Joe Zawinul, 07/07/1932 – 11/09/2007

Πολίτης του κόσμου με Αυστριακό διαβατήριο. Με «ενήλικο» παίξιμο όταν ήταν μικρός, με αυξανόμενο νεανικό ενθουσιασμό όσο περνούσαν τα χρόνια. Μέχρι την τελευταία στιγμή εξερευνούσε νέους δρόμους ενώ δεν παρέλειπε να κάνει συχνά ένα βήμα πίσω για να συστήσει στον κόσμο νέους μουσικούς. Αν είναι πια ένα κλισέ ότι «ο Hendrix άλλαξε τον τρόπο που παιζόταν η κιθάρα» τότε τι ακριβώς να πούμε για τα keyboards και τον Zawinul;

Δεν πρόλαβε να γεράσει. Αν χρειάστηκαν τόσα χρόνια για την αργοπορημένη «επισημοποίηση» του corpus των Weather Report (βλ. περσινό box set), το ποταμάκι τού Zawinul δε σταμάτησε στιγμή να κυλάει. Οι θαυμαστές περιμέναμε το επόμενο βήμα του. Κι όλοι ελπίζαμε ν’ αξιωθούμε να τον πετύχουμε κάποια στιγμή να παίζει στο δικό του σπίτι, το “Birdland”.

www.birdland.at
www.zawinulmusic.com
www.allaboutjazz.com

Νάντια Πούλου

Μόλις τελείωσε ο αγώνας της εθνικής μας με την Ισπανία. Μέσα σε ένα χρόνο χάσαμε δυο φορές με τον ίδιο τρόπο. Εξευτελιστικά. Όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά επειδή παίξαμε παιχνίδι σκοπιμότητας θυσιάζοντας το θέαμα για τη νίκη, και στο τέλος καταφέραμε να χάσουμε και να γίνουμε και αντιπαθητικοί. Η Ελλάδα έπαιξε σκληρή άμυνα (για να κρατήσει τι;) και στην επίθεση δεν ήξεραν τι να κάνουν τη μπάλα, ενώ η Ισπανία έτρεχε, χαιρόταν να παίζει και χαιρόσουν να τη βλέπεις.

Μια χώρα κλειστή, αμυντική, χωρίς φαντασία, χωρίς ατομική πρωτοβουλία και με φτωχά αποτελέσματα απέναντι σε μια άλλη θεαματική, ακομπλεξάριστη, επιθετική, που απολαμβάνει το παιχνίδι, χαίρεσαι να τη βλέπεις και πετάει εκεί που η άλλη σέρνεται. Η τελευταία πρόταση δεν αναφέρεται απαραίτητα στο μπάσκετ…

Δημήτρης Κάζης

Νικολακόπουλο θα βλέπουμε την άλλη Κυριακή...

Μ.Α.

Μια εικόνα είναι 1,000 λέξεις και το «γράψιμο στο φακό» 10,000…

Ο Κωστάκης δεν προσπάθησε να μη φανεί για ακόμη μια φορά παλαιστής του σούμο. Απλώθηκε σχεδόν σε όλες τις ίντσες της οθόνης, η γλώσσα του σώματος πήγαινε κι ερχόταν, από ουσία μηδέν. Έβγαλε και είδηση: «αν δεν κερδίσω τις εκλογές, θα πάμε σε άλλες» (εννοώντας μέχρι να τις κερδίσω). Το σύστημα που διάλεξε ο αρχιστράτηγος Μητσοτάκης στην «μάχη των εθνών» για την κάθαρση. Τότε όμως ήταν ξημέρωμα nineties…

Ο Γιωργάκης προσπάθησε να μην είναι ό,τι είναι πάντα: μαλθακός. Το ξεκίνησε μια χαρά, αλλά έμεινε με την προσπάθεια. Άμα δεν έχεις μπαταρία και τελική…

Η Αλέκα ξεχείλιζε το γνωστό κουκουέδικο αναχρονισμό παλιάς κοπής. Κρίμα, την είχα δει πριν μερικές μέρες σε συνέντευξή της στο κεντρικό δελτίο του Alter και μου είχε αφήσει μια θετικότητα. Χθες ξαναθυμήθηκα τον Βαλέσα, όπερ σημαίνει πως μέρος του αγώνα που έχουν κάνει Κανέλη και Παφίλης είναι σαν να μην έγινε…

Ο Αλέκος (απλή τυχαία συνωνυμία με την προαναφερθείσα) μιλάει καλά. Και όποιος μιλάει καλά σε κουβέντα-μονόλογο, που δεν σου απαντούν και δεν σε διακόπτουν, έχει το πλεονέκτημα. Ήταν κι ο μόνος που είπε ότι διαφώνησε με τη ρουσσοπουλική διαδικασία-κωμωδία. Το σαφές νεολαιίστικο στήσιμο χωρίς πλατειάσματα μάλλον θα του φέρει ψήφους που πήγαιναν στην Αλέκα…

Ο «χέρι-χέρι» έχει χιούμορ και προσέχει να μη του βγει σε μπούμερανγκ. Και χθες το ίδιο έκανε: έφτασε τελευταίος, έκανε catchy είσοδο με το λεμόνι και αφού κέρδισε την πολύ σημαντική αρχική εντύπωση είπε τα δικά του. Λαϊκιστής, ξε-λαϊκιστής ξέρει να επικοινωνεί. Προς στιγμήν νόμιζα πως μας (τους) δούλευε όλους…

Ο Στέλιος έχει 33 χρόνια στη βουλή, έτσι είπε. Κακό σύμβουλο έχει: αυτά τα πράγματα δε λέγονται αυτές τις εποχές. Είναι σα να ζητάς να σε ψηφίσουν για να τα κάνεις σκατά άλλα 4. Είναι λέει μαζί του και η «Χριστιανική Δημοκρατία», το είπε στο άσχετο. Σπουδαίο επιχείρημα, πράγματι. Με ποσοστό 1% μόνο στα γκάλοπ και πολύ του έπεσε που είχε καρέκλα στο πάνελ. Τόση προώθηση πια!

Μάθημα 1ον: Οι αρχηγοί των κομμάτων, που εθιμοτυπικά τους αποκαλούν όλους «κύριε πρόεδρε» (τα παίξαμε μ’ αυτό το χιαστί σε κάποια στιγμή) είχαν ήδη τις απαντήσεις και είπαν αυτά που ήθελαν να πουν και όπως τα είχαν προβάρει. Άσχετα με τις ερωτήσεις… Φαντάσου τι γίνεται στη Βουλή που τα λένε χωρίς συντονιστή και στο τέλος ψηφίζουν τους νόμους του κράτους μας… Και όσοι εκ των ερωτώντων επέμεναν στις δευτερολογίες τους έτρωγαν ξανά σκόνη…

Μάθημα 2ον: Πέρα από το ΚΚΕ είναι να γελάς με τα ονόματα των κομμάτων στην Ελλάδα, αναλογιζόμενος τα έργα και τα λεγόμενά τους: Νέα Δημοκρατία (άφαντη!), Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα (δεν ισχύει καμία από τις 3 λέξεις), Συνασπισμός της Ριζοσπαστικής Αριστεράς (προτιμώ το ΣΥΡΙΖΑ, είναι φοιτητικογενές και zeros oriented, αλλά καλύτερα να μην το ψάξεις σε βάθος), Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός (στα καταφύγια!), Δημοκρατική Αναγέννηση (ό,τι και το ΝΔ με διαφορετική διατύπωση, στη φαντασία!), Πολιτική Άνοιξη (μπλόφα!)…

Για τους δημοσιογράφους δεν λέω κάτι… Εκείνη η ερωταπάντηση μεταξύ Παπαχελά και Παπαρήγα, μαζί με την ανταλλαγή βλεμμάτων, ήταν για να μείνει… Έτσι όπως πάμε με βλέπω να συμπαθώ στο τέλος την Έλλη Στάη…

Άντε, 9 και σήμερα!

Πάνος Πανότας

Στον αληθινό κόσμο:
Ο Πάνος Σόμπολος ήταν σαφής και αιχμηρός στην ανακοίνωσή του: «Αγαπητέ κύριε Ρουσσόπουλε, θα έπρεπε να ντρέπεστε για τους όρους διεξαγωγής του debate που θέτετε και θα έπρεπε να ντρέπεστε διπλά όντας πρώην δημοσιογράφος με συμμετοχή σε παλαιότερο debate. Τέτοια απαξίωση του ρόλου του δημοσιογράφου, τέτοιο εξευτελισμό δεν συναντάμε ούτε στις χώρες που αποκαλούμε μπανανίες. Ως εκ τούτου η ΕΣΗΕΑ απαγορεύει ρητά τη συμμετοχή των μελών της στο καραγκιοζιλίκι σας το οποίο μπορείτε να πραγματοποιήσετε με τη συνδρομή της συζύγου σας, του Αλκίνοου Μπουνιά και της Φαίης Σκορδά. Και για διαμαρτυρία κανείς δημοσιογράφος δε θα φιλοξενήσει πολιτικό σε εκπομπή του μέχρι τις 17/9».

Στον σικέ:
Κι έτρεξαν (γκρινιάζοντας στις δηλώσεις τους για το άλοθι) τα πρωτοπαλίκαρα των Κυριακού, Αλαφούζου, Κοντομηνά, Μπόμπολα και λοιπών εργοληπτών να φορέσουν το φίμωτρό τους για να δαγκώσουν τους αρχηγούς και τους αρχηγίσκους. Έκαναν τις στημένες ερωτήσεις τους όπως ακριβώς τους είχε υποδειχτεί και επέστρεψαν στα κανάλια τους όπου τα πάνελ είχαν ζεσταθεί, οι εκδότες διαφήμιζαν τις εφημερίδες τους, οι υποψήφιοι τις περιφέρειές τους και οι διαφημιζόμενοι τα προϊόντα τους. Κι έζησαν αυτοί καλά και τ’αφεντικά τους, που εδώ και χρόνια έχουν μετατρέψει τα κανάλια τους σε μπαλκόνια διαφήμισης των πολιτικών, ακόμα καλύτερα.

Στον φανταστικό μου:
Ο Παπαχελάς άρπαξε το μικρόφωνο και το πέταξε στο κεφάλι του αρχηγού. «Μα τον π....α τον ρωτάω και τον ξαναρωτάω κι αυτός αντί για απάντηση μου λέει τα δικά του. Βρείτε άλλον να υποδυθεί τη γλάστρα, εγώ αποχωρώ απ’αυτό το καρναβάλι».

Είδηση της βραδιάς:
Ο ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ μας θέλει κι εμάς στην τεράστια αγκαλιά του. Δεν νοιώθω πια άστεγος. Θέλετε μόνο τους bloggers κύριε πρόεδρε ή δέχεστε και τους αναγνώστες τους;

Χοντροκομένο μεν...
Δεν είναι θλιβερό που ο Καρατζαφέρης είναι ο μόνος απ’τους έξι που διαθέτει κάποιο χιούμορ;

Μπάμπης Αργυρίου

Μετά από κάθε «εθνική καταστροφή» είναι πλέον άγραφος νόμος να στήνεται και μια φιέστα - τηλεμαραθώνιος (ετυμολογική ερμηνεία: σόου μακράς διαρκείας) σαν τον χθεσινό. Γίνεται και σ’ άλλες περιπτώσεις με παραπλήσια χαρακτηριστικά, αλλά αφήστε τες προς ώρας.

Οι προφανείς επισημάνσεις του γεγονότος καθαυτού: όλα τα συνεργαζόμενα ιδιωτικά αναμεταδίδουν ταυτόχρονα τις ίδιες εικόνες από κοινό στούντιο, δεν έχεις να πας πουθενά μεγάλε εξυπνάκια, όλες οι γωνίες είναι πιασμένες, το τηλεκοντρόλ και το ζάπινγκ χάνουν προσωρινά την όποια τους χρησιμότητα, αλλά όχι από επιλογή για να έχεις να λες.

Παρένθεση, έξω απ’ το σπίτι το κινητό, μέσα στο σπίτι το τηλεκοντρόλ, γι’ αυτό έχει αυξηθεί η αμηχανία μας μπρος στα άδεια χέρια και μας πιάνει τρέμουλο.

Ύστερα πέφτει ο προβληματισμός κι η βαθύτατη περισυλλογή αν αυτά που βλέπουν τα ματάκια μας και ακούν τα αφτάκια μας έχουν τέτοια αξία στο σκοπό τους που χρειάζεται να τα υπομείνουμε βομβαρδιζόμενοι συνεχώς με ατάκες του τύπου «βάλτε βαθιά το χέρι στην τσέπη» και «δεν θέλουμε τσιγκούνηδες απόψε».

Λες και ό,τι πληρώθηκε μέχρι στιγμής σ’ αυτούς του δύστυχους τους πυρόπληκτους (εφεξής στις λέξεις με ειδική βαρύτητα του νεοελληνικού λεξιλογίου, «Λαμπρόπουλε; Ποιος να το φανταζόταν;») δεν το δώσαμε εμείς, λες και δεν πήγαν ψυχή και σώμα οι Έλληνες να δώσουν ό,τι βοήθεια μπορούσε ο καθένας τους από την πρώτη στιγμή, λες και περιμέναμε να φτάσει η 5η του Σεπτέμβρη, 10 τόσες μέρες μετά, για να ξυπνήσει μέσα μας η βοήθεια προς τον πληγέντα συνάνθρωπό μας που μέχρι την 4η ήταν σε αγρανάπαυση.

Εντάξει, χθες ειδικά χάλασε λιγάκι ο βασικός κανόνας λόγω των «πτηνών» του Παναγιώτη Γιαννάκη που έγιναν για μία νύχτα χήνες εδάφους (κι αυτά μες το πρόγραμμα είναι)…

Πιάστηκα κι εγώ από την ίδια άκρη του νήματος που πιάνεται κι ο Old Boy, είχα όμως την κωλοφαρδία με το που άνοιξα να συνεχίσω “To Λυκόφως του Καθήκοντος” (η ελληνική έκδοση είναι του «Καστανιώτη») του γάλλου Gilles Lipovetsky, που όλως τυχαίως διαβάζω αυτόν τον καιρό, να βρεθώ κατευθείαν στην εξής έξυπνη παράγραφο των σελίδων 153-154, την οποίαν και θέτω επί δημοσίου τάπητος:
«Τη στιγμή ακριβώς που ο αλτρουισμός δεν είναι πια επιτακτικό καθήκον, είμαστε μάρτυρες ενός άνευ προηγουμένου κύματος ενίσχυσης και βοήθειας, που συντονίζεται από τα ΜΜΕ. Band Aid, Εστιατόρια της Αγάπης, τηλεμαραθώνιοι, reality-show. Ύστερα από τα προϊόντα, τις ανέσεις και το σεξ, οι καλές προθέσεις έκαναν την είσοδό τους και στη μεντιατική αρένα∙ «εργολάβοι της ηθικής» δεν είναι πλέον μόνο οι φιλανθρωπικές οργανώσεις, αλλά και τα τηλεοπτικά κανάλια και οι σταρ. Όσο συρρικνώνεται η θρησκεία του καθήκοντος, τόσο εμείς καταναλώνουμε γενναιοδωρία. Όσο αναπτύσσονται οι ατομιστικές αξίες, τόσο πληθαίνουν και κερδίζουν ακροαματικότητα οι σκηνοθετημένες αγαθοεργίες των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Η μεταηθική εποχή δε σημαίνει αποβολή της ηθικής, αλλά υπερέκθεση των αξιών από τα μέσα και ανακύκλωσή τους κάτω από το πρίσμα των κανόνων θεαματικότητας της μαζικής επικοινωνίας. Τελειώνει το εγκώμιο του αυστηρού καθήκοντος, αρχίζει η γοητευτική βασιλεία του αλληλοδραστικού, μαζικού σόου των μέσων. Μια νέα εποχή διαγράφεται, που συγχέει παραδοσιακούς αντιπάλους παντρεύοντας τη γενναιοδωρία και το μάρκετινγκ, την ηθική και τη σαγήνη, το ιδανικό και την εξατομίκευση.»

Από πότε υπάρχει αγαθοεργία στα ΜΜΕ των μεγάλων συμφερόντων Πάνο;
Ξύπνα και κλείσε το μπουρδέλο.

Απόψε χάσαμε!

Πάνος Πανότας

Πέθανε στα 68 του από ανεύρισμα ο σκηνοθέτης της "Γλυκειάς συμμορίας".

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε μια παλιότερη συνέντευξή του στον Κώστα Καρδερίνη.

Mπάμπης Αργυρίου

"We'll walk a burning world where the sun shines darkness..."
Mona Lisa, Mother Earth - Swans

- Ευθύνες... Διαλέξτε και πάρτε. Ανάλογα με τη νοημοσύνη και την ιδεολογία σας. Το μποστάνι πλούσιο. UCK, αλβανική μαφία, γυφτοσκοπιανοί, γκρίζοι λύκοι, πασοκτζήδες, αναρχικοί της πλατείας, αμερικανοί, εβραίοι, οικοπεδοφάγοι, άπληστοι καπιταλιστές, η κυβέρνηση, η εξουσία... Η κόλαση είναι οι άλλοι...

- Άγνωστη λέξη η ατομική ευθύνη σε αυτή τη χώρα. Σε όλες τις εκδηλώσεις της... Η διαιτησία... Στις εξετάσεις σε κόβουν, δεν κόβεσαι... Η ξενοκίνητη χούντα... Ο ξένος δάκτυλος...

- Κάθε πρόβλημα στην Ελλάδα έχει την λύση του... Μια διαδήλωση στη Βουλή ή στην Αμερικάνικη πρεσβεία... Και μία συναυλία! Πως και δεν έχουν ξεμυτίσει ακόμη οι συνήθεις ύποπτοι νταλάρες για «συναυλία υπέρ των πυροπαθών»;

- Κωμική νότα μιας αριστοφανικής πραγματικότητας. Ο πρωθυπουργός με το ύφος «μάστορα, πιάσε δυο κιλά γουρνοπούλα», μπουφάν υπό 40ºC, ρεπλίκα-παρωδία του «the nation is under attack» του Βοός...

- Διαδήλωση trendy-lifestyle-οικολογίας. Dress-code μαύρο, εξυπνακίστικο χιούμορ, ιντερνετικός ελιτισμός, μούντζες στη Βουλή, και σπέρματα φασίζουσας ισοπέδωσης.

- Πόσο οικολόγος μπορεί να είναι κάποιος που κατοικεί στην Αθήνα; Ερώτηση αφελούς...

- Δεν ξέρω τι φταίει για τις φωτιές... Φωτιές πάντα υπήρχαν, τα δάση καίγονταν πριν ακόμη από την παρουσία του θηλαστικού ανθρώπου. Ξέρω όμως ότι η αγάπη και ο σεβασμός, είτε αφορά άνθρωπο, ζώο ή δάσος, είναι καθημερινός αγώνας και δεν περιμένει την ώρα της κρίσης και του θανάτου για να εκδηλωθεί...

- «Αγαπάτε το δάσος»... Αγάπη και προστακτική, πως συμβιώνουν στην ίδια πρόταση;

- Σερβιέτες, μπιτόνια, αποτσίγαρα, κάλτσες, πλαστικά μπουκάλια, μπάζα... Εικόνα ελληνικού δάσους...

- Μια βδομάδα πριν το κακό, είχα βρεθεί στο αείμνηστο δάσος του Καϊάφα. Υπέροχο πευκοδάσος, χιλιόμετρα αμμώδους ακτής με υποτυπώδη ανθρώπινη παρουσία. Ένα πευκοδάσος όμως που έτριζε ολόκληρο από την ξηρασία, με τα μισά πεύκα να στέκουν όρθια και θλιβερά αποξηραμένα χάρις στις στοργικές προ ετών επεμβάσεις των γεωπόνων. Και κάτω χαλί οι πευκοβελόνες... Έτοιμο και ιδανικό προσάναμμα για την πρώτη σπίθα... Δεν άργησε... Και το μελετάγαμε! Δεν έτρωγα τη γλώσσα μου;

- Και κάτι που δεν έχω ξαναδεί ποτέ! Πάρα πολλά δέντρα του δάσους είχαν πάνω τους γραμμένα συνθήματα του τύπου «θάνατος» , «φύγετε» και «έξω», έργο γνωστού φασίστα της περιοχής, ο οποίος διάλεξε αυτόν τον τρόπο να προασπίσει το δάσος από τους «άπλυτους αναρχικούς σκηνίτες». Προφητικός...

- Η φωτιά πλησιάζει στην αρχαία Ολυμπία. Πανικός για τα αρχαία, για την «ιστορία μας», για τα αγάλματα! Ο Ρενέ, σκηνοθέτης του νέου γαλλικού κύματος, είχε πει «και τα αγάλματα πεθαίνουν»... Θυμάμαι τον Μαρινέτι (Ιταλός φουτουριστής είναι αυτός, για να μην τρέχετε στα λεξικά): Σε μια φωτιά αν είχα επιλογή ανάμεσα στην Μόνα Λίζα και μια γάτα, εγώ θα έσωζα τη γάτα!

- Αλλαγή σελίδας... Γρήγορα θα ξεχαστούν οι πυρκαγιές άλλωστε... Όπως και τόσα άλλα. Ουαί τοις καμένοις μόνο.

- Σε πολλές χώρες του κόσμου η γνωστή σε μας «ρώσικη σαλάτα» λέγεται μακεδονική, με το όνομα να είναι εμπνευσμένο από το τουρλού εθνοτήτων που ήταν η Μακεδονία στις αρχές του 20ου αιώνα. Ένα τέτοιο τουρλού, και μάλιστα ασύμβατο είναι το κομματικό μόρφωμα που λέγεται ΛΑΟΣ. Πως αλλιώς να χαρακτηρίσεις ένα ...μαντρί που έχει μαζέψει ορθόδοξους, δωδεκαθεϊστές, άθεους φασίστες, ρετάλια που περίσσεψαν από άλλα κόμματα, αριστερά και δεξιά, χουντικούς, απόστρατους που δεν έχουν τι να κάνουν στον ελεύθερο χρόνο τους και την ...Ταρινίδου Ιφιγένεια (Έφη Σαρρή)!

- Με νέα πρόσωπα και άφθαρτα φυντάνια γέμισαν τα κανάλια (λόγω περιορισμού των εμφανίσεων φυσικά). Μια απελπισία... Αδέξια παπαγαλάκια της κομματικής γραμμής, μοιάζουν με μικρά παιδιά που προσπαθούν να αποστηθίσουν το ...πίμα τους, χωρίς όμως την χαριτωμένη αφέλεια των μικρών...

- «Destroy Athens». Η πρώτη Μπιενάλε της Αθήνας. Μεγαλεπήβολος τίτλος, «αποδόμηση των στερεοτύπων», «αντίσταση στο κατεστημένο», τέχνη που αμφισβητεί, τέχνη καταστρεπτική, ανατρεπτική, εναλλακτική... Χορηγός η Deutsche Bank…

- Στο παγκόσμιο πρωτάθλημα του στίβου το ελληνικό DNA και τα γονίδια μάλλον δεν δούλεψαν και πολύ καλά και οι περισσότερο αθλητές πάτωσαν. Υπόθεση εργασίας: πράγματι, οι αθλητικές νίκες ελληνικών ομάδων και ελλήνων αθλητών είναι εποποιίες, σαφείς αποδείξεις του μεγαλείου της ελληνικής φυλής, δείγμα της ελληνικής ψυχής κλπ κλπ. Γιατί άραγε οι ήττες (οι οποίες είναι πολύ περισσότερες άλλωστε) δεν αποδεικνύουν το αντίθετο;

Αντώνης Ξαγάς

Ο αποστολέας του email είναι εθελοντής δασοπυροσβέστης και το κείμενο που ακολουθεί είναι γραμμένο από έναν από τους συναδέλφους του.

"ΓΡΑΜΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟ ΜΟΥ ΝΙΚΟ ΦΙΛΙΠΠΟΠΟΥΛΟ ΟΠΟΥ ΠΛΑΪ - ΠΛΑΪ ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ ΔΙΝΑΜΕ ΜΑΧΗ ΜΕ ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ"

"Σημειώνεται ότι δεν υπήρξαν σοβαροί τραυματισμοί λόγω της πυρκαγιάς πλην ενός πυροσβέστη ο οποίος μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο «Σισμανόγλειο» με αναπνευστικά προβλήματα."

Είναι πολύ παράξενο να διαβάζεις τη ζωή σου μέσα από την αποστειρωμένη λογική της δημοσιογραφίας..

Θα ήθελα να ξεχάσω τα 3-4 πρόβατα που δεν πρόλαβαμε να βγάλουμε από το μαντρί και τα ακούγαμε να σκούζουν καθώς μας πλησίαζε η φωτιά, και εκείνο το σκυλάκι που παρέμεινε σιωπηλό και δεμένο μέχρι τη στιγμή που πανικόβλητο κατάλαβε οτι δεν υπάρχει σωτηρία.. τα αφεντικά του λείπαν διακοπές και κανείς δεν μας ειδοποίησε για αυτό..

Θα ήθελα να ξεχάσω τα πουλιά που δεν προλάβανε να φύγουν απο τα πεύκα καθώς γινόντουσαν παρανάλωμα του πυρός και τα είδα στον αέρα να φτερουγίζουν για λίγο και ύστερα να πέφτουν σαν φθινοπωρινά φύλλα..

Θα ήθελα να ξεχάσω τα τρομαγμένα πρόσωπα των συναδέλφων μου όταν είδαμε τις 50μετρες φλόγες να μας ζώνουν από παντού Θα ήθελα να ξεχάσω τις αγωνιώδεις εκκλήσεις των ιδιοκτητών όλων των σπιτιών τριγύρω μας όταν άρχισαν να γλύφουν τα σπίτια τους οι φλόγες.

Θα ήθελα να ξεχάσω όλους αυτούς που ήρθαν με τζιπάκια κάνοντας χειρόφρενα και πατώντας γκάζι μόνο και μόνο για να απολαύσουν το θέαμα, χωρίς να μας βοηθάνε όταν τα ρουθούνια μας τρέχαν κατράμι και μασούσαμε στάχτη. Θα ήθελα να τους ξεχάσω όταν προσπαθούσαμε να φύγουμε κόβωντας μάνικες και δεν μπορούσαμε επειδή είχαν δημιουργήσει κυκλοφοριακό κομφούζιο μπροστά μας.

Θα ήθελα επίσης να ξεχάσω όλους αυτούς που πίναν καφέ και μας ειρωνεύονταν την ώρα που δίναμε και ίσα που κρατούσαμε την ψυχή μας. Θα ήθελα να ξεχάσω αυτούς που τραβούσαν πανικόβλητοι τις εγκαταστάσεις μας και μας άφηναν εκτεθειμένους στις φλόγες.

Θα ήθελα να ξεχάσω τις πανικόβλητες φωνές συναδέλφων στον ασύρματο όταν τους κύκλωνε η φωτιά. Θα ήθελα να ξεχάσω αυτή τη λαίλαπα που δεν υπήρχε τρόπο να φρενάρεις και λαίμαργα κατάπιε τις όμορφες περιοχές που κάποτε χαρήκαμε ώς παιδιά και τα παιδιά μας δεν θα ξέρουν οτι υπήρχαν.


Μα δεν θα ξεχάσω εκείνους τους χειριστές των ελικοπτέρων που τελευταία στιγμή μας δημιούργησαν δίοδο διαφυγής μέσα από τους θεόρατους τοίχους φωτιάς που μας περιτριγύρισαν.

Μα δεν θα ξεχάσω τους συνάδελφους από Αταλάντη που ήρθαν να μας βοηθήσουν σε μια ξένη για αυτούς περιοχή. Μα δεν θα ξεχάσω όλες τις κυβερνήσεις έως τώρα που επιτρέπουν σε οικοπεδοφάγους να χτίζουν, που αντιμετωπίζουν με αναλγησία τους εμπρησμούς και κοροϊδεύουν τους Εθελοντές.

Μα δεν θα ξεχάσω το κράτος που ούτε γάντια δεν μας έδωσε, πόσο μάλλον ενα ευχαριστώ, για να μήν θίξει την επιτηδευμένη ανικανότητα του μπροστά στα συμφέροντα.

Μα δεν θα ξεχάσω ότι καταφέραμε 4 παιδιά με 1 όχημα να σταματήσουμε ενα μέτωπο 500 μέτρων, να σώσουμε 5 σπίτια και μερικά πρόβατα.. Θα βοηθήσει να μπορέσω να κοιμηθώ όταν θα γυρίζουν οι εικόνες φρίκης στο μυαλό μου.

Μα δεν θα ξεχάσω την όμορφη τραυματιοφορέα που μου συμπαραστάθηκε όταν δεν είχα αναπνοή, τους έμπειρους γιατρούς που πέσαν πάνω μου και μου ξαναδώσαν μέλλον, καθώς και το νοσηλευτικό προσωπικό που ξεχείλιζε απο ανθρωπιά και καλοσύνη. Σας ευχαριστώ.

Και δεν θα ξεχάσω να λέγομαι ακόμα άνθρωπος και να χρωστάω στη φύση ενα μεγάλο συγνώμη για όλες τις καταστροφές που της έχει προξενήσει το είδος μου.

Η απορία μου είναι οι βίλες που θα χτίσετε θα έχουν νόημα εαν δεν υπάρχει πια πράσινο γύρω σας; Όταν ο αέρας θα μυρίζει στάχτη και θα σου καίει τους πνεύμονες; Πώς διάολο θα αναπνέετε εσείς κει πάνω και εμείς εδώ κάτω; Πώς περιμένω απο ενα κράτος με στημένες εκλογές και προκάτ κόμματα να δημιουργήσει ενα καλύτερο μέλλον απο τις στάχτες που έχουν γεμίσει τα πνευμόνια μου...

Λίγη στάχτη στα μαλλιά...
Δολοφόνοι...

21/8/2007

Χθες βράδι, Κυριακή, δεν άντεξα άλλες εικόνες.

Είχα 2 επιλογές: να αρπάξω ό,τι βρω μπροστά μου και να κάνω την οθόνη κομμάτια, ή να βάλω να δω μια ταινία στο dvd και να προσποιηθώ πως έξω σταμάτησε να βρέχει στάχτες. Επέλεξα το δεύτερο.

Ήμουν στο παραπέντε να πάθω κατάθλιψη, ειλικρινά. Ούτε στους σεισμούς του 1999 δεν έχω νιώσει έτσι.

Πάνω από 60 ανθρώπινες ζωές χαμένες με το φρικτότερο των τρόπων στην Ελλάδα της Ε. Ε. του 2007. Τρία χρόνια μετά τους Ολυμπιακούς και την περίφημη, χιλιοπληρωμένη, υποδομή και θωράκιση που αποχτήσαμε.

Όταν τελειώσει το μυαλό μας με τους νεκρούς –γιατί μας κυνηγούν σαν φαντάσματα– το περιμένει και το άλλο τεράστιο δράμα: των χιλιάδων αστέγων που είναι αφημένοι στην τύχη τους και που όταν αρχίσουν οι πρώτες δυνατές βροχές θα τους έχουν ξεχάσει οι πάντες και θα κυλιούνται σαν τα γουρούνια στη λάσπη.

Εξαφανίστηκαν όλοι τους! Κυβέρνηση, υπουργοί, αρχηγοί πυροσβεστικής, γενικοί γραμματείς της πολιτικής προστασίας… Άφαντοι…

Στην ζωή μου δεν έχω δει πολλά διαγγέλματα πρωθυπουργού. Να κηρύσσεται με τέτοιο στόμφο, όμως, η χώρα σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και 2 μέρες μετά την ίδια ώρα να είναι όλα τρεις χειρότερα σε όλους τους τομείς; Καλά μου τα ‘πε ο ταξιτζής που ερχόμουν πριν από λίγο…

Ξέρετε πότε ήταν η τελευταία φορά που τα γυναικόπαιδα έτρεχαν να βρουν καταφύγιο στο σχολείο ή στην εκκλησία του χωριού; Που χτυπούσαν τις καμπάνες; Στους βομβαρδισμούς του τελευταίου πολέμου και στην αποτυχημένη επιστράτευση της χούντας το 1974! Τα διαβάζαμε στα βιβλία και τα ακούγαμε απ’ τους παππούδες μας μέχρι την Παρασκευή…

Η Ελλάδα γύρισε πίσω έναν αιώνα και λίγο βάζω… Εκεί την οδήγησαν τα 300 καμάρια μας. Ειδικώς από τους Κωστάκηδες και τους Γιωργάκηδες και τις παρατάξεις και κυβερνήσεις τους που όλο αλλάζουν τη χώρα που αγαπώ προς το καλύτερο, μαζί με τα επιτελεία τους της σάρας, της μάρας, της αρπαχτής και της αρπαγής που έχουν το θράσος να λένε δημόσια ό,τι μαλακία τους κατέβει σε τέτοιες στιγμές και που προσπαθούν να κρυφτούν πίσω από συνθήματα του τύπου “nation under attack” που τόσο δημοφιλή έγιναν στον μετά την 11/09 κόσμο, δεν θέλω να ξαναδώ κανέναν. Νιώθω προσωπικά μια απέραντη αηδία από το κεφάλι μέχρι τα πόδια. Και για όλους όσους συμμετέχουν σ’ αυτήν την υδροκέφαλη ξεφτίλα που λέγεται «κρατικός μηχανισμός» και για την οποία κάθε χρόνο μας τα μαζεύουν για να τη συντηρούν και να κάνουν τα ρουσφέτια τους…

Κρύβονται, διότι νομίζουν ότι θα ξεχαστεί ένα τέτοιο κακό μέσα σε 2 βδομάδες και στις 16/09 όλα θα είναι μέλι γάλα.

Ας βγουν να περπατήσουν στους δρόμους να δούνε πώς έχουν αλλάξει τα βλέμματα όλου του κόσμου ανεξαιρέτως για τους πολιτικούς. Είναι η πρώτη φορά που διακρίνεται κάτι τέτοιο τόσο ξεκάθαρα. Μιλώντας με όσους φίλους και γνωστούς έχω στις περιοχές στην Εύβοια, κατάπια τη γλώσσα μου. Δεν μπορούσα να τους πω ούτε τη λέξη «κουράγιο». Τίποτα, μούγγα…

Τι να πεις σε κάποιον που κάθεται σ’ ένα πεζούλι μέσα στο απέραντο μαύρο;

Πάνος Πανότας

- Δώσε ρε παλικάρι λίγο τη μάνικα να τραβήξουμε μερικά πλάνα να έχω να δείχνω μέρα-νύχτα στο κανάλι μου...




















- Σ'έσκισα Παπαθεμελή, πολιτικέ του καναπέ!



Ο λαϊκισμός σ'όλο του το μεγαλείο.

Μπάμπης Αργυρίου

Μάζεψαν όλοι τους άρον-άρον τις πετσέτες, άφησαν τις ξαπλώστρες και μαζεύτηκαν στο άψε σβήσε στο γυαλί μη και χάσουν από το «φρέσκο» ψητό. Πρωινάδικα, ειδικές εκπομπές, δελτία ειδήσεων, αναλυτές, όλοι στις επάλξεις εν μέσω 12ωρων επαναλήψεων… Δεν παίζει κανείς με την AGB και τις σφυγμομετρήσεις, έτσι είπε ο Vincent Price στην «Κοινή Γνώμη» του…

Μαζί με τους «αδειούχους» του Σεπτέμβρη που τους έκοψε ο ιδρώτας, τους δημόσιους υπαλλήλους που ανακαλούνται, τους παππούδες που ψάχνουν την αστυνομική ταυτότητα…

Το τέλος της τουριστικής σεζόν θυσιάστηκε σε μια νύχτα όταν ο πρωθυπουργός επιβεβαίωσε τα κρυφά γκάλοπ με τη Μεγαλόχαρη…

Η έναρξη του πρωταθλήματος ποδοσφαίρου, επίσης…

Ούτε που στέκεται κανείς βέβαια στο εξ ορισμού αντιφατικό των πρόωρων εκλογών καθαυτών, που από έσχατη λύση (βλ. τους γείτονες με τα περί μαντίλας), γίνεται τώρα εργαλείο σκοπιμότητας, μην πω αλαζονείας και παρεξηγηθώ. Δεν με ανησυχεί το γεγονός. Το παράδειγμα και το δεδικασμένο που δημιουργεί κάνει την τρίχα μου να σηκώνεται…

Ίσως να φταίει που έχω συνδέσει και το επίθετο «πρόωρος-η-ο» εξ ορισμού με κάτι αρνητικό. Ανέκαθεν το θυμάμαι έτσι…

Με δύο λόγια, που θα έπρεπε κάποιος με κότσια να τα πει στο μεγαλύτερο κανάλι και την ώρα με τη μεγαλύτερη ακροαματικότητα για να τα ακούσουν όλοι και ας είναι προφανή, η κυβερνώντες:

1) επέλεξαν να πάνε σε πρόωρες εκλογές επειδή είναι σιγουρότατοι πως θα τις κερδίσουν, και
2) τις κάνουν πρόωρες διότι στο εξάμηνο μέχρι να έρθουν οι κανονικές θα φάμε τόση πίκρα που ίσως τότε να μην είναι τόσο εύκολη η υπόθεση νίκη…

Το 1) δείχνει επί της ουσίας πως στην παρούσα φάση αντίπαλος που να είναι επίφοβος δεν υπάρχει. Και πώς να υπάρχει δηλαδή, είναι η πρώτη φορά που φαίνεται το τόσο τεράστιο κενό λόγου και έργων που μαστίζει την πολιτική σε αυτήν τη χώρα, ένα πτώμα σε αποσύνθεση λες…

Το 2) δείχνει ότι τα πράγματα στην κοινωνία, στην υγεία, στην παιδεία κ.λπ., σε αυτά που μας ενδιαφέρουν δηλαδή, πάνε κατά διαόλου. Οι ανατιμήσεις που έρχονται θα τσούξουν. Τα σκάνδαλα και οι ατιμώρητες ατασθαλίες, εμπρησμοί κ.λπ. θα οργιάσουν, τα ψηφίσματα και τα νομοσχέδια θα είναι ίσως περισσότερο από ποτέ σε άλλο μήκος κύματος από τις ανάγκες του κοσμάκη.

Θα μου πείτε, δεν μας παρατάς κι εσύ, εδώ βρήκες να κάνεις την αντιπολίτευσή σου;
Το θέμα είναι πως δεν κάνω αντιπολίτευση, συμπολίτευση ή ό,τι άλλο τέτοιο. Πέντε αλήθειες προσπαθώ να γράψω, και ευτυχώς που μπορώ να λέτε και να λέμε. Σκεφτόμενος αφελώς, όπως με την ψήφο του ο μέσος Έλληνας πίστεψε και πιστεύει ακόμη ο άμοιρος ότι μπορεί να αλλάξει την καθημερινότητά του, ότι το έχει το αναφαίρετο δικαίωμα στη δημοκρατία, αυτό που οι πολιτικάντηδες της νέας γενιάς έχουν μυριστεί και του το παίρνουν με δόλο, με το «μαστίγιο και καρότο». Με αυτούς τα έχω, τους πολιτικάντηδες της νέας γενιάς, τους κληρονόμους επωνύμων του παρελθόντος που διεκδικούν και κομμάτι της Ιστορίας, αυτούς που πάνε τα πάντα από το κακό στο χειρότερο, που συνεχώς μας κάνουν να λέμε πως παρακάτω δεν θα πάει, μέχρι που πάει…

Θυμάστε κάποτε εκείνο το «ψωμί κι ελιά» του παρελθόντος; Μάλλον ξανάρθε…

Υ.Γ. Μοιράζομαι και το “To Let Myself Go” από το “Live In Scandinavia” της Ane Brun ως το απόλυτο αυγουστιάτικο τραγούδι που έφερε μέσα μου τρικυμία συναισθημάτων…

Πάνος Πανότας

Οι διαφημιστικές εταιρείες δεν ρίχνουν ποτέ λεφτά στην τύχη, είναι ένα πρότυπο μετρονομικής λειτουργίας στην όλο και πιο διογκούμενη «Κοινωνία του Θεάματος» που έγραφε κι ο Guy Debord στο βιβλίο του, κι ας πάλιωσε τόσο ώστε δύσκολα πλέον διαβάζεται. Οριοθετούν τον τρόπο και το target γκρουπ και στη συνέχεια ενσκήπτουν χειρουργικά στα υπάρχοντα μέσα και αξιολογούν με πολύπλοκους υπολογισμούς ποιο ή ποια κάνουν για τους στόχους τους. Αν δεν βρουν κανένα, το φτιάχνουν μόνοι τους και ξεμπερδεύουν. Κι ασφαλώς μέσα στην επιτυχία λαμβάνουν υπόψη και το να αποσβέσουν το γρηγορότερο την επένδυση. Αργή ρευστοποίηση σήμερα σημαίνει πρακτικά ότι κάποιος άλλος ενδέχεται να σε προλάβει, κι αν σε προλάβει μπορεί και να βρεθείς από νικητής, χαμένος.

Από την άλλη, το κάθε μέσο καλείται να αποδείξει εαυτόν, ότι δηλαδή είναι όντως μέσο, και πως έχει διεισδύσεις, πειθώ, αποδοχή, εκτίμηση. Εντάξει, μελέτες ηθικής δεν κάνει κανείς ακόμη (αυτό πάει στην εκτίμηση), αλλά μελέτες ηθικού κάνουν και ξανακάνουν. Όταν σε πλησιάζουν οι διαφημιστές με τις βαλίτσες τους σημαίνει ότι είσαι μέσο που πληροί συνθήκες, είσαι μέσο, μπορείς αποδεδειγμένα να (τους) κάνεις τη δουλειά. Κάθε μέσο, όμως, δρα σε συγκεκριμένο κοινωνικοοικονομικό σύστημα. Έστω κι αν μιλάμε όλοι για την παγκοσμιοποίηση, δεν είναι παντού οι ταχύτητες, τα ενδιαφέροντα και τα πορτοφόλια ίδια.

Έτσι, όταν είδα στις σελίδες του “Spin” Ιουλίου δύο δισέλιδες διαφημίσεις, του νέου μοντέλου της Chevrolet (με το βασικό μήνυμα πάνω σε στίχους των Motley Crüe!) και του Jeep Patriot, μαζί με μία μονοσέλιδη μιας καμπάνιας για δράση υπέρ του Νταρφούρ του Σουδάν (“we the people demand”, δίνουν και τηλέφωνο στον Λευκό Οίκο!) λίγο παρακάτω, μία επίσης ολοσέλιδη προπαγανδιστική που προέτρεπε για κατάταξη στο αμερικανικό ναυτικό (“accelerate your life”… in U.S.Navy, παρακαλώ) και της “Coca Cola zero” στο από μέσα του οπισθόφυλλου, κατάλαβα από τη μία πως πλέον η τάση είναι όλοι να χρησιμοποιούν κατά περίσταση τα πάντα, αλλά και ότι ο μέσος, αξιολογημένος, αναγνώστης του “Spin” δεν είναι ο φτωχο-φοιτητής, αλλά αυτός που μπορεί και να τον ενδιαφέρουν τα ακριβά αυτοκίνητα, όπως μπορεί και να είναι τόσο πληγμένος που μπορεί και να ψαχτεί με τον καθαρό αέρα στα αεροπλανοφόρα στον Περσικό ως μισθοφόρος.

Αν προβάλει κανείς όλο το παραπάνω –και χωρίς να γελάσει, προσέξτε κρίνονται πολλά από αυτήν τη λεπτομέρεια– σ’ ένα νεολαιίστικο μουσικό περιοδικό, του στιλ «Ποπ & Ροκ», της Ελλάδας, με μια υποθετική διαφήμιση του καινούργιου jeep Cherokee σε δισέλιδη καταχώρηση, ας πούμε, αλλά και ένα μονοσέλιδο σε γαλάζιο φόντο και κύματα που αφρίζουν με μήνυμα «βρείτε το μέλλον και τον εαυτό σας στις ένδοξες φρεγάτες μας» θα μιλάει για μια άλλη κοινωνία από αυτήν που ζει εδώ. Μια κοινωνία με περισσότερο χρήμα για σπατάλη, με καλυμμένες τις βασικές ανάγκες, με όρια φτώχειας που δεν θα τα καταλαβαίνει ο μισός πληθυσμός, αλλά το ένα δέκατο.
Όταν μετρήσουμε την κοινωνία μας –ή την μετρήσουν άλλοι για μας, που την μετρούν –καταλαβαίνουμε και γιατί δίνουμε για το κάθε “Spin” που περνάει έναν ωκεανό δρόμο έξι ευρώ, όσο για ένα καφέ σε «φημισμένο» νησί. Κι έτσι συνειδητοποιείς και το τι ανά πάσα στιγμή θεωρείς νορμάλ και το τι διακυβεύεις. Να χάσεις ή να κερδίσεις…

Εγώ τώρα γιατί αγόρασα το “Spin”; Στον αμερικάνικο κόσμο γιατί δεν θα ήξερα τι να κάνω τα 6 ευρώ που θα μου περίσσευαν. Στον ελληνικό, για το εξώφυλλο της Amy Winehouse, για το “MySpace” tribute cd στους Smashing Pumpkins και γιατί δεν βρήκα τίποτα καλύτερο στο news stand. Ο καθένας με τους (σοβαρούς) λόγους του…

Πάνος Πανότας

Έχουν καταγραφεί κατά καιρούς μερικές πρωτιές του λαού μας στις διάφορες πανευρωπαϊκές έρευνες, που αν μη τι άλλο, οφείλουμε να τις επισημάνουμε:

1. είμαστε πρώτοι στην κατανάλωση whiskey,

2. βλέπουμε πάνω από 4,5 ώρες tv ημερησίως, καταρρίπτοντας κάθε στατιστική της Ε.Ε.,

3. έχουμε τα περισσότερα κατά κεφαλήν τηλεοπτικά κανάλια, και

4. έχουμε τις περισσότερες αθλητικές εφημερίδες, 12 τον αριθμό, ενώ έχουμε το
χειρότερο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου. Και έπονται και άλλες!

Διάβασα ότι έχει κατατεθεί μια μαζική καταγγελία στο συνήγορο του καταναλωτή σχετικά με τα γεγονότα του Ejekt festival. Άλλη μια, παγκόσμια τούτη τη φορά, πρωτιά μας.

Περιμένω με ανυπομονησία πότε θα συνταχθεί μια παρόμοια καταγγελία για
τις ατέλειωτες ουρές στα μπαρ της συναυλίας των James στα πλαίσια του Fly Beeyond festival, όπου οι θεατές που περίμεναν στις ουρές δεν βίωναν το live feeling, ενόσω άπαντες οι παρευρισκόμενοι ήταν στα πρόθυρα αφυδάτωσης. Σα γνήσιο ελληνικό περιοδικό που σέβεται τη νεοελληνική εσωστρέφειά μας, δεν ασχολούμαστε με τη μη εμφάνιση της Pink και των The Rasmus. Άσε που οι τελευταίοι έχουν εμ(α)φανιστεί ζωντανά ήδη στην πόλη μας προ λίγων ετών.

13,5 χιλιάδες θεατές, λέει ο ανταποκριτής μας, ότι παρευρέθησαν στο Synch
festival. Ευχαριστημένοι διοργανωτές από τη μια. Δυσαρεστημένοι συμπολίτες καλλιτέχνες, όμως, από την άλλη. Σειρά τους να μην ασχοληθούν μαζί μας, χε χε.
Οι fans πάντως ήταν σίγουρα οι χαμένοι της υπόθεσης, τόσο λόγω διοργανωτικών αλαλούμ, όπως π.χ. 1) η εμφάνιση των γκρουπ πριν την ώρα τους, 2) η ύπαρξη άρτιας ταβερνο-υποδομής που ήταν όμως ανεκμετάλλευτη και 3) η επιβολή καλών τρόπων με το στανιό, όσο και εξαιτίας της αφόρητης ζέστης που επικρατούσε ακόμα και μετά τη δύση του ηλίου στην Τεχνόπολη. Αν δεν ήταν δηλ. η γόβα-techno της κουκλίτσας Olgaς και η ισοπεδωτική εμφάνιση των 3 !!!, θα έκλαιγε πολύς κόσμος τα λεφτά του, αν αναλογιστεί κανείς και τις κατωτέρων των προσδοκιών εμφανίσεις αρκετών καλλιτεχνών, είτε λόγω ντεφορμαρίσματος, είτε λόγω ηχητικών προβλημάτων.

Δικαιωματικά, το γεγονός που σημάδεψε συναυλιακά το καλοκαίρι του 2007 έως
τώρα είναι το προαναφερθέν live των chk chk chk. Οψόμεθα για τους manics και τους pumpkins, ενώ και για τους tool ισχύει πάνω κάτω το ίδιο. Κάτι μου λέει ότι η λέξη που θα χαρακτηρίζει το συναυλιακό μέλλον τούτης της χώρας δεν θα είναι άλλο από τη λέξη... metal!

Κι ενώ εμείς ασχολούμαστε εδώ με 3-4 ονόματα, δεν αρκεί παρά να διαβάσει κάποιος τα υπόλοιπα άρθρα του περιοδικού για να διαπιστώσει ιδίοις όμμασοι τα ονόματα με τα οποία ασχολούνται κάποιες άλλες μικρότερες ευρωπαϊκές χώρες, τόσο σε ποιότητα όσο και σε ποσότητα, και έπειτα να κάνει τις ανάλογες συγκρίσεις.

Ένα άλλο πράγμα πάλι που δεν έχω καταλάβει όλα αυτά τα χρόνια είναι γιατί
τα Μ.Μ.Ε. ευρείας εμβέλειας της χώρας, αγνοούν επιδεικτικά να προβάλλουν
δραστηριότητες όπως για παράδειγμα τα προαναφερθέντα φεστιβάλ, πλην της προβολής των διαφημιστικών σποτ βεβαίως βεβαίως.

Πολλοί καλοθελητές θα σπεύσουν να μας υπενθυμίσουν ότι το κοινό των εν λόγω φεστιβάλ είναι πολύ μικρό και στην εποχή της παγκοσμιοποίησης τα κανάλια δεν μπορούν να ασχολούνται με μερικές βελόνες μέσα στο σωρό με τ’ άχυρα. Πώς όμως η δημόσια τηλεόραση χρηματοδοτεί και παράλληλα υποστηρίζει εκπομπές με αποκλειστικό αντικείμενο ενασχόλησης π.χ. την έθνικ μουσική, μάλιστα ο υπεύθυνος δημοσιογράφος πήγε πρόσφατα και κάλυψε διάσημο φεστιβάλ χάλκινων γείτονος χώρας, και δεν αφιερώνει ούτε 5 λεπτά δημοσιότητας σε φεστιβάλ που γίνονται στη γειτονιά της;

Για την μπουζουκερί των άλλων καναλιών τι να πει κανείς αφού πλέον θεωρείται παγιωμένη. Άλλωστε δεν έχουμε τίποτα ενάντια στην έθνικ, το αντίθετο μάλιστα. Απλά κουβέντα κάνουμε!

Αυτό το πράγμα πάντως που συνειδητοποιώ όλο και περισσότερο τον τελευταίο
καιρό είναι ότι η ζωή στην πατρίδα έχει αρχίσει να με κουράζει και πάλι. Σαν να μην
πέρασε μια μέρα, ένα πράγμα!

Στέργιος Αντωνίου

Τον τελευταίο καιρό κυκλοφόρησαν δύο cds με ανέκδοτα –στην πλειοψηφία τους– τραγούδια ελλήνων μουσικών, το ένα μαζί με το Sonik, με θέμα τη μουσική σκηνή της Θεσσαλονίκης, και το δεύτερο μαζί με τη Lifo, από το διαγωνισμό της Coca Cola Soundwave. Πολύ θετικές και οι δύο προσπάθειες, ιδιαίτερα αφού για τους περισσότερους καλλιτέχνες αποτελεί και την πρώτη παρουσίαση της μουσικής τους στο κοινό. Αυτό που χρειάστηκε για την υλοποίησή της ήταν η απόφαση και μια απλή κατά βάση οργάνωση (που ευτυχώς δεν περιορίστηκε στον δικό μας Άρη!) - τα υπόλοιπα είναι πλέον, από τεχνολογικής απόψεως, πάρα πολύ εύκολα.

Όταν λοιπόν, σκαλίζοντας τους ξεχασμένους στο σπίτι των γονιών μου δίσκους, έπεσα πάνω στο “Greece Attacks”, είχα έναν πολύ καλό λόγο να το βγάλω από το ράφι: Είναι η πρώτη επίσημη συλλογή ανέκδοτων ελληνικών συγκροτημάτων, για τον χώρο του metal, που κυκλοφόρησε από την FM Records στα τέλη του 1988. Την επιμέλεια του όλου εγχειρήματος είχε αναλάβει ο γνωστός την εποχή εκείνη Lord (Metal Hammer, ιδρυτής –νομίζω– του πρώτου Rock City στη Σωκράτους - δεύτερη στάση του κλασικού σαββατιάτικου τρίπτυχου ‘Happening - Rock City - Μοναστηράκι’).

Από τον πρόλογό του στο εσώφυλλο του διπλού δίσκου –γραμμένο στα αγγλικά, με καθαρό heavy metal attitude–, ξεπηδά αβίαστα η δυσκολία και ο ενθουσιασμός του για την ολοκλήρωση της συλλογής, με 20 άγνωστα συγκροτήματα από όλη την Ελλάδα. Πράγματι, δεν θέλει και μεγάλη προσπάθεια να φανταστούμε πόση δουλειά χρειαζόταν εκείνα τα χρόνια, τόσο για να γίνει μια αξιοπρεπής ηχογράφηση, όσο και για να μαζευτεί και να εκδοθεί το τελικό υλικό.

Έτσι, μ’ αυτά και μ’ αυτά, και καθότι στο πατρικό μου σπίτι επιδίδομαι τακτικά σε απολαυστικές τελετές παρελθοντολαγνείας, ειδικά τη στιγμή που ο καύσωνας είχε καταστήσει απαγορευτική κάθε εποικοδομητικότερη δραστηριότητα, έπαιξα στο πικ απ και τις 4 πλευρές της συλλογής.

Το περιεχόμενο το φαντάζεστε: παραγωγές επιπέδου demo, ήχος τουλάχιστον πρωτόγονος για τα καλομαθημένα στην ψηφιακή τελειότητα αυτιά μας, μα αυτό που έβγαινε πάνω απ’ όλα από τα ηχεία, ήταν η φωνή της ελληνικής metal σκηνής, που είχε πολλά να δώσει.

Από τα τραγούδια θα ξεχωρίσω το Only death is real των Danger Cross –τους είχα μάλιστα γνωρίσει σε ένα σχολικό πάρτι–, ένα γκρουπ από τρία 15χρονα που δεν αστειεύονταν κι έγραψαν έναν αξιοσέβαστο metal οχετό, ένα από τα πιο δυνατά τραγούδια του δίσκου. Το Burst out crying των IFC, μια αναπάντεχη έκπληξη …γνήσιας αυστραλέζικης pop, που κατάφερε να τρυπώσει ανάμεσα στα ζοριλίκια του υπόλοιπου δίσκου –τέλη των 80’s και υπήρχαν κι άλλες, πλην των μεταλλικών, μουσικές επιρροές– είτε συνειδητές είτε και υποσυνείδητες. Στο καπάκι όμως η τρομαχτική –αλήθεια!– εισαγωγή του Necrology (Vaal) με επανέφερε βίαια στο ‘σωστό’ κλίμα.

Πολύ καλοί επίσης οι Blowing Free με το Rock n Roll, ένα row κομμάτι στα χνάρια των πρώιμων Maiden και των γκαραζοφoνιάδων Motorhead, που ξεχωρίζει με την καταιγιστική κιθάρα του. Και δεν μπορώ να μην αναφέρω το τελευταίο κομμάτι της συλλογής, ‘Spewing out of hell’ (των Despise) με το ξεκαρδιστικά ακατάληπτο thrash παραλήρημα που διέκοπταν άτεχνες στριγκλιές - σε ‘αγαστή συνεργασία’ με τις κακιασμένες metal γκριμάτσες στη φώτο του γκρουπ.

Ένας δίσκος που αγοράστηκε με οικονομίες από το καθημερινό χαρτζιλίκι για το κολατσιό του κυλικείου - έβγαινε περίπου 1 δίσκος το 15ήμερο. Μια ευχάριστη πείνα, γλυκιά ανάμνηση των εφηβικών μου χρόνων - γιατί χαιρόμαστε να χαλάμε τα λεφτά μας στα πάθη και τις όποιες εμμονές μας. Ένα μουσικό ταξίδι σε εκείνα τα χρόνια - σε αυτό βοηθούν και οι ερασιτεχνικές φωτογραφίες των συγκροτημάτων, για τα οποία φαντάζομαι ότι αυτή η κυκλοφορία θα ήταν –και δικαίως– από τα highlight της νιότης τους.

P.S.: Καλό καλοκαίρι σε όλους!

Ροζίτα Σπινάσα