(«Στο Κόκκινο 105.5 FM», 00:00-02:00 π.μ.)
1. Masters Of Reality – “Counting Horses”
2. Vic Chestnutt – “Chinaberry Tree”
3. Anatoly Elpi – “Miss You”
4. Chapelier Fou – “Capitaine Fracasse”
5. Kimmo Pohjonen – “Ohimo”
6. Fuck Buttons – “Surf Solar” (7'' edit)
7. Hood – “The Negatives…”
8. King Midas Sound – “Cool Out”
9. The Bastard Rain – “Devil For The Dumb”
10. A Second Of June – “June The Third”
11. Aphrodite’s Child – “Rain And Tears”
12. Socrates with Vangelis O. Papathanasiou – “Queen Of The Universe”
13. Waldeck – “Cat People Dub” (Giorgio Moroder/ David Bowie)
14. Space – “Neighbourhood”
15. Grandmaster Flash & The Furious Five – “The Message”
16. Bloody Mary – “Black Pearl”
17. Memory Tapes – “Plain Material”
18. J. Kriste, Master Of Disguise – “This Stream”
19. Starkey – “Gutter Music V.I.P.”
20. Heinrichs & Hirtenfellner – “My Gravitation”
Πάνος Πανότας, Ελεάνα Γαρίνη
_____
Ακούστε την εκπομπή εδώ
Αυτά τα τραγούδια, και μ’ αυτήν ακριβώς τη σειρά, ακούστηκαν στην εκπομπή του Βαγγέλη Βέκιου «Στις Όχθες Του Ιλισσού», σήμερα, 30/11/09, μεταξύ 16:30-17:30 μ.μ., με καλεσμένο τον Πάνο Πανότα, και συζητώντας περί MiC υδάτων κι ανέμων.
1. Interstellar Overdrive – “Flattered”
2. Θανάσης Παπακωνσταντίνου/ Γιάννης Αγγελάκας – «Όταν Χαράζει»
3. Raining Pleasure – “Fake”
4. Sadahzinia – «Χρέωσέ Τα Στη Φωτιά»
5. Spy F & The Zakulas – «Άφραγκο Αγόρι»
6. Dj Anarxx – “My Painting (Yuria Edition)”
7. Monika – “Over The Hill (demo version)”
8. Fantastikoi Hxoi – «Άγγελοι»
* Σόρι που γράφω ξανά σε γ’ πρόσωπο, εννοώντας τον εαυτό μου, αλλά ήταν ό,τι πιο γρήγορο μπορούσα να σκεφτώ και να κάνω.
Thanks, anyway!
Πάνος Πανότας
(«Στο Κόκκινο 105.5 FM», 00:00-02:00 π.μ.)
1. James – “Getting Away With It (All Messed Up)”
2. Imitation Electric Piano – “What We Do We Do”
3. Vitalic – “Poison Lips”
4. Koop. feat. Terry Callier – “In A Heartbeat”
5. Animal Collective – “On A Highway”
6. Franz Ferdinand – “Auf Achse”
7. The Black Heart Procession – “All My Steps”
8. Tyondai Braxton – “J. City”
9. Abe Vigoda – “House”
10. Mos Def w/The Ruler – “Auditorium”
11. The Kramahoperrata – «Μάσκα»
12. Barbie’s Dead – “Joy”
13. Señor Coconut And His Orchestra – “Smoke On The Water” (Deep Purple)
14. Roky Erickson – “Burn The Flames”
15. The Gil Evans Orchestra – “Where Flamingos Fly”
16. Woven Bones – “Grown Crazy”
17. 65daysofstatic – “Retreat Retreat”
18. Astarte – “Inflamed Paradox”
19. Lynx + Kemo ft Henree – “Deez Breakz”
20. Ganglians – “Valient Brave”
Πάνος Πανότας, Ελεάνα Γαρίνη
_____
Ακούστε την εκπομπή εδώ
(«Στο Κόκκινο 105.5 FM», 00:00-02:00 π.μ.)
1. Arcade Fire – “Neighborhood #2 (Laïka)”
2. Bat For Lashes – “Daniel”
3. The XX – “Intro”
4. The Big Pink – “Frisk”
5. Githead – “Take Off”
6. Chumbawamba – “The Police Have Been Wonderful”
7. Björk – “Pagan Poetry”
8. Bike For Three! – “Lazarus Phenomenon”
9. Stonephace – “Yellow Brick Road”
10. 2econd Class Citizen feat. Ceschi – “One By One”
11. S.E.K.S. – “Jr”
12. Σταμάτης Κραουνάκης + Στέρεο Νόβα – «Τι Καλό»
13. Φλέρυ Νταντωνάκη – «Τι Είν’ Αυτό Που Το Λένε Αγάπη»
14. Black Tape For A Blue Girl – “Shadow Of A Doubt” (Sonic Youth)
15. The Misunderstood – “I Unseen”
16. Iggy Pop – “China Girl”
17. Fever Ray – “Triangle Walks”
18. Discovery – “Osaka Loop Line”
19. Shadow Huntaz – “Lock, Stock & Barrel”
20. Clubroot – “Talisman”
21. Matt Elliott – “The Kursk”
Πάνος Πανότας, Ελεάνα Γαρίνη
-----
Ακούστε (ή ξανακούστε) την εκπομπή εδώ
(“Στο Κόκκινο 105.5 FM”, 00:00-02:00 π.μ.)
1. Sigur Rós – “Untitled #8 (a.k.a. “Popplagið”)”
2. The Walkmen – “The Rat”
3. Ted Milton/ Loopspool – “You’ve Seen The Light”
4. Atlas Sound – “Washington School”
5. Tasman w/ Alkinoos Ioannidis – “Living A Lie”
6. Four Tet – “Love Cry”
7. The Knife – “Silent Shout”
8. Metro Decay – «Κειμήλια»
9. Δήμος Μούτσης – «Το Όνειρο»
10. The Dandy Warhols – “Hells Bells” (AC/DC)
11. TV Smith w/ Tom Robinson – “Lion And The Lamb (live)”
12. The Sonics – “Strychnine”
13. She Keeps Bees – “You Can Tell”
14. Bell Orchestre – “The Gaze”
15. Nosaj Thing – “Coat Of Arms”
16. Emily Wells – “Symphony 6: Fair Thee Well & the Requiem Mix”
17. Blind Man’s Colour – “Jimmy Dove”
18. Georgia Anne Muldrow – “Kids”
19. Zola Jesus – “Tell It To The Willow”
Πάνος Πανότας, Ελεάνα Γαρίνη
(Η εκπομπή ανέβηκε στο site του σταθμού αλλά από λάθος καταχωρείται στο όνομα της προηγούμενης εκπομπής της ζώνης "24 καρέ στο ραδιόφωνο").
(“Στο Κόκκινο 105.5 FM”, 00:00-02:00 π.μ.)
1. Burial – “Archangel”
2. Quiet Village – “Singing Sand”
3. The Kilimanjaro Darkjazz Ensemble – “Twisted Horizons”
4. Portishead – “The Rip”
5. The Notwist – “Pilot”
6. Gabriele Poso – “Coincidences”
7. Desire – “Don’t Call”
8. !!! – Me And Giuliani Down By The School Yard (A True Story)
9. Δημήτρης Λαδάς – «Θα Περιμένω»
10. Πελόμα Μποκιού – «Γαρύφαλλε, Γαρύφαλλε»
11. Sixteen Horsepower – “24 Hours” (live, Joy Division)
12. Cranes – “Brighter”
13. Sade – “Why Can’t We Live Together”
14. Alias w/Markus Acher – “Unseen Sights”
15. Llovespell – “Artefacts Of Cognition”
16. Mordant Music – “The Hauntological Song”
17. Sun Araw – “Heavy Deeds”
18. Shackleton – “I Want To Eat You”
Πάνος Πανότας, Ελεάνα Γαρίνη
Someone, somewhere in summertime…
Κάπου υπάρχει ένα μέρος, μια ταβέρνα... Σε έναν τόπο άναρχα χτισμένο, στα πρόθυρα της νεφελώδους «αξιοποίησης», το μέγεθος της οποίας διαψεύδει στην πράξη την κρίση των εφημερίδων και των γουρλωμένων ματιών των δημοσιογράφων. Σε έναν τόπο όπου το φως είναι σκληρό και ξερό σαν και την πέτρα, με μια ζέστη όλο άμμο και λιβυκό άνεμο. Ασβέστης, συκιά, στενό ταπεινό δρομάκι, γυμνή λάμπα, σπιτάκι χαμηλό, μπαλωμένη άσφαλτος. Τη θάλασσα περισσότερο την μαντεύεις και τη νιώθεις...
Στην κουζίνα μια παράξενη σκυφτή, ελαφρά σκεβρωμένη από τα χρόνια της δουλειάς μορφή. Με τα πολυφορεμένα σανδάλια, το τριμμένο πολυκαιρισμένο παντελόνι, ο Γ.... φώναζε από μακριά «μοναξιά». Loner που λένε και οι αγγλοσάξονες, σαν εκείνους τους επαρχιακούς ήρωες του Σιμενόν που η ζωή τους κυλά στο ημίφως πίσω από μισοφαγωμένα χαμόγελα, εύκολοι στόχοι για ένα κουτσομπόλικο σόι. Αλλά εδώ βρίσκεται στο δικό του βασίλειο, το δικό του κρυφό ερημονήσι, ένα ασφαλές καταφύγιο ανάμεσα στα τσουκάλια, τις κατσαρόλες και τα πέντε τραπεζάκια του. Με την εντύπωση ότι δεν σκέφτεται τίποτε...
Δεν έχει χρόνο, είναι μόνος του, πρέπει να ελέγχει τα πάντα. Σπάνιες είναι οι στιγμές όπου επιτρέπει στο βλέμμα του να αναπαυτεί σε έναν γυναικείο αστράγαλο, έναν ροδοψημένο ώμο, μια υποψία σάρκας, μια βεβαιότητα παλλόμενου στήθους, μια φωτιά που νόμιζε σβησμένη από χρόνια. Δεν έχει χρόνο όμως... Το κοτόπουλο σιγοβράζει μέσα σε γάλα και κατσικίσιο γιαούρτι, χρειάζεται προσοχή και υπομονή για να μεταμορφωθεί από τον συνηθισμένο πληκτικό αχυροπολτό σε ένα ποιητικό αριστούργημα.
Ξέρει ότι με τα χρόνια δεν κάνεις πια φιλίες ούτε έρωτες. Η καρδιά όλο και κιρρώνει, στεγνώνει, κλείνει σαν δίθυρο όστρακο, αγκριφώνεται σαν πεταλίδα στα γνωστά, στα ίδια, στα ασφαλή. Η ανάγκη επικοινωνίας όμως παραμένει πάντα. Οι τρόποι αλλάζουν. Λέξεις, νότες, ματιές, χρώματα... Ο δικός του είναι οι γεύσεις.
Συναισθήματα χωρίς λόγια, όνειρα γίνονται πιάτα, γεύσεις, απροσδόκητοι συνδυασμοί... Και κάθε μέρα κάτι διαφορετικό, σαν ξόρκι ίσως μιας καταθλιπτικά επαναλαμβανόμενης καθημερινότητας. Η κάθε μέρα ίδια και απαράλλαχτη... Αύριο.. Αύριο... Μια σάλτσα πιπεριάς με φραγκόσυκο θα είναι κάτι διαφορετικό... Αύριο...
Γεύσεις απλές και πολύπλοκες συνάμα, που προσπαθούν να συλλάβουν κάτι άπιαστο και χειροπιαστό συγχρόνως. Σαν τη ζωή, θα μπορούσε να αμπελοφιλοσοφήσει κανείς. Αρκεί και ένα ντοματάκι που σαν να περικλείει μέσα του καλοκαιρινά μεσημέρια και αναμνήσεις. Και ένα ποτηράκι ρακί για να αλαφρύνουν τα περασμένα και να στεριώσουν τα τωρινά. Τρώμε για να θυμόμαστε, πίνουμε για να ξεχάσουμε....
Δεν έχει κατάλογο στην ταβέρνα. Θέλει οι άνθρωποι να τον εμπιστεύονται. Να του παραχωρούν έστω και αυτό το μικρό κομμάτι της ζωής τους, να τους το επιστρέφει καινούργιο, τυλωμένο, ικανοποιημένο. Κι ας ξεχνούν μετά με την ίδια ευκολία που κατεβάζουν τις μπύρες και το κρασί στο πλαστικό νερομπούκαλο. Κι ας νιώθει κάποιες στιγμές ότι υπηρετεί τις διακοπικές φαντασιώσεις αγχωμένων πρωτευουσιάνων. Για το κέρδος; Αστείο, σχεδόν ξεκαρδιστικό! Σχεδόν θλιβερό, αν αναλογιστεί κανείς τις ακριβοπληρωμένες και εκθειαζόμενες από διαπλεκόμενες γραφίδες (εκείνες οι γελοίες του «μόνο 40 Ευρώ») αηδίες που τους ταΐζουν.
Στέκεται στην εξώπορτα. Σήμερα δεν έχει πολύ κόσμο. Μια ...ακατάβλητη και ανοιχτή σε κάθε πειραματισμό παρέα που έχει πιάσει στασίδι κάθε βράδυ, με την οποία χαίρεται να μοιράζεται τα μυστικά του και να δίνει απαντήσεις στις μπουκωμένες απορίες τους. Και μια οικογένεια Ιταλών η οποία περνάει εδώ την τελευταία της βραδιά. Η μαμά με έντονη μυρωδιά θηλυκού και αντηλιακού, ο μπαμπάς διανοουμενίστικα ηλιοκαμένος, υγιής σπορ σαραντάρης. Φαίνονται το ιδανικό ζευγάρι, αλλά ποιος αλήθεια μπορεί να ψυχανεμιστεί τι κουβαλάει ο κάθε άνθρωπος; Αρνήθηκαν ευγενικά την ομελέτα με τα χίλια υλικά, ευρισκόμενοι προφανώς σε ...υπέρκορη κατάσταση. Την πήρε πίσω με μια συγκαταβατική μελαγχολία. Τα παιδιά έμοιαζαν μουτρωμένα, με εκείνη την ανάλαφρη μελαγχολία που συνοδεύει το τέλος των διακοπών και την επικείμενη επιστροφή. Αχ, να υπήρχε κι άλλη μία μέρα! Κι άλλη μία... Κι άλλη μία... Λες και με την πρόσθεση θα μπορούσε κανείς να φτάσει το «για πάντα», το άπειρο.. Μιχάλης + Ιωάννα = L.F.E. έγραφε πάνω στη φραγκοσυκιά...
Τέλος εποχής... Άνεμος άρχισε να σηκώνεται σαρώνοντας την άμμο. Κάτι είχε αλλάξει... Τίποτα... Το ανοιχτό πέλαγο ώρες-ώρες δεν αντέχεται. Στην απέναντι πολιτεία κάποια φώτα άρχισαν να ανάβουν.. Το ρολόι του κόσμου κυλά… Κάπου υπάρχει ένα μέρος, μια ταβέρνα...
Η μουσική: Κάποιος είχε πει κάποτε ότι τρεις είναι βασικοί ήχοι: ο ήχος της βροχής που πέφτει, ο ήχος του ανέμου και ο ήχος της θάλασσας που σκάει στην ακτή. Είναι στιγμές, είναι τόποι όπου κάθε ανθρώπινη ηχητική παρέμβαση μοιάζει όχι μόνο περιττή αλλά και παράταιρη. Ο ήχος των κυμάτων λοιπόν... (και φυσικά μην διανοηθεί κανείς new age «φυσικές» ηχογραφήσεις).
(Πάσα ομοιότητα με πρόσωπα πραγματικά είναι αυθαίρετη αλλά διόλου συμπτωματική)
Αντώνης Ξαγάς
Αυτό το σετ κουβάλησε παραδοσιακά –τσάντα, ώμος, πόδια– ο Π.Π. προσερχόμενος στην εκπομπή "Soundcheck" των Χάρη Συμβουλίδη - Στυλιανού Τζιρίτα στον ρ/σ «Στο Κόκκινο 105.5 FM», χθες, Πέμπτη 30/07/09 μεταξύ 07:00-08:00 μ.μ. ως καλεσμένος.
Γλυκά δεν πήγε, καφέ τον κεράσανε…
1. Xploding Plastix – “Behind The Eightball”
2. Controller.Controller – “PF”
3. Chef Menteur – “Pointu”
4. Elixir – “Trapdoor To Another Life”
5. Contramano – “Sharing”
6. Kraak & Smaak – “5 To 4”
7. Alias w/Markus Acher – “Unseen Lights”
8. Kenneth Bager – “Fragment Eleven: “The Day After Yesterday” I, The Meeting”
9. Πέτρος Θεοτοκάτος – «Το Φύλλο Της Λεύκας»
10. Burial – “Southern Comfort”
Καλώς να περάσετε τον τελευταίο μηδενικό Αύγουστο.
Πάνος Πανότας
White, no sugar!
Η λευκή σκόνη… Χεχε, που τρέχει το πονηρό ...περπατημένο μυαλό σας; Ξέρω, στην ουσία με τα χίλια ονόματα, την άσπρη, την πρέζα, την παραμύθα, εκείνη που έχει στείλει στον άλλο κόσμο ένα σωρό ευαισθησίες. Αλλά τα ναρκωτικά (sic!) δεν έχουν θέσει σε μια αθώα στήλη μαγειρικής (να θυμηθώ, με την ευκαιρία, να ξεσκονίσω από τη βιβλιοθήκη μου τον ... «Τσελεμεντέ του αναρχικού»!). Και στις αθώες λευκές σκόνες της κουζίνας θέλω να αναφερθώ...
Αυτές τις μαγικές πανταχού παρούσες λευκές σκόνες.. Που χωρίς αυτές σχεδόν κανένα φαγητό δεν γίνεται ...αξιοφάγωτο. Πουχού: Αλάτι (αν και εσχάτως έχουν ενσκήψει μαύρα χαβανέζικα αλάτια και ροζ από τα Ιμαλάια). Αναλογιστείτε μόνο πως θα αντιδρούσατε αν σας αποκαλούσε κάποιος «ανάλατο»! Μαγικό ακόμη και στα γλυκά! Ζάχαρη... Μαγική ακόμη και στα φαγητά! Πως θα γλυκάνεις την ξινή (συνήθως εκτός εποχής βέβαια!) ντομάτα στη σάλτσα χωρίς λίγη ζάχαρη; Αλεύρι... Μα γι’ αυτό, για το ψωμί μας δηλαδή, δεν μας καταράστηκε ο Θεός να χύνουμε με κόποις τον ιδρώτα μας; Σόδα... Φουσκώνει τους κεφτέδες (ή και τα στομάχια των φοιτητών και των φαντάρων όπως θέλει ο σχετικός μύθος) αλλά βοηθάει και στην μετέπειτα χώνεψή τους. Και άλλες πιο ασυνήθιστες όπως το κρεμόριο.
Πολλές άσπρες σκόνες συνωστίζονται στα ράφια μας λοιπόν, εύλογα και τα μπερδέματα που μπορεί να συμβούν και στον καλύτερο μάγειρα. Ειδικά αν είναι φίλος της αταξίας και της ...εντροπίας («ο δεύτερος θερμοδυναμικός νόμος» έλεγα στη μητέρα μου όταν γκρίνιαζε για την ακαταστασία του δωματίου μου, χωρίς όμως να βρίσκει ιδιαίτερη εκτίμηση το πρωτοδεσμίτικο χιούμορ μου!). Μπερδέματα με συνήθως ευτράπελα αποτελέσματα (βλέπε, αλάτι στον καφέ, ζάχαρη στα μακαρόνια), από εκείνα που είναι προτιμότερο να τα διηγείσαι παρά να τα γεύεσαι! Όχι πάντα όμως...
Μια ολόκληρη παλιά γενιά αγροτών είχε συνηθίσει να ραντίζει τις καλλιέργειες με το πολύ δραστικό και σήμερα απαγορευμένο ζιζανιοκτόνο παραθείο (και φυσικά μια άλλη γενιά μεγάλωσε τρώγοντας αυτά τα «αγνά» παραθειωμένα λαχανικά!). Εδώ θα μπορούσαμε να κάνουμε μια ολόκληρη στάση και να αναλογιστούμε ότι αντιστοίχως τα σημερινά φάρμακα είναι τα αυριανά δηλητήρια, αλλά θα ξεφύγουμε από το θέμα μας. Το παραθείο λοιπόν είχε την ατυχία να μοιάζει πολύ με την άχνη ζάχαρη. Ήδη νομίζω ότι μπορείτε να διακρίνετε την ...ουρά του διαβόλου στην υπόθεση! Και πραγματικά, για πολλά χρόνια ένα από τα συχνότερα ατυχήματα στην αγροτική επαρχία ήταν η δηλητηρίαση από παραθείο. Η υπόθεση προσλάμβανε μάλιστα μια διάσταση μακάβριου σουρεαλισμού, καθώς η δηλητηρίαση συνέβαινε συνήθως μετά από κατανάλωση ...κολλύβων, με τη μία κηδεία να μετατρέπεται έτσι σε ολόκληρη ...υπερπαραγωγή. Αναπόφευκτα ήταν φυσικά και κάποια πολύ βολικά «ατυχήματα» με θύματα πεθερές, συγγενείς, γείτονες με κτηματικές διαφορές και άλλα ενοχλητικά ...ζιζάνια. Κάποιοι ίσως θυμούνται εκείνη την διαβόητη φόνισσα που είχε εξοντώσει δύο οικογένειες με τηγανόψωμα ...αρτυμένα με παραθείο.
Το πιάτο: Κόλλυβα λοιπόν... Παιδική γεύση... Τα έφερνε η γιαγιά στο σπίτι μετά από το μνημόσυνο του παππού, και θυμάμαι τον εαυτό μου να τσιμπολογάει τα δροσερά σποράκια του ροδιού μέσα από το σιτάρι και τα ξηροκάρπια. Σήμερα έχουν αρχίσει να αποτινάσσουν το μακάβριο φορτίο τους, υπάρχει ακόμη και ένα εστιατόριο (όχι δεν θα κάνουμε ποτέ γκρίζα διαφήμιση από τούτη τη στήλη!) που τα σερβίρει ως επιδόρπιο. Άραγε να έχει επιτυχία ή οι πελάτες φτύνουν τον κόρφο τους και αρχίζουν τις σταυροκοπιές;
Το τραγούδι: White No Sugar – The Clint Boon Experience. Yπέροχο φωτεινό ποπάκι, που πάντα μου φτιάχνει το κέφι και αναστυλώνει την πεσμένη διάθεση, έργο του Clint Boon, του παλιού οργανίστα των Inspiral Carpets. Και με σαρδόνιους «δηλητηριώδεις» στίχους. Υπάρχει καλύτερη αναπαράσταση της συζυγικής σεξουαλικής ανίας από τον στίχο «boredom is an anagram of bedroom»;
Αντώνης Ξαγάς
Ακούγοντας το καινούργιο άλμπουμ των Sonic Youth βρίσκεσαι ενώπιος ενωπίω με ορισμένες γνώριμες, και άλλες άγνωστες, μορφές της «αντεργκράουντ» (αντι)κουλτούρας, σε εισαγωγικά, κάποιες απ’ αυτές δεν μπορούν να θεωρηθούν τέτοιες πια, εν έτει 2009, και μιλώντας για μορφές του κοντινού παρελθόντος. Δεκάδες εξω-μουσικές αναφορές, αλλά και μουσικές, τρακς φτιαγμένα με συνταγές άλλων γκρουπ, και κατά δήλωση των ίδιων των Sonic Youth.
Tο εξώφυλλο αμέσως – αμέσως είναι ένας πίνακας του John Fahey. Πρώτο τρακ το Sacred Trickster και σε γνώριμο Sonic – μελωδία-νόιζ-σέξυ – Youth ύφος ακούμε την Kim Gordon να χαιρετάει τον Γάλλο καλλιτέχνη και ζωγράφο Yves Klein, έναν από τους πρωτοπόρους του μετα-μοντερνισμού, αλλά και το γκρουπ Noise Nomads δηλαδή το σόλο νόιζ - πρότζεκτ του Jeff Hartford (τον συναντάτε και στους Grey Skull). Στο δεύτερο, Anti-orgasm είναι η σειρά της Uschi Obermaier να δώσει την έμπνευση. Μοντέλο και ηθοποιός, από το κοινόβιο των Amon Duul στο Μόναχο κατέληξε στην Κομμούνα 1 του Βερολίνου, όπου και έγινε σύμβολο της σεξουαλικής επανάστασης στη Γερμανία. Γι’ αυτήν και τον Rainer Langhans πολλοί μιλούν για το πρότυπο συμπεριφoράς του ζευγαριού Lennon / Ono. Το Leaky Lifeboat (for Gregory Corso), όπως λέει και ο τίτλος του, βασίζεται σε μια μεταφορά του νεότερου ίσως μπητ ποιητή για την ανθρώπινη ζωή - η βάρκα μπάζει νερά ...
What we know : Το ριφφ των Sonic’s Rendezvous Band, του γνωστού σούπεργκρουπ του Fred “Sonic” Smith, με μέλη των Rationals, The Up, και Stooges. Calming the snake : Όπως λένε και οι ίδιοι, ένα τρακ - κλείσιμο του ματιού στους Dead C, MC5, και Neu, και στους τρεις στο ίδιο τρακ. Poison arrow : Αφιερωμένο στον Kevin Ayers. Παρακάτω το Thunderclap for Bobby Pyn μιλάει για τον Darby Crash των Germs, υπεύθυνων για το “Forming / Sexboy” το πρώτο σινγκλ από την πανκ σκηνή του Los Angeles, εν έτει 1977. Γνωστότερος στους εξω-μουσικούς κύκλους ίσως έγινε από την αυτοκτονία του από υπερβολική δόση ηρωίνης τρία χρόνια αργότερα, σε ηλικία 22 χρονών, και μια μέρα πριν τη δολοφονία του John Lennon. No way : Οι Wipers ακούγονται στην εισαγωγή; Είναι απίστευτο πόσο εύκολο είναι για τους Sonic Youth να γράφουν κομμάτια με συνταγές δικές τους (και μάλιστα διαλέγοντας επιμέρους τρόπους από τα προηγούμενα άλμπουμ τους), ή άλλων (εδώ οι Wipers), και να ηχούν σαν - τι άλλο; - Sonic Youth!
Πριν καταλήξουμε σε άρθρο της wikipedia, σταματάμε εδώ, ο κατάλογος συνεχίζεται, με μερικές εξαιρέσεις φυσικά, και το άλμπουμ καταλήγει να είναι ένα σύγχρονο πόρταλ παρελθούσας «κουλτούρας», και με μουσικές αναφορές σε πολλά αγαπημένα γκρουπ. Οι Sonic Youth του 2009 είναι οι curators ενός ταξιδιού σε γοητευτικές ιστορίες που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τις έχουμε ξανακούσει, από τη μια, και από την άλλη αντιγραφείς του εαυτού τους, αλλά και άλλων, μουσικά. Μήπως όμως αυτό δεν έκαναν πάντα; Θυμηθείτε το Death Valley 69 από το ξεκίνημά τους. Δεν υπήρχε εκείνη την εποχή καλύτερος τρόπος για να μάθει κανείς τα κατορθώματα του Charles Manson … Δεν είναι και μόνοι τους σ’ αυτό το παιχνίδι, θυμηθείτε ότι το The rose has teeth in the mouth of the beast των Matmos του 2006, ήταν δομημένο με αναφορές στον κόσμο της τέχνης, με μια διαφορετική οπτική βέβαια.
Το ερώτημα όμως είναι στις μέρες μας αν τα χρειαζόμαστε πλέον όλα αυτά, και αντίστοιχα αν χρειαζόμαστε άλλο ένα άλμπουμ των Sonic Youth. Η συζήτηση είναι σε εξέλιξη σε πολλά blogs του εξωτερικού αυτή τη στιγμή, με υποστηρικτές και των δύο απόψεων. Εξαρτάται φυσικά από την πραγματική σχέση του καθενός με τη μουσική τους, και από τις ανοχές του σε «κενά» αντικουλτούρας. Οφείλω να πω ότι η μορφή αυτή του άλμπουμ μου τράβηξε κατευθείαν την προσοχή να το ακούσω, είμαι επιρρεπής σ’ αυτές τις ιστορίες, ενώ ταυτόχρονα πρέπει να σημειώσω ότι έχω σταματήσει να τους παρακολουθώ στενά, να περιμένω το επόμενο άλμπουμ τους δηλαδή, ήδη μετά από το Dirty του ’92 …
Δικαιούνται να αντιγράφουν τους εαυτούς τους, την εμβληματική φυσιογνωμία τους, δεν είμαι της άποψης που τους αφαιρεί την όποια σπουδαιότητα ή «προσφορά» - πάλι τα εισαγωγικά εδώ -, όλα αυτά τα χρόνια, γιατί έχει γραφτεί και αυτό. Είναι χωρίς να ντρέπονται fans άλλων γκρουπ, μουσικών, γραφιάδων, δεν υπάρχει τίποτα κακό σ’ αυτό. Η ποπ μουσική είναι ένας αέναος κύκλος αναφορών του ενός στον άλλο, δεν είναι οι Sonic Youth πρωτοπόροι της αναφοράς σε άλλους καλλιτέχνες, ούτε είναι οι μόνοι που δεν μπορούν να χτίσουν από το μηδέν. Αυτό είναι το ζητούμενο; Είναι και αυτοί καταναλωτές κουλτούρας, συλλέκτες δίσκων … Πείτε μου που να βάλω τα εισαγωγικά, στο καταναλωτές, ή στο συλλέκτες;
Παραπέρα, η συζήτηση πηγαίνει στο αν δικαιούνται να λέγονται αντεργκράουντ ή είναι η κατεξοχήν έκφραση του mainstream στις μέρες μας. Παρωχημένος προβληματισμός … Δεν ξέρω αν έχει σημασία πια αυτό, είναι ξεκάθαρα mainstream, είναι μουσικοί καριέρας … Είναι curators σε πολλά καλοκαιρινά και μη φεστιβάλ, είναι υπεύθυνοι για συλλογές ακόμη και για τα Starbucks, είναι οι ίδιοι συγγραφείς βιβλίων (πρόσφατο το No Wave του Thurston Moore μαζί με τον Byron Coley). Στο βιογραφικό βιβλίο του David Browne, “Goodbye 20th Century : Sonic Youth and the rise of the alternative nation”, ο συγγραφέας τους παρομοιάζει με τους U2! Αρχής γενομένης από τον τίτλο του (the rise of the alternative nation? – για όνομα του Θεού!), και φτάνοντας μέχρι την έως αντιδραστική οπτική του, σκίστε το αν πέσει στα χέρια σας … Yπάρχει ακόμα το “Psychic Confusion - The Sonic Youth Story” (του Stevie Chick), και το “The empty page : Fiction inspired by Sonic Youth” (συλλογική έκδοση διηγημάτων έστω και απομακρυσμένα εμπνευσμένων από τη μουσική τους ή τίτλους τραγουδιών τους). Μια ολόκληρη βιομηχανία στημένη πάνω στο όνομά τους.
Και τελικά, η ουσία ίσως του προβλήματος είναι η γενικότερη απουσία ανανεωτικού αέρα (επίκαιρη έκφραση, εκλογές είχαμε πρόσφατα) στην ποπ μουσική, και την ποπ κουλτούρα. Κι όλα αυτά σε μια εποχή που η διανομή της μουσικής, και συνακόλουθα η κατανάλωσή της, δεν ήταν ποτέ ευκολότερη, να όμως που η αυθεντική δημιουργία είναι δυσκολότερη, για πολλούς λόγους, αλλά και ίσως ακριβώς γι αυτό. H άμεση ενημέρωση, η απευθείας κατανάλωση της μουσικής δεν αφήνει τα απαραίτητα περιθώρια. Να γιατί η αναφορά στο παρελθόν, στα ήδη κεκτημένα και αφομοιωμένα, δείχνει να αποτελεί κανόνα σήμερα. Μήπως οι Sonic Youth έπιασαν γρήγορα το νόημα, πριν από τους υπόλοιπους, και επεκτείνουν (προς το άπειρο;) την οπτική τους; Ή καλύτερα μήπως από την αρχή της ύπαρξής τους κάνουν αυτό ακριβώς; The Eternal Youth θα μπορούσε να είναι ο τίτλος αυτού του άλμπουμ …
Κώστας Ζαφειράτος
Βασιλικός θα γίνω στο παραθύρι σου...
Και τι δίψα για δράμα είναι αυτή; Γιατί τελικά ο βασιλικός μου αποδείχθηκε ανθεκτικότατος και αφού τον πότισα, τον χάιδεψα, του μίλησα, του έβαλα ...τραγούδια (όχι industrial προφανώς!), αναστήθηκε και όρθωσε ξανά το περήφανο πράσινο ανάστημα του. Λοιπόν, την επόμενη φορά που θα λείψω για καιρό, για διακοπές, θα τον κάνω προηγουμένως ένα ωραίο πέστο... Ίσως μια παραλλαγή, με εκείνα τα ωραία brazil nuts που μου έφερε πεσκέσι μια άγνωστη πορτογαλέζα φίλη... Ή εκείνο το αγαπημένο μου με φιστίκι Αιγίνης... Για να καταπιούν τη γλώσσα τους και οι παραπάνω «καγχάζοντες» φίλοι! 
Kαταγράφω την ιστορία μου μόνο και μόνο μήπως βοηθήσει κάποιους συνανθρώπους μου να βγάλουν άκρη.
Στις αρχές Iανουαρίου 2009 πήγα στο TEBE (OAEE) για να ανανεώσω το βιβλιάριο ασθενείας μου, στο οποίο περιλαμβάνονται και τα τρία τέκνα μου. Έχετε AMKA κύριε; Όχι. Πρέπει πρώτα να περάσετε από την απογραφή μαζί με φωτοτυπία ταυτότητας, φωτοτυπία εκκαθαριστικού, πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης και να κάνετε αίτηση για να σας δώσουν AMKA. Mετά από κάποιες μέρες που μάζεψα τα απαραίτητα, ξαναγύρισα στο TEBE, έκατσα στην ουρά της απογραφής, έκανα τις αιτήσεις μου, μου έδωσαν το νέο βιβλιάριο και έγραψαν πάνω σε αυτό ότι αναμένεται AMKA και μετά έκατσα στην ουρά για να βάλω γιατρούς και στην νέα ουρά για την ανανέωση. Tο AMKA θα μου το έστελναν ταχυδρομικώς σε μερικούς μήνες, όπως μου είπαν. Tο ημερολόγιο έδειχνε 20 Iανουαρίου 2009.
Eδώ και μερικές μέρες με είχαν ζώσει τα φίδια καθώς όλοι οι γνωστοί μου παρέλαβαν με το ταχυδρομείο το AMKA τους ενώ για μένα τίποτα. Aποφάσισα να τηλεφωνήσω στο 11131. Eξήγησα την κατάσταση και μια ευγενική κυρία με παρέπεμψε σε κάποιο άλλο τηλέφωνο. Eκεί ένας ευγενικός κύριος μου ζήτησε τον Aριθμό Mητρώου του TEBE (OAEE), τον οποίο παρεπιπτόντως είχα εύκαιρο επειδή είχα δίπλα μου το βιβλιάριο του TEBE. Aκολούθησε ο διάλογος:
– Mάλιστα… Bλέπω την αίτησή σας, από 20/1/09 αλλά δεν σας έχει αποδωθεί AMKA, μάλλον λόγω συνωνυμίας…
– Tι εννοείται συνωνυμίας; Yπάρχει κι άλλος με τα ίδια στοιχεία με μένα και τον ίδιο αριθμό μητρώου;
– Aκούστε κύριε, η αίτησή σας για AMKA έχει απορριφθεί. Πρέπει να πάτε στο πλησιέστερο KEΠ και να κάνετε νέα αίτηση…
– Θα με ειδοποιούσατε κάποτε ή θα περίμενα σαν τον μαλάκα να μου έρθει το AMKA ταχυδρομικώς;
– Θα χρειαστείτε την ταυτότητά σας, πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης, ένα αντίγραφο για κάθε τέκνο, το AMKA της συζύγου σας, το AΦM της συζύγου σας, την ταυτότητα της συζύγου σας, το πιστ…
– Eυχαριστώ πολύ.
Eντάξει, θα φάω μερικές μέρες ακόμη στα KEΠ για να μαζέψω όλα τα πιστοποιητικά που χρειάζονται και μετά θα ξανακάτσω στις ουρές για να ξανακάνω αίτηση για AMKA. Δεν είναι τίποτα. Aλλά, υπάρχει αλήθεια κάποιος υπεύθυνος σε αυτό το μπουρδέλο; Σε λίγες εβδομάδες που θα με θεωρούσαν ανασφάλιστο, εμένα και τα τρία τέκνα μου, ποιος θα είχε την ευθύνη; Θα τιμωρηθεί κανείς γι’ αυτό;
Σταματάω εδώ γιατί είναι προφανές ότι μόνο με βρισίδια μπορώ να συνεχίσω. Aν περιμένετε, όπως εγώ, AMKA και νομίζετε ότι θα σας έρθει επειδή κάνατε αίτηση στο TEBE (OAEE) όταν ανανεώσατε το βιβλιάριό σας, μην επαναπαύεστε. Tηλεφωνήστε στο 11131 και δώστε τα στοιχεία σας για να σας πούνε τι θα κάνετε.
Aτελείωτη MπουρδελοKAτάσταση
Βασίλης Παυλίδης
Πλομπ! Φφφφςςςςςςςςςςςςςς
Οκ, λοιπόν, ιδού η πλέι-λιστ μου στο πρόσφατο πάρτυ του Μικ από τα μεσάνυχτα μέχρι τις δυο το πρωί, στο μέσα (lounge) χώρο του Σόουλ. Αυτό που μάλλον άρεσε τόσο σε κάποιους από σας ήταν πιθανόν οι μίξεις που προέκυψαν, αλλά δυστυχώς δε μπορώ πια να ορκιστώ τι ακριβώς μίξαρα με τι... σόρι.
Με σούπερ λιντ-ιν το The very best of Neil Diamond των SFA από το μπριόζο ποπ δίδυμο Πατώκου / Παπαδόπουλου, άλλαξα με Ούνα Παλόμα Μπλάνκα (George Baker Selection, 1975), να σκάσουν κάνα γελάκι η Χίλντα κι η Νάντια που καθόταν απέναντι και μετά τό’να έφερε, η σειρά κατά προσέγγιση, τ’ άλλο: First communication Gang Gang Dance (2008), Searching for mr right Young Marble Giants (1980), The robots RotFront (2003, κάποιος χαμογελαστός απ’ το μπαρ μου αυξάνει την ένταση), Naughty Miranda Indians In Moscow (1983), Tomorrow Ladytron (2008, με ρωτάει κάποιος απ’ το μπαρ, τι είναι το Μακ, α, το Μικ εννοείς, του εξηγώ), Post industrial boys GoGi Ge Orge (2004), Out of the unknown the Died Pretty (1984, αυτή τη μίξη τη θυμάμαι), Help I’m alive Metric (2009), Eine symphonie des grauens The Monochrome Set (1979), Polaris Bostich (2001), Thou shalt always kill (de la edit) Dan Le Sac vs Scroobius Pip (2009), Zoo music girl Birthday Party (1981), Lovewood The Sandals (1994, μισό να πιώ λίγο μεταλλικό νερό, προσφορά του μπαρ), Para no vivir desesperado Instituto Mexicano del Sonido (2007), Beaten metal (rykios edit) Antibalas (2007), WRU John Zorn plays Ornette Coleman (1989, στα δυο λεπτά του οποίου άδειασε προς στιγμήν το μισό λάουντζ, χα χα), Intermission The Residents (1983), The flowers of romance (single version) PIL(1981), St Petersburg Brazilian Girls (2008), Skull in my room Crocodiles (2009), Hombre secreto The Plugz (1984), Hadid (single version) Quickspace (1998), My mother was a friend of an enemy of the people Blurt (1980, το μπαρ μου ζητάει με τρόπο REM, δεν έφερα), March of worms Do Make Say Think (2008, εδώ κάποιος νευριασμένος απ’ το μπαρ μου κατεβάζει την ένταση), IZ-US Aphex Twin (1997), Let’s start a band Amy MacDonald (2007), Tempo Antony Red Rose (1985), Some love New Age Steppers (1983), Billy killer Jean Grae (2008), Magic doors Portishead (2008), Anonymity Dance Chapter (1980), Sixteen tons Tennessee Ernie Ford (1955). Που και που κατά τη διάρκεια του δρώμενου άφηνα το Ντάφυ Ντακ να κάνει voice-over (you’ re indespicable!). Παρέδωσα κονσόλα στον Κώστα Αδαμόπουλο λουπάροντας το Wire του Jon Hopkins (2009, το μπαρ χλώμιασε, βάλτε μουσική, ρε), που το άλλαξε με το Beautiful Boys των Cocorosie για να ξετυλίξει ένα μελωδικό σετ μέχρι το τέλος του πάρτι.
Αυτά και συγγνώμη για τα κομμάτια που πηδούσαν.
Γιάννης Πλόχωρας
To MiC πρωτοείδε το ιντερνετικό φως στις 04/11/2000 σαν ένα αμιγώς μουσικό περιοδικό. Στην πορεία, μεγαλώνοντας κι ωριμάζοντας, ανοίχτηκε στην κοινωνία και με ...επεκτατικές διαθέσεις μπήκε στο χώρο του κινηματογράφου, της λογοτεχνίας, του θεάτρου - πάντα βέβαια ο πυρήνας είναι η μουσική!
Παρά το ότι αποτελεί online περιοδικό και μέρος του παγκόσμιου δικτύου, δεν έχει ασφαλώς την ουτοπική φιλοδοξία να καλύψει τα πάντα!
Στο σημερινό κόσμο, όπου η πληροφορία χάνεται μέσα στην υπερπροσφορά, αυτό που προσφέρει το MiC είναι μια επιλογή, μια κριτική ματιά. Πότε με συναισθηματικό τρόπο, πότε με αποστασιοποιημένο, αλλά πάντα με προσωπικό τόνο και αισθητική.
Οι φίλοι μας είναι μία παρέα που μεγαλώνει συνέχεια, και τις 3-4 εβδομαδιαίες «ανανεώσεις» μας τις διαβάζουν πάνω από 6.000 επισκέπτες ημερησίως.
Την Πέμπτη 09/04/2009, στο “Soul” (Ευριπίδου 65, Ψυρρή), ήρθε η στιγμή για το MiC να κάνει το 2ο Πάρτι του στην Αθήνα γιορτάζοντας νωρίς-νωρίς τα εννιά του χρόνια.
Θα παίξουν μουσική οι συντάκτες του περιοδικού –η ώρα της μεγάλης κρίσεως!–, αλλά κι ως σπέσιαλ γκεστ οι Fantastikoi Hxoi σ’ ένα DJ σετ με διαφορετικό τόνο.
Θεωρήστε σούπερ από τώρα τα αναμνηστικά μας δωράκια, ανάμεσά τους και νέο ep από FH, για να ’χετε κι έξτρα λόγους να θυμάστε μια έτσι κι αλλιώς αξέχαστη βραδιά.
MiC team