόμαστε εκείνη την πρόκριση στο κύπελλο με την δυνατή τότε Δόξα Δράμας. 1-0! Σαν χτες... Ένα συννεφιασμένο απόγεμα του 1983...

Ο Αστέρας ήταν η δεύτερη ομάδα της πόλης. Ενίοτε και η τρίτη... Το γηπεδάκι του στα Αρσενέικα, αρκετό ποδαρόδρομο έξω από την πόλη, ήταν το δικό μας Γουέμπλεϊ. Το γήπεδο για τα ...επίσημα ντέρμπυ με τις άλλες γειτονιές... Διοτίμας εναντίον Βάρβογλη, Κιλκίς εναντίον Δήμητρος... Κατάξερο, σκληρό, ξεσκίζαμε τα γόνατα μας, οι μανάδες φώναζαν, αλλά η ηδονή μας μεγάλη να παίζουμε σε γήπεδο με γραμμές, με κανονικά δοκάρια, έστω και χωρίς δίχτυα... Γύρω συρματόπλεγμα, μια υποτυπώδης τσιμεντένια εξέδρα των 100 ατόμων, αρκετή για όσους ήθελαν να δουν τις ηρωικές αναμετρήσεις με τη Μελιγού, τις Βρασιές, τον Ηρακλή Βερβένων... Πιο «δική» μας ομάδα ο Αστέρας, πολλοί παίκτες ήταν συμμαθητές μας στο λύκειο... Τα χρόνια πέρασαν, ο Παναρκαδικός χρεώθηκε και βυθίστηκε, τα λεφτά τα πολλά με άρωμα πετρελαίου ήρθαν από μακριά και άλλαξαν τη μοίρα του Αστέρα... Αυτό που βλέπω στην τηλεόραση είναι άραγε εκείνο το γηπεδάκι των παιδικών μου χρόνων;

Σήμερα ξέρω ότι φίλοι καρδιάς, φίλοι μακρινοί, φίλοι σχολικοί, φίλοι που έχουμε χαθεί, έτσι χωρίς λόγο, γιατί απλώς σε χωρίζει το κύμα της ζωής, παιδιά που κλωτσήσαμε ατέλειωτες ώρες το τόπι στις αλάνες, ο «Μπλαχίν», ο «Ζίκο», ο «Ρούμε», όλοι αυτοί κάπου θα χαίρονται κι αυτοί, σαν να μας συνδέει ένα νοητό νήμα, και μια γλυκιά συγκίνηση με διαπερνά...

Αντώνης Ξαγάς

Τσούρας, Πάγκαλος, Βενιζέλος, Βερελής, Λιάπης.

Υπήρξαν υπουργοί μεταφορών και είχαν την Ολυμπιακή στη δικαιοδοσία τους. Συνέβαλαν στην κατασπατάληση δισεκατομμυρίων με την επιλογή ανίκανων διοικήσεων, χιλιάδων ρουσφετολογικών προσλήψεων, δωρεάν μεταφορών ψηφοφόρων και ημετέρων. (Γνωρίζετε π.χ. πως όταν 60 δημοσιογράφοι ακολουθούν τον Πρωθυπουργό στην Αυστραλία, τα εισιτήρια τους δεν τα πληρώνει η εφημερίδα ή το κανάλι αλλά… εσείς;)

Η Ολυμπιακή μάλλον θα κλείσει. Δεν μπορεί να μείνει η πίτα ολόκληρη και ο σκύλος χορτάτος. Οι κακές γλώσσες λένε πως οι …γάτοι έχουν επενδύσει προ πολλού στην Aegean.

Τσούρας, Πάγκαλος, Βενιζέλος, Βερελής, Λιάπης.

Στην Ιαπωνία θα αυτοκτονούσαν απ’τις ενοχές. Σε τριτοκοσμική χώρα ίσως να τους κρεμούσαν με συνοπτικές διαδικασίες. Στην Ελλάδα αν ένας επιχειρηματίας ζημιώσει χοντρά το κράτος από ανικανότητα ή δόλο σαπίζει στη φυλακή. Εκτός αν λέγεται Γούμενος ή Μπατατούδης ή Μάκης Ψωμιάδης.

Αν δε, λέγεται Βενιζέλος μπορεί να προωθηθεί ως ο νέος Μεσσίας στον οποίον θα πιστέψουν εκατομμύρια αφελείς.

Μπάμπης Αργυρίου

It’s always cool when a celebrity takes some of their own loot and gives it to the less fortunate. But Shakira has outdone herself, donating a reported $40 million to rebuild disaster - stricken areas.

The “Hips Don’t Lie” singer is set to donate money from her Latin America for Solidarity Foundation that she co-founded with Gabriel Garcia Marquez. And there are two main areas that will be the beneficiaries of her generosity.

The money will be used to aid Peruvian earthquake victims, as well as hurricane suffering in Nicaragua. All it took was a first-hand look at the damage to rend the singer’s heart.

She told press, “I’ve seen first-hand many of the challenges facing Latin America. These are challenging problems that no one person can address, but working together everyone can help make a difference.”

Μή χαλάς την πιάτσα κορίτσι μου. Κάνε μια συναυλία στο Ηρώδειο με εισιτήριο 150 ευρώ. Κάνε έναν διακαναλικό τηλεμαραθώνιο και βάλε τον κοσμάκη να πληρώσει. Δεν είναι ανάγκη να βάλεις εσύ το χέρι στην τσέπη. Πάρε μαθήματα απ'τον Λαζόπουλο, τον Παπαδάκη, την Μαριάννα Βαρδινογιάννη...

Μ.Α.

Η ξεχωριστή θέση του καφέ στη ζωή και την κουλτούρα του νεοέλληνα είναι παγκοσμίως γνωστή: ραχάτι, πόζα, φραπεδιά κι άγιος ο θεός!

Να όμως που ο μέγας καφεδάκιας Δημήτριος Ρέλλος έδωσε στον καφέ ένα νέο συμβολισμό, αυτόν της πολιτικής διαμαρτυρίας κι απαξίωσης. Αφού όσες φορές και να τη ρίχνουμε τη ρημάδα την ψήφο τίποτα δε καταφέρνουμε, ας ρίξουμε καλύτερα ένα αθώο κι ανυποψίαστο καφεδάκι στα μούτρα των πολιτικών. Τι κερδίζουμε έτσι; Ενδεχομένως μια θέση στο εδώλιο του αυτόφωρου, σίγουρα όμως τη στιγμιαία χαρά του τσαλαπατήματος της πολιτικής αλαζονίας κι έπαρσης.

Ο κ. Ρέλλος βέβαια είναι επαγγελματίας στο είδος, αφού έχει περιλούσει και στο παρελθόν με ρευστές ουσίες διάφορα δημόσια πρόσωπα: τον Κωστή Στεφανόπουλο, τον Στέφανο Κορκολή (εδώ διακρίνω μια ανησυχία για τα ήθη των ‘από μικρές στα βάσανα’ κορασίδων), τον Γεράσιμο Αρσένη και τον Ευάγγελο Γιαννόπουλο.

Αυτός όμως που δεν αντέδρασε επαγγελματικά ήταν το θύμα της χθεσινής του επίθεσης, ο μεγάλος νικητής των φετινών εκλογών: αφού φιλοδώρησε το φακό με μια σεκάνς από τις γνωστές απεχθείς του γκριμάτσες, έσπευσε να κατηγορήσει τον γνωστό για, αν μη τη άλλο, τη μετριοπάθειά του, Παπανδρέου. Λογικό είναι βέβαια, όταν αγωνίζεσαι, εσύ το παιδί του λαού, με νύχια και με δόντια να εκθρονίσεις στυγνά τον ελέω ονόματος τιτλούχο του θρόνου, που να καταλάβεις πότε πρέπει να πατήσεις φρένο.

Όμως ο κορυφαίος Ρέλλος ξεκαθάρισε αμέσως μετά ότι ο μοναδικός ηθικός αυτουργός ήταν το … φάντασμα του Ευάγγελου Γιαννόπουλου -στον οποίο και είχε ρίξει στο παρελθόν τα μπινελίκια του!- που τον επισκέφτηκε στον ύπνο του και του υπέδειξε τον ένδοξο δρόμο του καφέ, αδειάζοντας τις υστερίες συνομωσίας του κυρ Βαγγέλη.

Ελπίζω ο συμπαθής αυτός κύριος να τη γλυτώσει με μια μικρή ποινή με αναστολή κι ελπίζω επίσης το παράδειγμά του να ακολουθήσουν κι άλλοι συμπολίτες μας. Γιατί μάλλον είναι η μόνη πολιτική πράξη που μπορεί να ζορίσει τους δελφινοκαρχαρίες της κομματικής εξουσίας. Λίγο για τη στιγμιαία ξεφτίλα, λίγο και για το πανάκριβο κουστουμάκι που ‘γκαρσόν λεκιάστηκε’...

Ροζίτα Σπινάσα

«Made a promise for a new life, made a victim out of your life…»
Leaders of men – Joy Division

- «Η μονιμότερη εξουσία είναι εκείνη που κυβερνά τους ανθρώπους έτσι ώστε αυτοί να πιστεύουν ότι δεν κυβερνώνται, αλλά ζουν σύμφωνα με τη δική τους ελεύθερη άποψη»- Τάδε έφη Σπινόζα τέσσερις αιώνες πίσω...

- Απολιτίκ lifestyle… «Όλοι ίδιοι είναι!» Ο γράφων εξαιρείται... «Όλοι οι πολιτικοί τα παίρνουν, είναι διαπλεκόμενοι, μιζαδόροι!» Ο γράφων εξαιρείται... Είναι έντιμος γιατί δεν μπορεί να είναι άτιμος... Παρθένα λόγω ζώνης αγνότητας! «Οι πολιτικοί είναι ανάξιοι!». Οι μόνοι ανάξιοι σε μια χώρα άξιων... «Οι πολιτικοί»: το άλλοθι μιας ολόκληρης κοινωνίας...

- Πολιτική δεν είναι η ψήφος. Η ψήφος είναι επιλογή ποδοσφαιρικής ομάδας... Στην Ελλάδα είμαστε όλοι είτε καθεστωτικοί Παναθηναϊκοί και Ολυμπιακοί, εξίσου καθεστωτικοί αλλά γκρινιάρηδες και μίζεροι ΑΕΚτζήδες και ΠΑΟΚτζήδες... Οι αναλογίες προφανείς...

- Πολιτική δεν είναι οι μεγάλες …αηδίες (κατά το ideas) και οι ιδεολογίες. Απλό παράδειγμα ύψιστης πολιτικής παρέμβασης: να πάψουμε να χρησιμοποιούμε το αυτοκίνητο στο κέντρο της πόλης... Να πάψουμε να πετάμε τα σκουπίδια οπουδήποτε, μετατρέποντας τη χώρα σε απέραντη χωματερή... Ο κόσμος θα άλλαζε όπως δεν θα άλλαζε με την πιο σφοδρή επανάσταση!

- Αλλά ξέχασα... Για το νέφος φταίνε τα βλαβερά καπιταλιστικά καυσαέρια των μεγαλοβιομηχανιών, όχι τα δημοκρατικά προλεταριακά καυσαέρια των αυτοκινήτων του λαού...

- Πολιτική δεν είναι η ψήφος. Είναι αυτό που συμβαίνει στην «αντιηρωική» καθημερινότητα... Γι’ αυτό γουστάρω τις οργανώσεις που κάνουν τη μαύρη δουλειά, γι’ αυτό που πιστεύουν. Οργανώσεις που μαθαίνουν σε μετανάστες ελληνικά και πληροφορική, που ανακυκλώνουν υπολογιστές, που στέκονται έμπρακτα δίπλα σε ανθρώπους που έχουν ανάγκη... Μακριά από την εκλογική παιδική χαρά και τους «αγώνες» των αφισοκολλήσεων...

- Εφαρμοσμένος σουρεαλισμός: πως κόμματα που πρεσβεύουν ή περιμένουν την Επανάσταση κατεβαίνουν στην ύψιστη νομιμοποιητική πράξη του κοινοβουλευτικού συστήματος το οποίο δήθεν πολεμάνε;

- Από την άλλη, επιχείρημα βιασμού κατά συρροή και παρά φύσιν της λογικής, ανακυκλούμενο από συντηρητικούς κύκλους αναισθησίας: «Αίσχος, είναι αριστερός και πλούσιος»! Η λογική συνεπαγωγή: πως μπορεί να γιατρεύεις χωρίς να πονάς, πως μπορείς να πολεμάς για τα δικαιώματα των μαύρων χωρίς να είσαι μαύρος, πως να βοηθάς τους πεινασμένους αν δεν πεινάς, πως τελικά δεν πρέπει να σε νοιάζει η φωτιά στο διπλανό σπίτι, παρά μόνο αν οι φλόγες γλείψουν και το δικό σου...

- Ενδιαφέρουσα η σύνθεση της νέας βουλής. Χωρίς να διαφέρει δα και από την παλιά... Δικηγορο-κρατία σε ποσοστό άνω του 50%. Να προσθέσω κοινωνιολόγους και πολιτικούς επιστήμονες; Άνθρωποι που πολύ αμφιβάλλω αν μπορούν να λύσουν μια απλή πρωτοβάθμια εξίσωση (για δευτεροβάθμια ούτε λόγος!)... Και μετά αναρωτιόμαστε πως για κάθε λύση εφευρίσκουν ένα νέο πρόβλημα...

- Ξέχασα πάλι... Στην Ελλάδα ο «τεχνοκράτης» είναι κάτι πολύ κακό! Είναι λέει και εγκεφαλικός και χωρίς συναισθήματα...

- Η απογοήτευση: βγήκε το οικολογικό τμήμα του Συνασπισμού και κατηγόρησε με τρόπο αλά-Καρατζαφέρ το βιβλίο της βιολογίας για «προπαγάνδα υπέρ των μεταλλαγμένων». Πλειοδοσία στο λαϊκό παζάρι των ψήφων; Αδιάφορο... Μία χαμένη ψήφος στο 92’...

- Συνέντευξη γνωστού καλλιτέχνη (το όνομα αδιάφορο) σε εφημερίδα της σκόλης: «Δεν είναι τυχαίο ότι λίγες μέρες πριν τις εκλογές, οι πολιτικοί αρχηγοί δεν αναφέρονται στον πολιτισμό»... Κι εγώ που νόμιζα ότι είναι η τέχνη είναι εξ ορισμού απέναντι και κόντρα στα πάσης φύσεως κράτη και εξουσίες…

- «Όλοι έχουμε ευθύνη!» Το «ηρωικό» καταφύγιο του ανεύθυνου... Η διάλυση της ευθύνης στο αχανές και το αόριστο...

- Νύχτα Κυριακής, ώρα 4η πρωινή... Νικητές και ηττημένοι ... Η πόλη άσχημη όπως μετά από κάθε πανηγύρι... Πλαστικά θλιβερά χαμόγελα στις κολώνες, ο άνεμος λυτρωτικός παρασέρνει ιλουστρασιόν υποσχέσεις και glossy οράματα...

Αντώνης Ξαγάς

Joe Zawinul, 07/07/1932 – 11/09/2007

Πολίτης του κόσμου με Αυστριακό διαβατήριο. Με «ενήλικο» παίξιμο όταν ήταν μικρός, με αυξανόμενο νεανικό ενθουσιασμό όσο περνούσαν τα χρόνια. Μέχρι την τελευταία στιγμή εξερευνούσε νέους δρόμους ενώ δεν παρέλειπε να κάνει συχνά ένα βήμα πίσω για να συστήσει στον κόσμο νέους μουσικούς. Αν είναι πια ένα κλισέ ότι «ο Hendrix άλλαξε τον τρόπο που παιζόταν η κιθάρα» τότε τι ακριβώς να πούμε για τα keyboards και τον Zawinul;

Δεν πρόλαβε να γεράσει. Αν χρειάστηκαν τόσα χρόνια για την αργοπορημένη «επισημοποίηση» του corpus των Weather Report (βλ. περσινό box set), το ποταμάκι τού Zawinul δε σταμάτησε στιγμή να κυλάει. Οι θαυμαστές περιμέναμε το επόμενο βήμα του. Κι όλοι ελπίζαμε ν’ αξιωθούμε να τον πετύχουμε κάποια στιγμή να παίζει στο δικό του σπίτι, το “Birdland”.

www.birdland.at
www.zawinulmusic.com
www.allaboutjazz.com

Νάντια Πούλου

Μόλις τελείωσε ο αγώνας της εθνικής μας με την Ισπανία. Μέσα σε ένα χρόνο χάσαμε δυο φορές με τον ίδιο τρόπο. Εξευτελιστικά. Όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά επειδή παίξαμε παιχνίδι σκοπιμότητας θυσιάζοντας το θέαμα για τη νίκη, και στο τέλος καταφέραμε να χάσουμε και να γίνουμε και αντιπαθητικοί. Η Ελλάδα έπαιξε σκληρή άμυνα (για να κρατήσει τι;) και στην επίθεση δεν ήξεραν τι να κάνουν τη μπάλα, ενώ η Ισπανία έτρεχε, χαιρόταν να παίζει και χαιρόσουν να τη βλέπεις.

Μια χώρα κλειστή, αμυντική, χωρίς φαντασία, χωρίς ατομική πρωτοβουλία και με φτωχά αποτελέσματα απέναντι σε μια άλλη θεαματική, ακομπλεξάριστη, επιθετική, που απολαμβάνει το παιχνίδι, χαίρεσαι να τη βλέπεις και πετάει εκεί που η άλλη σέρνεται. Η τελευταία πρόταση δεν αναφέρεται απαραίτητα στο μπάσκετ…

Δημήτρης Κάζης

Νικολακόπουλο θα βλέπουμε την άλλη Κυριακή...

Μ.Α.

Μια εικόνα είναι 1,000 λέξεις και το «γράψιμο στο φακό» 10,000…

Ο Κωστάκης δεν προσπάθησε να μη φανεί για ακόμη μια φορά παλαιστής του σούμο. Απλώθηκε σχεδόν σε όλες τις ίντσες της οθόνης, η γλώσσα του σώματος πήγαινε κι ερχόταν, από ουσία μηδέν. Έβγαλε και είδηση: «αν δεν κερδίσω τις εκλογές, θα πάμε σε άλλες» (εννοώντας μέχρι να τις κερδίσω). Το σύστημα που διάλεξε ο αρχιστράτηγος Μητσοτάκης στην «μάχη των εθνών» για την κάθαρση. Τότε όμως ήταν ξημέρωμα nineties…

Ο Γιωργάκης προσπάθησε να μην είναι ό,τι είναι πάντα: μαλθακός. Το ξεκίνησε μια χαρά, αλλά έμεινε με την προσπάθεια. Άμα δεν έχεις μπαταρία και τελική…

Η Αλέκα ξεχείλιζε το γνωστό κουκουέδικο αναχρονισμό παλιάς κοπής. Κρίμα, την είχα δει πριν μερικές μέρες σε συνέντευξή της στο κεντρικό δελτίο του Alter και μου είχε αφήσει μια θετικότητα. Χθες ξαναθυμήθηκα τον Βαλέσα, όπερ σημαίνει πως μέρος του αγώνα που έχουν κάνει Κανέλη και Παφίλης είναι σαν να μην έγινε…

Ο Αλέκος (απλή τυχαία συνωνυμία με την προαναφερθείσα) μιλάει καλά. Και όποιος μιλάει καλά σε κουβέντα-μονόλογο, που δεν σου απαντούν και δεν σε διακόπτουν, έχει το πλεονέκτημα. Ήταν κι ο μόνος που είπε ότι διαφώνησε με τη ρουσσοπουλική διαδικασία-κωμωδία. Το σαφές νεολαιίστικο στήσιμο χωρίς πλατειάσματα μάλλον θα του φέρει ψήφους που πήγαιναν στην Αλέκα…

Ο «χέρι-χέρι» έχει χιούμορ και προσέχει να μη του βγει σε μπούμερανγκ. Και χθες το ίδιο έκανε: έφτασε τελευταίος, έκανε catchy είσοδο με το λεμόνι και αφού κέρδισε την πολύ σημαντική αρχική εντύπωση είπε τα δικά του. Λαϊκιστής, ξε-λαϊκιστής ξέρει να επικοινωνεί. Προς στιγμήν νόμιζα πως μας (τους) δούλευε όλους…

Ο Στέλιος έχει 33 χρόνια στη βουλή, έτσι είπε. Κακό σύμβουλο έχει: αυτά τα πράγματα δε λέγονται αυτές τις εποχές. Είναι σα να ζητάς να σε ψηφίσουν για να τα κάνεις σκατά άλλα 4. Είναι λέει μαζί του και η «Χριστιανική Δημοκρατία», το είπε στο άσχετο. Σπουδαίο επιχείρημα, πράγματι. Με ποσοστό 1% μόνο στα γκάλοπ και πολύ του έπεσε που είχε καρέκλα στο πάνελ. Τόση προώθηση πια!

Μάθημα 1ον: Οι αρχηγοί των κομμάτων, που εθιμοτυπικά τους αποκαλούν όλους «κύριε πρόεδρε» (τα παίξαμε μ’ αυτό το χιαστί σε κάποια στιγμή) είχαν ήδη τις απαντήσεις και είπαν αυτά που ήθελαν να πουν και όπως τα είχαν προβάρει. Άσχετα με τις ερωτήσεις… Φαντάσου τι γίνεται στη Βουλή που τα λένε χωρίς συντονιστή και στο τέλος ψηφίζουν τους νόμους του κράτους μας… Και όσοι εκ των ερωτώντων επέμεναν στις δευτερολογίες τους έτρωγαν ξανά σκόνη…

Μάθημα 2ον: Πέρα από το ΚΚΕ είναι να γελάς με τα ονόματα των κομμάτων στην Ελλάδα, αναλογιζόμενος τα έργα και τα λεγόμενά τους: Νέα Δημοκρατία (άφαντη!), Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα (δεν ισχύει καμία από τις 3 λέξεις), Συνασπισμός της Ριζοσπαστικής Αριστεράς (προτιμώ το ΣΥΡΙΖΑ, είναι φοιτητικογενές και zeros oriented, αλλά καλύτερα να μην το ψάξεις σε βάθος), Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός (στα καταφύγια!), Δημοκρατική Αναγέννηση (ό,τι και το ΝΔ με διαφορετική διατύπωση, στη φαντασία!), Πολιτική Άνοιξη (μπλόφα!)…

Για τους δημοσιογράφους δεν λέω κάτι… Εκείνη η ερωταπάντηση μεταξύ Παπαχελά και Παπαρήγα, μαζί με την ανταλλαγή βλεμμάτων, ήταν για να μείνει… Έτσι όπως πάμε με βλέπω να συμπαθώ στο τέλος την Έλλη Στάη…

Άντε, 9 και σήμερα!

Πάνος Πανότας

Στον αληθινό κόσμο:
Ο Πάνος Σόμπολος ήταν σαφής και αιχμηρός στην ανακοίνωσή του: «Αγαπητέ κύριε Ρουσσόπουλε, θα έπρεπε να ντρέπεστε για τους όρους διεξαγωγής του debate που θέτετε και θα έπρεπε να ντρέπεστε διπλά όντας πρώην δημοσιογράφος με συμμετοχή σε παλαιότερο debate. Τέτοια απαξίωση του ρόλου του δημοσιογράφου, τέτοιο εξευτελισμό δεν συναντάμε ούτε στις χώρες που αποκαλούμε μπανανίες. Ως εκ τούτου η ΕΣΗΕΑ απαγορεύει ρητά τη συμμετοχή των μελών της στο καραγκιοζιλίκι σας το οποίο μπορείτε να πραγματοποιήσετε με τη συνδρομή της συζύγου σας, του Αλκίνοου Μπουνιά και της Φαίης Σκορδά. Και για διαμαρτυρία κανείς δημοσιογράφος δε θα φιλοξενήσει πολιτικό σε εκπομπή του μέχρι τις 17/9».

Στον σικέ:
Κι έτρεξαν (γκρινιάζοντας στις δηλώσεις τους για το άλοθι) τα πρωτοπαλίκαρα των Κυριακού, Αλαφούζου, Κοντομηνά, Μπόμπολα και λοιπών εργοληπτών να φορέσουν το φίμωτρό τους για να δαγκώσουν τους αρχηγούς και τους αρχηγίσκους. Έκαναν τις στημένες ερωτήσεις τους όπως ακριβώς τους είχε υποδειχτεί και επέστρεψαν στα κανάλια τους όπου τα πάνελ είχαν ζεσταθεί, οι εκδότες διαφήμιζαν τις εφημερίδες τους, οι υποψήφιοι τις περιφέρειές τους και οι διαφημιζόμενοι τα προϊόντα τους. Κι έζησαν αυτοί καλά και τ’αφεντικά τους, που εδώ και χρόνια έχουν μετατρέψει τα κανάλια τους σε μπαλκόνια διαφήμισης των πολιτικών, ακόμα καλύτερα.

Στον φανταστικό μου:
Ο Παπαχελάς άρπαξε το μικρόφωνο και το πέταξε στο κεφάλι του αρχηγού. «Μα τον π....α τον ρωτάω και τον ξαναρωτάω κι αυτός αντί για απάντηση μου λέει τα δικά του. Βρείτε άλλον να υποδυθεί τη γλάστρα, εγώ αποχωρώ απ’αυτό το καρναβάλι».

Είδηση της βραδιάς:
Ο ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ μας θέλει κι εμάς στην τεράστια αγκαλιά του. Δεν νοιώθω πια άστεγος. Θέλετε μόνο τους bloggers κύριε πρόεδρε ή δέχεστε και τους αναγνώστες τους;

Χοντροκομένο μεν...
Δεν είναι θλιβερό που ο Καρατζαφέρης είναι ο μόνος απ’τους έξι που διαθέτει κάποιο χιούμορ;

Μπάμπης Αργυρίου

Μετά από κάθε «εθνική καταστροφή» είναι πλέον άγραφος νόμος να στήνεται και μια φιέστα - τηλεμαραθώνιος (ετυμολογική ερμηνεία: σόου μακράς διαρκείας) σαν τον χθεσινό. Γίνεται και σ’ άλλες περιπτώσεις με παραπλήσια χαρακτηριστικά, αλλά αφήστε τες προς ώρας.

Οι προφανείς επισημάνσεις του γεγονότος καθαυτού: όλα τα συνεργαζόμενα ιδιωτικά αναμεταδίδουν ταυτόχρονα τις ίδιες εικόνες από κοινό στούντιο, δεν έχεις να πας πουθενά μεγάλε εξυπνάκια, όλες οι γωνίες είναι πιασμένες, το τηλεκοντρόλ και το ζάπινγκ χάνουν προσωρινά την όποια τους χρησιμότητα, αλλά όχι από επιλογή για να έχεις να λες.

Παρένθεση, έξω απ’ το σπίτι το κινητό, μέσα στο σπίτι το τηλεκοντρόλ, γι’ αυτό έχει αυξηθεί η αμηχανία μας μπρος στα άδεια χέρια και μας πιάνει τρέμουλο.

Ύστερα πέφτει ο προβληματισμός κι η βαθύτατη περισυλλογή αν αυτά που βλέπουν τα ματάκια μας και ακούν τα αφτάκια μας έχουν τέτοια αξία στο σκοπό τους που χρειάζεται να τα υπομείνουμε βομβαρδιζόμενοι συνεχώς με ατάκες του τύπου «βάλτε βαθιά το χέρι στην τσέπη» και «δεν θέλουμε τσιγκούνηδες απόψε».

Λες και ό,τι πληρώθηκε μέχρι στιγμής σ’ αυτούς του δύστυχους τους πυρόπληκτους (εφεξής στις λέξεις με ειδική βαρύτητα του νεοελληνικού λεξιλογίου, «Λαμπρόπουλε; Ποιος να το φανταζόταν;») δεν το δώσαμε εμείς, λες και δεν πήγαν ψυχή και σώμα οι Έλληνες να δώσουν ό,τι βοήθεια μπορούσε ο καθένας τους από την πρώτη στιγμή, λες και περιμέναμε να φτάσει η 5η του Σεπτέμβρη, 10 τόσες μέρες μετά, για να ξυπνήσει μέσα μας η βοήθεια προς τον πληγέντα συνάνθρωπό μας που μέχρι την 4η ήταν σε αγρανάπαυση.

Εντάξει, χθες ειδικά χάλασε λιγάκι ο βασικός κανόνας λόγω των «πτηνών» του Παναγιώτη Γιαννάκη που έγιναν για μία νύχτα χήνες εδάφους (κι αυτά μες το πρόγραμμα είναι)…

Πιάστηκα κι εγώ από την ίδια άκρη του νήματος που πιάνεται κι ο Old Boy, είχα όμως την κωλοφαρδία με το που άνοιξα να συνεχίσω “To Λυκόφως του Καθήκοντος” (η ελληνική έκδοση είναι του «Καστανιώτη») του γάλλου Gilles Lipovetsky, που όλως τυχαίως διαβάζω αυτόν τον καιρό, να βρεθώ κατευθείαν στην εξής έξυπνη παράγραφο των σελίδων 153-154, την οποίαν και θέτω επί δημοσίου τάπητος:
«Τη στιγμή ακριβώς που ο αλτρουισμός δεν είναι πια επιτακτικό καθήκον, είμαστε μάρτυρες ενός άνευ προηγουμένου κύματος ενίσχυσης και βοήθειας, που συντονίζεται από τα ΜΜΕ. Band Aid, Εστιατόρια της Αγάπης, τηλεμαραθώνιοι, reality-show. Ύστερα από τα προϊόντα, τις ανέσεις και το σεξ, οι καλές προθέσεις έκαναν την είσοδό τους και στη μεντιατική αρένα∙ «εργολάβοι της ηθικής» δεν είναι πλέον μόνο οι φιλανθρωπικές οργανώσεις, αλλά και τα τηλεοπτικά κανάλια και οι σταρ. Όσο συρρικνώνεται η θρησκεία του καθήκοντος, τόσο εμείς καταναλώνουμε γενναιοδωρία. Όσο αναπτύσσονται οι ατομιστικές αξίες, τόσο πληθαίνουν και κερδίζουν ακροαματικότητα οι σκηνοθετημένες αγαθοεργίες των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Η μεταηθική εποχή δε σημαίνει αποβολή της ηθικής, αλλά υπερέκθεση των αξιών από τα μέσα και ανακύκλωσή τους κάτω από το πρίσμα των κανόνων θεαματικότητας της μαζικής επικοινωνίας. Τελειώνει το εγκώμιο του αυστηρού καθήκοντος, αρχίζει η γοητευτική βασιλεία του αλληλοδραστικού, μαζικού σόου των μέσων. Μια νέα εποχή διαγράφεται, που συγχέει παραδοσιακούς αντιπάλους παντρεύοντας τη γενναιοδωρία και το μάρκετινγκ, την ηθική και τη σαγήνη, το ιδανικό και την εξατομίκευση.»

Από πότε υπάρχει αγαθοεργία στα ΜΜΕ των μεγάλων συμφερόντων Πάνο;
Ξύπνα και κλείσε το μπουρδέλο.

Απόψε χάσαμε!

Πάνος Πανότας

Πέθανε στα 68 του από ανεύρισμα ο σκηνοθέτης της "Γλυκειάς συμμορίας".

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε μια παλιότερη συνέντευξή του στον Κώστα Καρδερίνη.

Mπάμπης Αργυρίου

"We'll walk a burning world where the sun shines darkness..."
Mona Lisa, Mother Earth - Swans

- Ευθύνες... Διαλέξτε και πάρτε. Ανάλογα με τη νοημοσύνη και την ιδεολογία σας. Το μποστάνι πλούσιο. UCK, αλβανική μαφία, γυφτοσκοπιανοί, γκρίζοι λύκοι, πασοκτζήδες, αναρχικοί της πλατείας, αμερικανοί, εβραίοι, οικοπεδοφάγοι, άπληστοι καπιταλιστές, η κυβέρνηση, η εξουσία... Η κόλαση είναι οι άλλοι...

- Άγνωστη λέξη η ατομική ευθύνη σε αυτή τη χώρα. Σε όλες τις εκδηλώσεις της... Η διαιτησία... Στις εξετάσεις σε κόβουν, δεν κόβεσαι... Η ξενοκίνητη χούντα... Ο ξένος δάκτυλος...

- Κάθε πρόβλημα στην Ελλάδα έχει την λύση του... Μια διαδήλωση στη Βουλή ή στην Αμερικάνικη πρεσβεία... Και μία συναυλία! Πως και δεν έχουν ξεμυτίσει ακόμη οι συνήθεις ύποπτοι νταλάρες για «συναυλία υπέρ των πυροπαθών»;

- Κωμική νότα μιας αριστοφανικής πραγματικότητας. Ο πρωθυπουργός με το ύφος «μάστορα, πιάσε δυο κιλά γουρνοπούλα», μπουφάν υπό 40ºC, ρεπλίκα-παρωδία του «the nation is under attack» του Βοός...

- Διαδήλωση trendy-lifestyle-οικολογίας. Dress-code μαύρο, εξυπνακίστικο χιούμορ, ιντερνετικός ελιτισμός, μούντζες στη Βουλή, και σπέρματα φασίζουσας ισοπέδωσης.

- Πόσο οικολόγος μπορεί να είναι κάποιος που κατοικεί στην Αθήνα; Ερώτηση αφελούς...

- Δεν ξέρω τι φταίει για τις φωτιές... Φωτιές πάντα υπήρχαν, τα δάση καίγονταν πριν ακόμη από την παρουσία του θηλαστικού ανθρώπου. Ξέρω όμως ότι η αγάπη και ο σεβασμός, είτε αφορά άνθρωπο, ζώο ή δάσος, είναι καθημερινός αγώνας και δεν περιμένει την ώρα της κρίσης και του θανάτου για να εκδηλωθεί...

- «Αγαπάτε το δάσος»... Αγάπη και προστακτική, πως συμβιώνουν στην ίδια πρόταση;

- Σερβιέτες, μπιτόνια, αποτσίγαρα, κάλτσες, πλαστικά μπουκάλια, μπάζα... Εικόνα ελληνικού δάσους...

- Μια βδομάδα πριν το κακό, είχα βρεθεί στο αείμνηστο δάσος του Καϊάφα. Υπέροχο πευκοδάσος, χιλιόμετρα αμμώδους ακτής με υποτυπώδη ανθρώπινη παρουσία. Ένα πευκοδάσος όμως που έτριζε ολόκληρο από την ξηρασία, με τα μισά πεύκα να στέκουν όρθια και θλιβερά αποξηραμένα χάρις στις στοργικές προ ετών επεμβάσεις των γεωπόνων. Και κάτω χαλί οι πευκοβελόνες... Έτοιμο και ιδανικό προσάναμμα για την πρώτη σπίθα... Δεν άργησε... Και το μελετάγαμε! Δεν έτρωγα τη γλώσσα μου;

- Και κάτι που δεν έχω ξαναδεί ποτέ! Πάρα πολλά δέντρα του δάσους είχαν πάνω τους γραμμένα συνθήματα του τύπου «θάνατος» , «φύγετε» και «έξω», έργο γνωστού φασίστα της περιοχής, ο οποίος διάλεξε αυτόν τον τρόπο να προασπίσει το δάσος από τους «άπλυτους αναρχικούς σκηνίτες». Προφητικός...

- Η φωτιά πλησιάζει στην αρχαία Ολυμπία. Πανικός για τα αρχαία, για την «ιστορία μας», για τα αγάλματα! Ο Ρενέ, σκηνοθέτης του νέου γαλλικού κύματος, είχε πει «και τα αγάλματα πεθαίνουν»... Θυμάμαι τον Μαρινέτι (Ιταλός φουτουριστής είναι αυτός, για να μην τρέχετε στα λεξικά): Σε μια φωτιά αν είχα επιλογή ανάμεσα στην Μόνα Λίζα και μια γάτα, εγώ θα έσωζα τη γάτα!

- Αλλαγή σελίδας... Γρήγορα θα ξεχαστούν οι πυρκαγιές άλλωστε... Όπως και τόσα άλλα. Ουαί τοις καμένοις μόνο.

- Σε πολλές χώρες του κόσμου η γνωστή σε μας «ρώσικη σαλάτα» λέγεται μακεδονική, με το όνομα να είναι εμπνευσμένο από το τουρλού εθνοτήτων που ήταν η Μακεδονία στις αρχές του 20ου αιώνα. Ένα τέτοιο τουρλού, και μάλιστα ασύμβατο είναι το κομματικό μόρφωμα που λέγεται ΛΑΟΣ. Πως αλλιώς να χαρακτηρίσεις ένα ...μαντρί που έχει μαζέψει ορθόδοξους, δωδεκαθεϊστές, άθεους φασίστες, ρετάλια που περίσσεψαν από άλλα κόμματα, αριστερά και δεξιά, χουντικούς, απόστρατους που δεν έχουν τι να κάνουν στον ελεύθερο χρόνο τους και την ...Ταρινίδου Ιφιγένεια (Έφη Σαρρή)!

- Με νέα πρόσωπα και άφθαρτα φυντάνια γέμισαν τα κανάλια (λόγω περιορισμού των εμφανίσεων φυσικά). Μια απελπισία... Αδέξια παπαγαλάκια της κομματικής γραμμής, μοιάζουν με μικρά παιδιά που προσπαθούν να αποστηθίσουν το ...πίμα τους, χωρίς όμως την χαριτωμένη αφέλεια των μικρών...

- «Destroy Athens». Η πρώτη Μπιενάλε της Αθήνας. Μεγαλεπήβολος τίτλος, «αποδόμηση των στερεοτύπων», «αντίσταση στο κατεστημένο», τέχνη που αμφισβητεί, τέχνη καταστρεπτική, ανατρεπτική, εναλλακτική... Χορηγός η Deutsche Bank…

- Στο παγκόσμιο πρωτάθλημα του στίβου το ελληνικό DNA και τα γονίδια μάλλον δεν δούλεψαν και πολύ καλά και οι περισσότερο αθλητές πάτωσαν. Υπόθεση εργασίας: πράγματι, οι αθλητικές νίκες ελληνικών ομάδων και ελλήνων αθλητών είναι εποποιίες, σαφείς αποδείξεις του μεγαλείου της ελληνικής φυλής, δείγμα της ελληνικής ψυχής κλπ κλπ. Γιατί άραγε οι ήττες (οι οποίες είναι πολύ περισσότερες άλλωστε) δεν αποδεικνύουν το αντίθετο;

Αντώνης Ξαγάς