White, no sugar!
Η λευκή σκόνη… Χεχε, που τρέχει το πονηρό ...περπατημένο μυαλό σας; Ξέρω, στην ουσία με τα χίλια ονόματα, την άσπρη, την πρέζα, την παραμύθα, εκείνη που έχει στείλει στον άλλο κόσμο ένα σωρό ευαισθησίες. Αλλά τα ναρκωτικά (sic!) δεν έχουν θέσει σε μια αθώα στήλη μαγειρικής (να θυμηθώ, με την ευκαιρία, να ξεσκονίσω από τη βιβλιοθήκη μου τον ... «Τσελεμεντέ του αναρχικού»!). Και στις αθώες λευκές σκόνες της κουζίνας θέλω να αναφερθώ...
Αυτές τις μαγικές πανταχού παρούσες λευκές σκόνες.. Που χωρίς αυτές σχεδόν κανένα φαγητό δεν γίνεται ...αξιοφάγωτο. Πουχού: Αλάτι (αν και εσχάτως έχουν ενσκήψει μαύρα χαβανέζικα αλάτια και ροζ από τα Ιμαλάια). Αναλογιστείτε μόνο πως θα αντιδρούσατε αν σας αποκαλούσε κάποιος «ανάλατο»! Μαγικό ακόμη και στα γλυκά! Ζάχαρη... Μαγική ακόμη και στα φαγητά! Πως θα γλυκάνεις την ξινή (συνήθως εκτός εποχής βέβαια!) ντομάτα στη σάλτσα χωρίς λίγη ζάχαρη; Αλεύρι... Μα γι’ αυτό, για το ψωμί μας δηλαδή, δεν μας καταράστηκε ο Θεός να χύνουμε με κόποις τον ιδρώτα μας; Σόδα... Φουσκώνει τους κεφτέδες (ή και τα στομάχια των φοιτητών και των φαντάρων όπως θέλει ο σχετικός μύθος) αλλά βοηθάει και στην μετέπειτα χώνεψή τους. Και άλλες πιο ασυνήθιστες όπως το κρεμόριο.
Πολλές άσπρες σκόνες συνωστίζονται στα ράφια μας λοιπόν, εύλογα και τα μπερδέματα που μπορεί να συμβούν και στον καλύτερο μάγειρα. Ειδικά αν είναι φίλος της αταξίας και της ...εντροπίας («ο δεύτερος θερμοδυναμικός νόμος» έλεγα στη μητέρα μου όταν γκρίνιαζε για την ακαταστασία του δωματίου μου, χωρίς όμως να βρίσκει ιδιαίτερη εκτίμηση το πρωτοδεσμίτικο χιούμορ μου!). Μπερδέματα με συνήθως ευτράπελα αποτελέσματα (βλέπε, αλάτι στον καφέ, ζάχαρη στα μακαρόνια), από εκείνα που είναι προτιμότερο να τα διηγείσαι παρά να τα γεύεσαι! Όχι πάντα όμως...
Μια ολόκληρη παλιά γενιά αγροτών είχε συνηθίσει να ραντίζει τις καλλιέργειες με το πολύ δραστικό και σήμερα απαγορευμένο ζιζανιοκτόνο παραθείο (και φυσικά μια άλλη γενιά μεγάλωσε τρώγοντας αυτά τα «αγνά» παραθειωμένα λαχανικά!). Εδώ θα μπορούσαμε να κάνουμε μια ολόκληρη στάση και να αναλογιστούμε ότι αντιστοίχως τα σημερινά φάρμακα είναι τα αυριανά δηλητήρια, αλλά θα ξεφύγουμε από το θέμα μας. Το παραθείο λοιπόν είχε την ατυχία να μοιάζει πολύ με την άχνη ζάχαρη. Ήδη νομίζω ότι μπορείτε να διακρίνετε την ...ουρά του διαβόλου στην υπόθεση! Και πραγματικά, για πολλά χρόνια ένα από τα συχνότερα ατυχήματα στην αγροτική επαρχία ήταν η δηλητηρίαση από παραθείο. Η υπόθεση προσλάμβανε μάλιστα μια διάσταση μακάβριου σουρεαλισμού, καθώς η δηλητηρίαση συνέβαινε συνήθως μετά από κατανάλωση ...κολλύβων, με τη μία κηδεία να μετατρέπεται έτσι σε ολόκληρη ...υπερπαραγωγή. Αναπόφευκτα ήταν φυσικά και κάποια πολύ βολικά «ατυχήματα» με θύματα πεθερές, συγγενείς, γείτονες με κτηματικές διαφορές και άλλα ενοχλητικά ...ζιζάνια. Κάποιοι ίσως θυμούνται εκείνη την διαβόητη φόνισσα που είχε εξοντώσει δύο οικογένειες με τηγανόψωμα ...αρτυμένα με παραθείο.
Το πιάτο: Κόλλυβα λοιπόν... Παιδική γεύση... Τα έφερνε η γιαγιά στο σπίτι μετά από το μνημόσυνο του παππού, και θυμάμαι τον εαυτό μου να τσιμπολογάει τα δροσερά σποράκια του ροδιού μέσα από το σιτάρι και τα ξηροκάρπια. Σήμερα έχουν αρχίσει να αποτινάσσουν το μακάβριο φορτίο τους, υπάρχει ακόμη και ένα εστιατόριο (όχι δεν θα κάνουμε ποτέ γκρίζα διαφήμιση από τούτη τη στήλη!) που τα σερβίρει ως επιδόρπιο. Άραγε να έχει επιτυχία ή οι πελάτες φτύνουν τον κόρφο τους και αρχίζουν τις σταυροκοπιές;
Το τραγούδι: White No Sugar – The Clint Boon Experience. Yπέροχο φωτεινό ποπάκι, που πάντα μου φτιάχνει το κέφι και αναστυλώνει την πεσμένη διάθεση, έργο του Clint Boon, του παλιού οργανίστα των Inspiral Carpets. Και με σαρδόνιους «δηλητηριώδεις» στίχους. Υπάρχει καλύτερη αναπαράσταση της συζυγικής σεξουαλικής ανίας από τον στίχο «boredom is an anagram of bedroom»;
Αντώνης Ξαγάς
Ακούγοντας το καινούργιο άλμπουμ των Sonic Youth βρίσκεσαι ενώπιος ενωπίω με ορισμένες γνώριμες, και άλλες άγνωστες, μορφές της «αντεργκράουντ» (αντι)κουλτούρας, σε εισαγωγικά, κάποιες απ’ αυτές δεν μπορούν να θεωρηθούν τέτοιες πια, εν έτει 2009, και μιλώντας για μορφές του κοντινού παρελθόντος. Δεκάδες εξω-μουσικές αναφορές, αλλά και μουσικές, τρακς φτιαγμένα με συνταγές άλλων γκρουπ, και κατά δήλωση των ίδιων των Sonic Youth.
Tο εξώφυλλο αμέσως – αμέσως είναι ένας πίνακας του John Fahey. Πρώτο τρακ το Sacred Trickster και σε γνώριμο Sonic – μελωδία-νόιζ-σέξυ – Youth ύφος ακούμε την Kim Gordon να χαιρετάει τον Γάλλο καλλιτέχνη και ζωγράφο Yves Klein, έναν από τους πρωτοπόρους του μετα-μοντερνισμού, αλλά και το γκρουπ Noise Nomads δηλαδή το σόλο νόιζ - πρότζεκτ του Jeff Hartford (τον συναντάτε και στους Grey Skull). Στο δεύτερο, Anti-orgasm είναι η σειρά της Uschi Obermaier να δώσει την έμπνευση. Μοντέλο και ηθοποιός, από το κοινόβιο των Amon Duul στο Μόναχο κατέληξε στην Κομμούνα 1 του Βερολίνου, όπου και έγινε σύμβολο της σεξουαλικής επανάστασης στη Γερμανία. Γι’ αυτήν και τον Rainer Langhans πολλοί μιλούν για το πρότυπο συμπεριφoράς του ζευγαριού Lennon / Ono. Το Leaky Lifeboat (for Gregory Corso), όπως λέει και ο τίτλος του, βασίζεται σε μια μεταφορά του νεότερου ίσως μπητ ποιητή για την ανθρώπινη ζωή - η βάρκα μπάζει νερά ...
What we know : Το ριφφ των Sonic’s Rendezvous Band, του γνωστού σούπεργκρουπ του Fred “Sonic” Smith, με μέλη των Rationals, The Up, και Stooges. Calming the snake : Όπως λένε και οι ίδιοι, ένα τρακ - κλείσιμο του ματιού στους Dead C, MC5, και Neu, και στους τρεις στο ίδιο τρακ. Poison arrow : Αφιερωμένο στον Kevin Ayers. Παρακάτω το Thunderclap for Bobby Pyn μιλάει για τον Darby Crash των Germs, υπεύθυνων για το “Forming / Sexboy” το πρώτο σινγκλ από την πανκ σκηνή του Los Angeles, εν έτει 1977. Γνωστότερος στους εξω-μουσικούς κύκλους ίσως έγινε από την αυτοκτονία του από υπερβολική δόση ηρωίνης τρία χρόνια αργότερα, σε ηλικία 22 χρονών, και μια μέρα πριν τη δολοφονία του John Lennon. No way : Οι Wipers ακούγονται στην εισαγωγή; Είναι απίστευτο πόσο εύκολο είναι για τους Sonic Youth να γράφουν κομμάτια με συνταγές δικές τους (και μάλιστα διαλέγοντας επιμέρους τρόπους από τα προηγούμενα άλμπουμ τους), ή άλλων (εδώ οι Wipers), και να ηχούν σαν - τι άλλο; - Sonic Youth!
Πριν καταλήξουμε σε άρθρο της wikipedia, σταματάμε εδώ, ο κατάλογος συνεχίζεται, με μερικές εξαιρέσεις φυσικά, και το άλμπουμ καταλήγει να είναι ένα σύγχρονο πόρταλ παρελθούσας «κουλτούρας», και με μουσικές αναφορές σε πολλά αγαπημένα γκρουπ. Οι Sonic Youth του 2009 είναι οι curators ενός ταξιδιού σε γοητευτικές ιστορίες που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τις έχουμε ξανακούσει, από τη μια, και από την άλλη αντιγραφείς του εαυτού τους, αλλά και άλλων, μουσικά. Μήπως όμως αυτό δεν έκαναν πάντα; Θυμηθείτε το Death Valley 69 από το ξεκίνημά τους. Δεν υπήρχε εκείνη την εποχή καλύτερος τρόπος για να μάθει κανείς τα κατορθώματα του Charles Manson … Δεν είναι και μόνοι τους σ’ αυτό το παιχνίδι, θυμηθείτε ότι το The rose has teeth in the mouth of the beast των Matmos του 2006, ήταν δομημένο με αναφορές στον κόσμο της τέχνης, με μια διαφορετική οπτική βέβαια.
Το ερώτημα όμως είναι στις μέρες μας αν τα χρειαζόμαστε πλέον όλα αυτά, και αντίστοιχα αν χρειαζόμαστε άλλο ένα άλμπουμ των Sonic Youth. Η συζήτηση είναι σε εξέλιξη σε πολλά blogs του εξωτερικού αυτή τη στιγμή, με υποστηρικτές και των δύο απόψεων. Εξαρτάται φυσικά από την πραγματική σχέση του καθενός με τη μουσική τους, και από τις ανοχές του σε «κενά» αντικουλτούρας. Οφείλω να πω ότι η μορφή αυτή του άλμπουμ μου τράβηξε κατευθείαν την προσοχή να το ακούσω, είμαι επιρρεπής σ’ αυτές τις ιστορίες, ενώ ταυτόχρονα πρέπει να σημειώσω ότι έχω σταματήσει να τους παρακολουθώ στενά, να περιμένω το επόμενο άλμπουμ τους δηλαδή, ήδη μετά από το Dirty του ’92 …
Δικαιούνται να αντιγράφουν τους εαυτούς τους, την εμβληματική φυσιογνωμία τους, δεν είμαι της άποψης που τους αφαιρεί την όποια σπουδαιότητα ή «προσφορά» - πάλι τα εισαγωγικά εδώ -, όλα αυτά τα χρόνια, γιατί έχει γραφτεί και αυτό. Είναι χωρίς να ντρέπονται fans άλλων γκρουπ, μουσικών, γραφιάδων, δεν υπάρχει τίποτα κακό σ’ αυτό. Η ποπ μουσική είναι ένας αέναος κύκλος αναφορών του ενός στον άλλο, δεν είναι οι Sonic Youth πρωτοπόροι της αναφοράς σε άλλους καλλιτέχνες, ούτε είναι οι μόνοι που δεν μπορούν να χτίσουν από το μηδέν. Αυτό είναι το ζητούμενο; Είναι και αυτοί καταναλωτές κουλτούρας, συλλέκτες δίσκων … Πείτε μου που να βάλω τα εισαγωγικά, στο καταναλωτές, ή στο συλλέκτες;
Παραπέρα, η συζήτηση πηγαίνει στο αν δικαιούνται να λέγονται αντεργκράουντ ή είναι η κατεξοχήν έκφραση του mainstream στις μέρες μας. Παρωχημένος προβληματισμός … Δεν ξέρω αν έχει σημασία πια αυτό, είναι ξεκάθαρα mainstream, είναι μουσικοί καριέρας … Είναι curators σε πολλά καλοκαιρινά και μη φεστιβάλ, είναι υπεύθυνοι για συλλογές ακόμη και για τα Starbucks, είναι οι ίδιοι συγγραφείς βιβλίων (πρόσφατο το No Wave του Thurston Moore μαζί με τον Byron Coley). Στο βιογραφικό βιβλίο του David Browne, “Goodbye 20th Century : Sonic Youth and the rise of the alternative nation”, ο συγγραφέας τους παρομοιάζει με τους U2! Αρχής γενομένης από τον τίτλο του (the rise of the alternative nation? – για όνομα του Θεού!), και φτάνοντας μέχρι την έως αντιδραστική οπτική του, σκίστε το αν πέσει στα χέρια σας … Yπάρχει ακόμα το “Psychic Confusion - The Sonic Youth Story” (του Stevie Chick), και το “The empty page : Fiction inspired by Sonic Youth” (συλλογική έκδοση διηγημάτων έστω και απομακρυσμένα εμπνευσμένων από τη μουσική τους ή τίτλους τραγουδιών τους). Μια ολόκληρη βιομηχανία στημένη πάνω στο όνομά τους.
Και τελικά, η ουσία ίσως του προβλήματος είναι η γενικότερη απουσία ανανεωτικού αέρα (επίκαιρη έκφραση, εκλογές είχαμε πρόσφατα) στην ποπ μουσική, και την ποπ κουλτούρα. Κι όλα αυτά σε μια εποχή που η διανομή της μουσικής, και συνακόλουθα η κατανάλωσή της, δεν ήταν ποτέ ευκολότερη, να όμως που η αυθεντική δημιουργία είναι δυσκολότερη, για πολλούς λόγους, αλλά και ίσως ακριβώς γι αυτό. H άμεση ενημέρωση, η απευθείας κατανάλωση της μουσικής δεν αφήνει τα απαραίτητα περιθώρια. Να γιατί η αναφορά στο παρελθόν, στα ήδη κεκτημένα και αφομοιωμένα, δείχνει να αποτελεί κανόνα σήμερα. Μήπως οι Sonic Youth έπιασαν γρήγορα το νόημα, πριν από τους υπόλοιπους, και επεκτείνουν (προς το άπειρο;) την οπτική τους; Ή καλύτερα μήπως από την αρχή της ύπαρξής τους κάνουν αυτό ακριβώς; The Eternal Youth θα μπορούσε να είναι ο τίτλος αυτού του άλμπουμ …
Κώστας Ζαφειράτος
Βασιλικός θα γίνω στο παραθύρι σου...
Και τι δίψα για δράμα είναι αυτή; Γιατί τελικά ο βασιλικός μου αποδείχθηκε ανθεκτικότατος και αφού τον πότισα, τον χάιδεψα, του μίλησα, του έβαλα ...τραγούδια (όχι industrial προφανώς!), αναστήθηκε και όρθωσε ξανά το περήφανο πράσινο ανάστημα του. Λοιπόν, την επόμενη φορά που θα λείψω για καιρό, για διακοπές, θα τον κάνω προηγουμένως ένα ωραίο πέστο... Ίσως μια παραλλαγή, με εκείνα τα ωραία brazil nuts που μου έφερε πεσκέσι μια άγνωστη πορτογαλέζα φίλη... Ή εκείνο το αγαπημένο μου με φιστίκι Αιγίνης... Για να καταπιούν τη γλώσσα τους και οι παραπάνω «καγχάζοντες» φίλοι! 
Kαταγράφω την ιστορία μου μόνο και μόνο μήπως βοηθήσει κάποιους συνανθρώπους μου να βγάλουν άκρη.
Στις αρχές Iανουαρίου 2009 πήγα στο TEBE (OAEE) για να ανανεώσω το βιβλιάριο ασθενείας μου, στο οποίο περιλαμβάνονται και τα τρία τέκνα μου. Έχετε AMKA κύριε; Όχι. Πρέπει πρώτα να περάσετε από την απογραφή μαζί με φωτοτυπία ταυτότητας, φωτοτυπία εκκαθαριστικού, πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης και να κάνετε αίτηση για να σας δώσουν AMKA. Mετά από κάποιες μέρες που μάζεψα τα απαραίτητα, ξαναγύρισα στο TEBE, έκατσα στην ουρά της απογραφής, έκανα τις αιτήσεις μου, μου έδωσαν το νέο βιβλιάριο και έγραψαν πάνω σε αυτό ότι αναμένεται AMKA και μετά έκατσα στην ουρά για να βάλω γιατρούς και στην νέα ουρά για την ανανέωση. Tο AMKA θα μου το έστελναν ταχυδρομικώς σε μερικούς μήνες, όπως μου είπαν. Tο ημερολόγιο έδειχνε 20 Iανουαρίου 2009.
Eδώ και μερικές μέρες με είχαν ζώσει τα φίδια καθώς όλοι οι γνωστοί μου παρέλαβαν με το ταχυδρομείο το AMKA τους ενώ για μένα τίποτα. Aποφάσισα να τηλεφωνήσω στο 11131. Eξήγησα την κατάσταση και μια ευγενική κυρία με παρέπεμψε σε κάποιο άλλο τηλέφωνο. Eκεί ένας ευγενικός κύριος μου ζήτησε τον Aριθμό Mητρώου του TEBE (OAEE), τον οποίο παρεπιπτόντως είχα εύκαιρο επειδή είχα δίπλα μου το βιβλιάριο του TEBE. Aκολούθησε ο διάλογος:
– Mάλιστα… Bλέπω την αίτησή σας, από 20/1/09 αλλά δεν σας έχει αποδωθεί AMKA, μάλλον λόγω συνωνυμίας…
– Tι εννοείται συνωνυμίας; Yπάρχει κι άλλος με τα ίδια στοιχεία με μένα και τον ίδιο αριθμό μητρώου;
– Aκούστε κύριε, η αίτησή σας για AMKA έχει απορριφθεί. Πρέπει να πάτε στο πλησιέστερο KEΠ και να κάνετε νέα αίτηση…
– Θα με ειδοποιούσατε κάποτε ή θα περίμενα σαν τον μαλάκα να μου έρθει το AMKA ταχυδρομικώς;
– Θα χρειαστείτε την ταυτότητά σας, πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης, ένα αντίγραφο για κάθε τέκνο, το AMKA της συζύγου σας, το AΦM της συζύγου σας, την ταυτότητα της συζύγου σας, το πιστ…
– Eυχαριστώ πολύ.
Eντάξει, θα φάω μερικές μέρες ακόμη στα KEΠ για να μαζέψω όλα τα πιστοποιητικά που χρειάζονται και μετά θα ξανακάτσω στις ουρές για να ξανακάνω αίτηση για AMKA. Δεν είναι τίποτα. Aλλά, υπάρχει αλήθεια κάποιος υπεύθυνος σε αυτό το μπουρδέλο; Σε λίγες εβδομάδες που θα με θεωρούσαν ανασφάλιστο, εμένα και τα τρία τέκνα μου, ποιος θα είχε την ευθύνη; Θα τιμωρηθεί κανείς γι’ αυτό;
Σταματάω εδώ γιατί είναι προφανές ότι μόνο με βρισίδια μπορώ να συνεχίσω. Aν περιμένετε, όπως εγώ, AMKA και νομίζετε ότι θα σας έρθει επειδή κάνατε αίτηση στο TEBE (OAEE) όταν ανανεώσατε το βιβλιάριό σας, μην επαναπαύεστε. Tηλεφωνήστε στο 11131 και δώστε τα στοιχεία σας για να σας πούνε τι θα κάνετε.
Aτελείωτη MπουρδελοKAτάσταση
Βασίλης Παυλίδης
Πλομπ! Φφφφςςςςςςςςςςςςςς
Οκ, λοιπόν, ιδού η πλέι-λιστ μου στο πρόσφατο πάρτυ του Μικ από τα μεσάνυχτα μέχρι τις δυο το πρωί, στο μέσα (lounge) χώρο του Σόουλ. Αυτό που μάλλον άρεσε τόσο σε κάποιους από σας ήταν πιθανόν οι μίξεις που προέκυψαν, αλλά δυστυχώς δε μπορώ πια να ορκιστώ τι ακριβώς μίξαρα με τι... σόρι.
Με σούπερ λιντ-ιν το The very best of Neil Diamond των SFA από το μπριόζο ποπ δίδυμο Πατώκου / Παπαδόπουλου, άλλαξα με Ούνα Παλόμα Μπλάνκα (George Baker Selection, 1975), να σκάσουν κάνα γελάκι η Χίλντα κι η Νάντια που καθόταν απέναντι και μετά τό’να έφερε, η σειρά κατά προσέγγιση, τ’ άλλο: First communication Gang Gang Dance (2008), Searching for mr right Young Marble Giants (1980), The robots RotFront (2003, κάποιος χαμογελαστός απ’ το μπαρ μου αυξάνει την ένταση), Naughty Miranda Indians In Moscow (1983), Tomorrow Ladytron (2008, με ρωτάει κάποιος απ’ το μπαρ, τι είναι το Μακ, α, το Μικ εννοείς, του εξηγώ), Post industrial boys GoGi Ge Orge (2004), Out of the unknown the Died Pretty (1984, αυτή τη μίξη τη θυμάμαι), Help I’m alive Metric (2009), Eine symphonie des grauens The Monochrome Set (1979), Polaris Bostich (2001), Thou shalt always kill (de la edit) Dan Le Sac vs Scroobius Pip (2009), Zoo music girl Birthday Party (1981), Lovewood The Sandals (1994, μισό να πιώ λίγο μεταλλικό νερό, προσφορά του μπαρ), Para no vivir desesperado Instituto Mexicano del Sonido (2007), Beaten metal (rykios edit) Antibalas (2007), WRU John Zorn plays Ornette Coleman (1989, στα δυο λεπτά του οποίου άδειασε προς στιγμήν το μισό λάουντζ, χα χα), Intermission The Residents (1983), The flowers of romance (single version) PIL(1981), St Petersburg Brazilian Girls (2008), Skull in my room Crocodiles (2009), Hombre secreto The Plugz (1984), Hadid (single version) Quickspace (1998), My mother was a friend of an enemy of the people Blurt (1980, το μπαρ μου ζητάει με τρόπο REM, δεν έφερα), March of worms Do Make Say Think (2008, εδώ κάποιος νευριασμένος απ’ το μπαρ μου κατεβάζει την ένταση), IZ-US Aphex Twin (1997), Let’s start a band Amy MacDonald (2007), Tempo Antony Red Rose (1985), Some love New Age Steppers (1983), Billy killer Jean Grae (2008), Magic doors Portishead (2008), Anonymity Dance Chapter (1980), Sixteen tons Tennessee Ernie Ford (1955). Που και που κατά τη διάρκεια του δρώμενου άφηνα το Ντάφυ Ντακ να κάνει voice-over (you’ re indespicable!). Παρέδωσα κονσόλα στον Κώστα Αδαμόπουλο λουπάροντας το Wire του Jon Hopkins (2009, το μπαρ χλώμιασε, βάλτε μουσική, ρε), που το άλλαξε με το Beautiful Boys των Cocorosie για να ξετυλίξει ένα μελωδικό σετ μέχρι το τέλος του πάρτι.
Αυτά και συγγνώμη για τα κομμάτια που πηδούσαν.
Γιάννης Πλόχωρας
To MiC πρωτοείδε το ιντερνετικό φως στις 04/11/2000 σαν ένα αμιγώς μουσικό περιοδικό. Στην πορεία, μεγαλώνοντας κι ωριμάζοντας, ανοίχτηκε στην κοινωνία και με ...επεκτατικές διαθέσεις μπήκε στο χώρο του κινηματογράφου, της λογοτεχνίας, του θεάτρου - πάντα βέβαια ο πυρήνας είναι η μουσική!
Παρά το ότι αποτελεί online περιοδικό και μέρος του παγκόσμιου δικτύου, δεν έχει ασφαλώς την ουτοπική φιλοδοξία να καλύψει τα πάντα!
Στο σημερινό κόσμο, όπου η πληροφορία χάνεται μέσα στην υπερπροσφορά, αυτό που προσφέρει το MiC είναι μια επιλογή, μια κριτική ματιά. Πότε με συναισθηματικό τρόπο, πότε με αποστασιοποιημένο, αλλά πάντα με προσωπικό τόνο και αισθητική.
Οι φίλοι μας είναι μία παρέα που μεγαλώνει συνέχεια, και τις 3-4 εβδομαδιαίες «ανανεώσεις» μας τις διαβάζουν πάνω από 6.000 επισκέπτες ημερησίως.
Την Πέμπτη 09/04/2009, στο “Soul” (Ευριπίδου 65, Ψυρρή), ήρθε η στιγμή για το MiC να κάνει το 2ο Πάρτι του στην Αθήνα γιορτάζοντας νωρίς-νωρίς τα εννιά του χρόνια.
Θα παίξουν μουσική οι συντάκτες του περιοδικού –η ώρα της μεγάλης κρίσεως!–, αλλά κι ως σπέσιαλ γκεστ οι Fantastikoi Hxoi σ’ ένα DJ σετ με διαφορετικό τόνο.
Θεωρήστε σούπερ από τώρα τα αναμνηστικά μας δωράκια, ανάμεσά τους και νέο ep από FH, για να ’χετε κι έξτρα λόγους να θυμάστε μια έτσι κι αλλιώς αξέχαστη βραδιά.
MiC team
Διαψεύδοντας κατά το ήμισυ τον Norbert Bolz, που λέει ότι στην εποχή μας η πληροφορία γεννιέται δύσκολα, μα αναπαράγεται εύκολα, ναι, λίγα λεπτά χρειάστηκα για να αποφασίσω ότι αυτό το τεστ μνήμης είναι κομμάτι που με αφορά. Κυρίως, διότι πρώτος εγώ είμαι που γοητεύομαι να μαθαίνω τις μουσικές, μυστικές ιστορίες των άλλων. Ο κάθε άνθρωπος περνάει μια περίοδο που ονειρεύεται πολύ. Εμένα για χρόνια πολλά τα όνειρά μου είχαν συνοδεία δίσκους βινιλίου να γυρίζουν και να ξαναγυρίζουν γύρω απ’ τη θέση τους. Και τιμώντας αυτά μου τα όνειρα (ιδίως όσα παραμένουν ακόμη έτσι), το vinyl section της δισκοθήκη μου είναι μία πλευρά τοίχου απ’ τη μέση μέχρι κοντά στο ταβάνι, που την έχω στην πλάτη μου όποτε γράφω, και σε απόσταση τέτοια που με λίγες κινήσεις το χέρι φτάνει ν’ αρπάξει ό,τι κι όποτε θελήσει. Τα δύο χωρίσματα της κάτω σειράς είναι αποκλειστικά με favourites, κι από κει θα κάνουμε το παιχνίδι. Μάλιστα, κάποια περίοδο που το φόρματ έμοιαζε εξουθενωμένο κι έτοιμο προς οριστική απόσυρση, είχα τις άμυνες να μην αγοράσω τα βινίλιά μου σε cd, και σήμερα νιώθω ότι αυτή υπήρξε μία απ’ τις ορθότερες αποφάσεις που πήρα ποτέ μου. Στη ζωή μου μπορεί να ’κανα λάθη, στη σχέση μου με τους δίσκους που τους αγάπησα ταλαιπωρώντας τους όμως, αντιστάθηκα καλά, πριν απ’ οτιδήποτε συναισθηματικά. Σημειώνω στην τύχη 12 αριθμούς σ’ ένα πρόχειρο χαρτί και με φορά από δεξιά προς αριστερά τραβάω τους δίσκους που αντιστοιχούν. Πολύ ωραία δωδεκάδα! Για να σας πω ό,τι θυμάμαι απ’ την ιστορία του καθενός, πρέπει να σας πω κεφάλαια της δικής μου εν συντομία. Κι αφού ευχαριστήσω τους δύο οικοδεσπότες του μπλογκ «6 ώρα το πρωί» που φρεσκάρισαν τη μοσχοβολιά ενός αγαπημένου τριπ, αρχίζω το μπλα μπλα:
1. BPEOPLE – “Petrified Conditions 1979 - 1981”
Με τη ζελατίνη της μάνας του, σε άψογη κατάσταση και το “$8.98 suggested USA list price” να δημιουργεί συνειρμούς άλλης εποχής. Μου άρεσε πάρα πολύ ο Alex Gibson κι ό,τι έκανε μ’ αυτή του τη μπάντα στο ξεκίνημά της, παρόλο που ’χω χρόνια πολλά κι αμέτρητα να επανέλθω.
2. COCTEAU TWINS – “Garlands”
Εισαγωγής βινίλιο εποχής, μέχρι και τώρα που το ζύγισα στο χέρι κατάλαβα την αξιοπιστία του βάρους του. Η προτιμότερη επιλογή για να ακουστεί οικείο έως βαθμού άκρατης πώρωσης το “Shallow The Halo”.
3. TALKING HEADS – “Fear Of Music”
Επίσης εισαγωγής με ανάγλυφο εξώφυλλο. Αν δεν ήταν χαρτί, θα ’ταν μπακλαβαδωτή λαμαρίνα. Είμαι σίγουρος ότι το ’χα πάρει στο «Μοναστηράκι» σε καλή τιμή, η οποία μου ’χε κάτσει ως ευκαιρία για να αλλάξω την ελληνική κόπια. Είχε από αγοράς το συχνότατο μείον ο δίσκος να ’χει «σφάξει» το κάτω μέρος του φακέλου του ένθετου.
4. TV PERSONALITIES – “They Could Have Been Bigger The Beatles”
Με το εξώφυλλο που ‘χε σε κίτρινο φόντο τη φωτογραφία με το κορίτσι. Η έκδοση της Dreamworld δηλαδή. Θυμάμαι πως από απροσεξία παίζοντάς το στο ραδιόφωνο γύρω στο ’91-’92 είχα κάνει μία χαρακιά στις τελευταίες στροφές του “King and Country”. Πλάνταξα απ’ τη στεναχώρια μου.
5. THE LEGENDARY PINK DOTS – “The Golden Age”
Από τις εισαγωγές της “Penguin” κάποτε. Το “The More It Changes” είναι απ’ τα αγαπημένα μου του Edward Kaspel. Τόσο καλοδιατηρημένος, που αν έχεις περίεργες ορέξεις ξυρίζεσαι κιόλας.
6. SIOUXSIE AND THE BANSHEES – “Once Upon A Time/ The Singles”
Ελληνική κόπια του ’81 με στίχους και φάκελο που διαφήμιζε διάφορα όπως συνήθιζε τότε η PolyGram Ελλάδας. Ήταν δώρο απ’ όταν ήμουν μαθητής και πρέπει να ’ναι απ’ τα πιο παλιά κομμάτια που θυμάμαι να ’χω. Το άκουγα γιατί είχε σερί καλά τραγούδια.
7. 17 PYGMIES – “Jedda By The Sea”
Χέρι-χέρι αγορά της ευρωπαϊκής έκδοσης με στερήματα των φοιτητικών χρόνων. Ο χρόνος κι οι μετακομίσεις τού άφησαν μικρές πληγές στις γωνίες του εξώφυλλου και μια ελαφριά θαμπάδα. Μπορεί να ’ναι και τα μάτια μου, όμως. Κατά τ’ άλλα, κανόνι.
8. M. GIRA/ JARBOE – “Drainland/ Sacrificial Cake”
Έκδοση-φετίχ της Alternative Tentacles το ’95 –υπό την επικεφαλίδα “Swans Related Project”–, που περιείχε 3 δίσκους, ένθετο με στίχους και, κλασικά, κατάλογο της εταιρείας. Αν το ανεβοκατεβάζεις συχνά απ’ τη θέση του είναι σαν να κάνεις βαράκια.
9. JOY DIVISION – “Joy Division”
Σωστά, δεν υπήρξε ποτέ τέτοιος τίτλος. Πρόκειται για 33άρι “black/ red label” bootleg που ’χε μαζί το “An Ideal For Living” συν τα 2 τρακ απ’ τη συλλογή “Earcom 2 Fast”. Ο ήχος των πρωτότυπων ήταν τόσο χάλια που το θέμα «πειρατικό» δεν ήταν αντιδέλεαρ. Ασχέτως που κάποιοι τρίτοι έβγαζαν τα φράγκα.
10. VARIOUS ARTISTS – “Perdurabo”
Να και μία συλλογή. Μάλλον πρέπει να την είχα τσιμπήσει απ’ το “Jazz Rock” ή το “Happening”. Σήμερα έχει και συλλεκτική αξία λόγω του αποκλειστικού υλικού από διάφορους καλούς και μαζεμένους βλ. A Primary Industry, The Wolfgang Press, Band Of Holy Joy, Die Bunker, La Muerte κ.ά. Έχει μείνει σε πλεονεκτική θέση μάλλον λόγω του αφιερώματος κάναμε με το MiC στις συλλογές. Την είχα στο τοπ-11 των αγαπημένων μου.
11. COMMON SENSE – “Sun Comes Up”
Μεγάλη τύχη στο τράβηγμα (θα παίξω και «Λόττο», ελπίζω να κρατήσει). Αυτός είναι απ’ τους σπουδαιότερους αγγλόφωνους δίσκους από ελληνικό γκρουπ ever. Κολλαριστό κι ατσαλάκωτο λες και βγήκε από γυάλα μουσείου. Συγκινούμε να το κρατάω ξανά.
12. SCENIC – “Incident At Cima”
Ένα απ’ τα 1200 αντίτυπα που ’χε κυκλοφορήσει η Hitch-Hyke την άνοιξη του ’95 - το 0566 για την ακρίβεια. Ούτε που το αναζήτησα ποτέ μου σε cd, ούτε και μου έλειψε ποτέ που δεν το ’κανα. Σίγουρα το ’χα πάρει απ’ το “Rollin Under” στη Θεσσαλονίκη. Ο καλύτερός τους δίσκος μουσικά, σε εξαιρετική συσκευασία.
Πάνος Πανότας
Φέρτε για λίγο στο νου το παρακάτω πολύ συνηθισμένο σκηνικό.
Δυο φίλοι μέσης ηλικίας με τις οικογένειές τους τρώνε σε ταβέρνα. Έχουν τσακίσει μερικά κιλά παϊδάκια, κάμποσες μερίδες χοιρινό γύρο, δυο-τρεις μοσχαρίσιες, πατάτες, σαλάτες, τζατζίκια και έχουν πιει μισό κιβώτιο μπύρες. Ένα τυπικό ελληνικό βράδυ με καλή παρέα, μπόλικη μουσική, ποτό, τραγούδι.
Όταν πλέον τα στομάχια δεν χωρούν άλλο φαγητό, οι δυο φίλοι τα λένε καπνίζοντας τα τσιγαράκια τους. Έχουν πολύ καιρό να συναντηθούν:
– Άσε, μωρέ, έκανα κάτι εξετάσεις αίματος πριν μερικούς μήνες και βγήκαν χάλια. Χοληστερίνη στα ύψη, τριγλυκερίδια 300. Είναι αλήθεια ότι αισθανόμουν βαρύς τον τελευταίο καιρό, είχα φτάσει και 102 κιλά.
– Τι σου είπε ο γιατρός;
– Μου πήρε την πίεση και ήταν αυξημένη. Μου είπε να προσέχω το αλάτι και να χάσω κανά κιλό. Μου έγραψε κάτι χαπάκια με ω3 και ω6 λιπαρά, κάτι σαν τα χαπάκια μουρουνέλαιου που παίρναμε μικροί. Αλλά αυτά δεν μου έκαναν τίποτα γιατί μετά από 2 μήνες ξανάκανα εξετάσεις και ήταν πάλι στο ίδιο χάλι.
– Και τι έκανες;
– Τι να κάνω; Μου έχει γράψει κάτι χαπάκια για τα λιπίδια και μου έδωσε να παίρνω πρωί-βράδυ και ένα χαπάκι για την πίεση. Μου είπε να μειώσω τα λίπη και να κόψω το κάπνισμα. Κόβεται μωρέ το κάπνισμα; Και να γυμνάζομαι, λέει. Πότε να γυμναστώ; Σπίτι δουλειά, δουλειά σπίτι. Δεν προλαβαίνω τίποτα, στα γυμναστήρια θα τρέχω τώρα;
– Έπεσε η πίεσή σου;
– Όχι ρε, τι να πέσει. Παίρνω το χαπάκι, όμως, δε φοβάμαι τίποτα. Πως να κόψεις μωρέ το φαΐ, κόβεται; Τι να τρώω, σαλάτες και πορτοκάλια; Πως να χορτάσω; Έκανα μια δίαιτα ένα μήνα και έχασα 5 κιλά. Ψόφησα στην πείνα. Καλά είμαι. Προχθές που ξανάκανα εξετάσεις είχαν πέσει τα τριγλυκερίδια στα 270 και η χοληστερίνη στα 240. Παίρνω και αυτούς τους χυμούς με τα ω λιπαρά και η γυναίκα μου αγοράζει αυτό το βούτυρο που κάνει καλό στην καρδιά. Ωραίο βούτυρο, το έχεις δοκιμάσει; Το πλακώνω στο ψωμί και το διαλύω. Αγοράζω και τυρί και σαλάμι με χαμηλά λιπαρά. Έχει βγει ένα σαλάμι μπύρας χωρίς λιπαρά πεντανόστιμο. Την επόμενη εβδομάδα θα πάω να κάνω και ένα τεστ κοπώσεως.
– Πάντως ο γύρος σήμερα ήταν φοβερός, ε;
– Έσκασα ρε φίλε, το στομάχι μου κοντεύει να εκραγεί. Να παραγγείλουμε μερικές μπυρίτσες ακόμη;
– Το ρωτάς;
– Μου είπαν για ένα καλό γιατρό, θα πάω και σε αυτόν να δούμε μήπως έχει να μου δώσει κανένα καλύτερο φάρμακο γιατί αυτά τα χαπάκια για την χοληστερίνη δεν μου κάνουν τίποτα. Λες να του πω να μου δώσει δυνατότερα χάπια για την υπέρταση; Λένε ότι προκαλούν προβλήματα στύσης, μωρέ. Πάρε ένα πουράκι, έχουν γεύση πορτοκάλι, είναι πολύ ωραία.
– Αυτό το βούτυρο με τα ω3 λιπαρά είναι καλό είπες;
– Βέβαια, έχει σχεδόν την ίδια γεύση με το κανονικό. Νομίζω ότι σε λίγο καιρό θα πέσουν όλα στο φυσιολογικό επίπεδο, και οι χοληστερίνες και τα τριγλυκερίδια και όλα. Δε μου λες, τα παγωτά τα κερνάω εγώ, α, δε θέλω αντιρρήσεις. Κάτσε να φωνάξω το παιδί, θα του πω να φέρει και μερικές κοκακόλες...
Μάθαμε πρόσφατα ότι ο παραπάνω «φίλος» απεβίωσε από έμφραγμα. Είναι πραγματικά ακατανόητο αυτό που έγινε. Και στον γιατρό πήγαινε και τις εξετάσεις του ανά δυο μήνες έκανε και το τεστ κοπώσεως έκανε και τα χαπάκια για την πίεση έπαιρνε και τα χαπάκια για τα τριγλυκερίδια έπαιρνε και μπόλικους χυμούς με καλά λιπαρά έπινε και το βούτυρο που κάνει καλό στην καρδιά έτρωγε... Τι άλλο να έκανε; Να έκοβε το κάπνισμα; Να έχανε τα υπερβολικά κιλά; Να μείωνε το ποτό; Να έκανε υγιεινή μεσογειακή δίαιτα; Να περπατούσε μια ωρίτσα την ημέρα;
Όχι μωρέ, ήταν γραφτό του να πάει από καρδιά...
Bασίλης Παυλίδης
Τ’ ομολογώ! Ζηλεύω αυτούς που αφουγκράζονται το τώρα! Στο συγκεκριμένο τομέα τα αντανακλαστικά μου δεν θα έλεγα ότι είναι και τα καλύτερα, αν και δείχνω σημάδια βελτίωσης με το πέρασμα του χρόνου. Προς τι όμως το ξέσπασμα;
Οι Animal Collective δεν είναι «φρέσκια» ή πρωτοεμφανιζόμενη μπάντα, αυτό είναι σίγουρο. Και ο πλέον φανατικός αμφισβητίας όμως μπορεί να καταλάβει ότι κάτι τρέχει με την πάρτη τους. Προσπάθησα αρκετές φορές ως τώρα να ακούσω τη μουσική τους αλλά τα παράτησα. Μου φαίνονταν κακόφωνοι, κουραστικοί, υπερβολικοί. Επίσης μου έβγαινε και μία σπασμωδική αντίδραση γύρω από το ελιτίστικο σούσουρο που τους περίβαλε.
Ακολούθησε η φετινή τους συναυλία στο Gagarin. Δεν πήγα. Ένας πολύ καλός φίλος που με γνωρίζει χρόνια και μοιραζόμαστε πληθώρα μουσικών ανησυχιών, επέμενε ότι κάνω μεγάλο λάθος. Πέραν όλων των άλλων, είναι ξεχωριστή περίπτωση τα live, υποστήριζε, αφού τους είχε ήδη δει μια ακόμα φορά (ή δύο;) τα προηγούμενα χρόνια.
«Ρε συ, είναι σκέτη ψυχεδέλεια, αποκλείεται να μη σου αρέσουν!», προσπαθούσε ο άμοιρος. Τίποτα εγώ. Και να φανταστείτε ότι το εισιτήριο ήταν κάτι παραπάνω από λογικό.
Εν ολίγοις, νιώθω μεγάλη απογοήτευση τώρα που ακούω το τελευταίο τους πόνημα Merriweather Post Pavilion και ξανασκέφτομαι την απουσία μου από το live. Κάτι μου λέει πως η συγκεκριμένη χρονική στιγμή ήταν κομβική τόσο για τους πάνω στη σκηνή, όσο και για τους κάτω από αυτή. Φυσικά δεν αναφέρομαι μόνο στις εμφανίσεις στην Ελλάδα αλλά στο χρονικό διάστημα που προηγήθηκε της κυκλοφορίας του άλμπουμ.
Το Merriweather Post Pavilion είναι ένα δύσκολο αλλά όχι δυσκολοάκουστο άλμπουμ. Ανεξαρτήτως του ντόρου που επικράτησε και όλων των παρελκόμενων, αξίζει τον κόπο να το ακούσει κανείς. Τολμώ να πω ότι αντικατοπτρίζει το πώς θα θέλαμε να βλέπουμε το σήμερα. Μια γλυκιά, πολυεπίπεδη σύγχυση, ανίκανη να στεριώσει δίχως αναφορές αλλά και πλήρως απρόβλεπτη στο πώς θα εξελιχτεί.
Δε νομίζω ότι έχει ξανασυμβεί κάτι αντίστοιχο τόσο σε εύρος όσο και σε ουσιαστικό αντίκρισμα, από την εποχή των Sonic Youth. Οι αντιστοιχίες αρκετές. Καμία μπάντα από τις δύο δεν έχει εύπεπτο-εύκολο ήχο, τα τραγούδια τους δεν είναι σε καμία περίπτωση ραδιοφωνικά (άντε με εξαίρεση το Sunday από το A thousand Leaves), οι κριτικοί παραληρούν, το breakthrough σε ευρύτερα ακροατήρια -παραδόξως- επετεύχθει από τους «παλιούς» και είναι προ των πυλών για τους «νέους», ενδείξεις εκπτώσεων με σκοπό το οτιδήποτε απουσιάζουν και φυσικά…είναι έκαστοι η επιτομή του “cool”, ένα τσούρμο freak-nerds που όχι μόνο επιβλήθηκαν αλλά πήραν/παίρνουν το αίμα τους πίσω!
Εικάζω πως βιώνουμε την ωρίμανση και εδραίωση μιας σημειολογικής αναφοράς που στο μέλλον θα θεωρείται κάτι παραπάνω από δεδομένη. Μάλλον πρόκειται για την πρώτη μεγάλη indie (άραγε είναι δόκιμος ο όρος ακόμα;) μπάντα των τελευταίων 15-20 χρόνων. Και παρακαλώ ας μην ακούσω κάτι για Blur, Oasis, Pulp, White Stripes, Strokes κλπ. Οι συγκεκριμένοι δεν υπήρχε περίπτωση να μην πετύχουν. Απ’ όποια σκοπιά και να το εξετάσεις.
Εδώ μιλάμε για έναν ήχο ο οποίος όσο σε τραβάει άλλο τόσο σε απωθεί. Θέλει προσπάθεια και αφοσίωση. Ίσως διαψευστώ αλλά καλύτερα να ρισκάρει κανείς μία πρόβλεψη, παρά να καταντάει «μετά Χριστόν προφήτης».
Θα κλείσω αναφέροντας ότι προσωπικά μου αρκεί που μέσα από τους Animal Collective και ό,τι τους περιβάλλει, ωθήθηκα να ασχοληθώ ξανά με δύο άλμπουμ που ενώ τα αγόρασα γεμάτος ενθουσιασμό, τα παράτησα στο ράφι ψιλοαπογοητευμένος. Αναφέρομαι στα Odessey And Oracle των Zombies και Pet Sounds των Beach Boys. Ειλικρινά δεν περίμενα ότι εν τέλει θα μου αρέσουν (ειδικά το δεύτερο). Όπως επίσης δεν περίμενα ότι θα είναι τόσο διασκεδαστικό να ανακαλύπτεις από την αρχή τους παππούδες μέσα από τα εγγόνια. Τώρα, αν πρόκειται περί αυθυποβολής ή ετεροχρονισμένης ανακάλυψης, τι να σας πω; Άβυσσος…
Οι Animal Collective (όπως και οι Sonic Youth) φτιάχνουν μουσική την οποία δεν θα λατρέψω και δεν θα βιώσω έντονα. Ποιος είπε όμως ότι το αυστηρά προσωπικό μου γούστο σχετίζεται με τη σημασία και την προσφορά των συγκεκριμένων κύριων (και κυριών) στο ευρύτερο μουσικό γίγνεσθαι. Εξάλλου λίγη αποστασιοποίηση αποδίδει πάντα σαφώς μεγαλύτερη αντικειμενικότητα.
.
Ένα είναι το σίγουρο πάντως, ότι την επόμενη φορά δεν θα τους χάσω…
ΕσωMiCικές παραπομπές:
-κριτική του άλμπουμ από τον Τάσο Πατώκο εδώ
-κριτική του live στη Θες/νίκη από τον Άρη Καραμπεάζη εδώ
Θάνος Σιόντορος
17/1/09
Εδώ και χρόνια, ο Ξαγάς καυχιέται για τις μαγειρικές του ικανότητες, σε σημείο που να έχει δημιουργηθεί πλέον ένας αστικός μύθος για το αν όντως μαγειρεύει τόσο καλά όσο ισχυρίζεται. Το Σάββατο βράδυ ήταν επιτέλους η ευκαιρία να διαπιστώσουμε αν η πραγματικότητα θα δικαιολογούσε το τόσο hype.
O Ξαγάς έχει τη φήμη του γκουρμέ. Δεν αρέσκεται στις απλές γεύσεις. Μια απλή ζουμερή μπρι(τ)ζόλα με τηγανιτές πατάτες δεν του λέει τίποτα. Αντίθετα, μια μπριζόλα από μοσχαράκι 27 ημερών που τρεφόταν μόνο με γάλα και χορτάρι από την Τρίπολη γαρνιρισμένο με σάλτσα από μούρα, φύκια και ξηρούς καρπούς Αιγύπτου είναι πιο πολύ στο στοιχείο του. Μπήκαμε λοιπόν στο σπίτι με ένα μείγμα δέους και αναμονής για το τι θα ακολουθούσε.
Τελικά ο Ξαγάς ανταποκρίθηκε πλήρως στις περιστάσεις. Το ξεροτραγανισμένο φαλάφελ έστελνε κύματα οργασμού στον ουρανίσκο, ειδικά αν το βούταγες από πριν στο ειδικό ντιπ με βάση το γιαούρτι που υπήρχε παρά δίπλα. (παρέμβαση Διακουράκη: Έπρεπε να υπήρχαν και πιτούλες για να τα τυλίγουμε και να φτιάχνουμε αυτοσχέδιους γύρους). Η πατατοσαλάτα ήταν ιδανικά ισορροπημένη, ενώ ειδική μνεία πρέπει να γίνει στο μυστηριώδες κανταΐφι με την πράσινη γέμιση που αργότερα μάθαμε ότι είναι βασιλικός, άρα αδίκως το παρκάραμε δίπλα στην τηλεόραση νομίζοντας ότι είναι κάτι απεχθές. Τα ζυμαρικά με τα διάφορα χρώματα έδιναν έναν εξωτικό τόνο στο όλο δείπνο (παρέμβαση Διακουράκη: θα μπορούσαν βέβαια να ήταν ζεστά, ενώ δε θα με χάλαγε και λίγο ρεγκάτο από πάνω), τα οποία θα είχα απολαύσει περισσότερο αν δεν τσίμπαγε ο Καραμπεάζης από το πιάτο μου επειδή είχε στραβομάρα και δεν τα είδε όταν πήγε να σερβιριστεί. Τέλος, κάτι άσπρα μπαλάκια (δεν κατάλαβα τι ήταν, πάντως την άλλη μέρα πήγα τουαλέτα κανονικά) άφησαν πολύ καλή εντύπωση, και σκέφτηκα «είσαι μαλάκας που πήρες μόνο ένα» και μετά ντρεπόμουν να πάω να ξαναπάρω για να μη με περάσουν για λιγούρη.
Συνολικά, το δείπνο θα έπαιρνε με άνεση το άριστα, ωστόσο το επιδόρπιο ήταν μια παραφωνία στην όλη γευστική εμπειρία. Από την όψη, το κόκκινο ζελέ με τα κομματάκια από ρόδι να κρυσταλλίζουν από το διάφανο ποτήρι άφηνε καλές υποσχέσεις για ένα ελαφρύ, φρουτένιο κλείσιμο. Με την πρώτη κουταλιά όμως, οι φάτσες όλων όσων δοκίμασαν άλλαξαν χρώμα και οι περισσότεροι το άφησαν διακριτικά κάπου να μη φαίνεται. Εγώ σταμάτησα στην πρώτη κουταλιά γιατί δεν ήξερα αν εφημέρευε το Γενικό Λαϊκό. Ίσως η συνταγή να έλεγε «προσθέστε ένα σφηνάκι Campari για κάθε 6 άτομα», και ο Ξαγάς να έβαλε ένα σφηνάκι στον καθένα ξεχωριστά. (παρέμβαση Διακουράκη: μου θύμισε το «Ροντέκ» που μου έδινε η μάνα μου όταν είχα βήχα, με το μικρό παιδικό πλαστικό κουταλάκι που ήταν δώρο μαζί με το μπουκάλι).
Μπράβο, λοιπόν, στον Ξαγά, και ελπίζουμε την επόμενη φορά να α) φτιάξει επιδόρπιο της προκοπής και β) να έχει καμιά κόκα-κόλα να τα συνοδέψουμε γιατί ήπια τόσο πολύ κρασί που για να επιστρέψω στο σπίτι το οποίο ήταν στο επόμενο οικοδομικό τετράγωνο μου φάνηκε αιώνας.
-8-
Τάσος Πατώκος
This town, is coming like a ghost town
All the clubs have been closed down
This place, is coming like a ghost town
Bands won't play no more...
Ο φόβος έχει κατέβει στην πόλη, τον νιώθεις πηχτό στον αέρα, τον οσμίζεσαι στην ατμόσφαιρα... Ας είναι καλά η εξουσία που τον πουλάει και τα τηλεοπτικά βαποράκια της που τον σπρώχνουν στην αγορά. Έχουμε αθέλητα επηρεαστεί, περπατάμε κοιτώντας εξεταστικά τις γωνίες, με ανησυχητικές ματιές... Είναι παραμονή των Φώτων, οι δρόμοι έρημοι, τα νερά τρέχουν από τις μαρκίζες, κελαρύζουν στους υπόνομους και τις βουλωμένες υδρορροές (γεια σου δήμαρχε με το δέντρο σου!)... Κρύο! Στην πλατεία τα ΜΑΤ έχουν κατέβει με ύφος τσοπανόμαγκα και έχουν στρατοπεδεύσει και στις δύο πλευρές της Θεμιστοκλέους. Λίγο πιο κάτω έξω από το Nosotros τα παιδιά κερνάνε τους περαστικούς... Εξάρχεια, η γη του σουρεαλισμού...
Και δεν έχουν περάσει παρά μονάχα λίγες ώρες από το πογκρόμ της νύχτας. Όταν τα ΜΑΤ, εφαρμόζοντας τις διδαχές των Γερμανικών στρατευμάτων της Κατοχής και τιμώντας τη μνήμη των προγόνων τους ταγμάτων ασφαλείας, εισέβαλαν στην περιοχή μπουκάροντας σε γνωστά άντρα και ...γιάφκες τρομοκρατών όπως σουβλατζίδικα και μπαρ και μαζεύοντας περαστικούς ακόμη και εργαζόμενους! Οι έμποροι της τηλεοπτικής πρέζας μιλάνε απλώς για 72 ...προσαγωγές. Η αστυνομία μας επιτέλους παράγει «έργο»...
Καθόμαστε και κοιτάμε τους κρατικά πληρωμένους κουκουλοφόρους με κρασί και σουβλάκι στο χέρι. Αισθανόμαστε χαζοί μικροήρωες του γλυκού νερού, αλλά όχι, τα Εξάρχεια δεν θα γίνουν απαγορευμένη ζώνη, ούτε no man’s land. Τα Εξάρχεια, ακόμη και με το μύθο ή το παραμύθι τους (ενίοτε και την ...παραμύθα τους) είναι η γειτονιά μας (μια από τις τελευταίες της Αθήνας), είναι οι στιγμές μας, οι έρωτές μας, οι φίλοι μας, οι κρυφές μας γωνίες, οι μουσικές μας, ένα φιλί, μια μπύρα, μια σοκολάτα με ρούμι... Κάτι από όλα αυτά θα προσπαθήσουμε να προασπίσουμε τούτη την Κυριακή (11/01), μαζί με ομάδες κατοίκων των Εξαρχείων, σε μια ολοήμερη γιορτή επαναδιεκδίκησης η οποία θα ξεκινήσει από νωρίς (12 το μεσημέρι δηλαδή, ας μην υπερβάλλουμε!).
Που αλλού; Στην πλατεία...
This town, is ΝΟΤ coming like a ghost town
Why must the youth fight against themselves?
Government leaving the youth on the shelf
This place, is ΝΟΤ coming like a ghost town
Bands will play ΟΝ and ΟΝ...
Αντώνης Ξαγάς
«I love my papa, I love my mama, but most of all I love …Obama»
(στίχος από ένα κομμάτι που έχει γνωρίσει άπειρες παρωδίες, υπάρχει ακόμη και σε version ...Osama, με το πρωτότυπο να λέγεται «Day-O (The Banana Boat Song)», λαϊκό κομμάτι της μπαφονήσου Ιαμαϊκής)
- Μα τι κόσμος! Ένας ημίαιμος (μπάσταρδος δηλαδή) ημίμαυρος με ύποπτο όνομα και χαοτική καταγωγή αφεντικό στον Λευκό (Μαύρο από εδώ και πέρα) Οίκο;
- Πώς μπορεί ένας ...σωματοκτίστης ηθοποιός από ένα άσημο χωριό της Αυστρίας να γίνεται κυβερνήτης της πιο πλούσιας και εμβληματικής αμερικανικής πολιτείας;
-Πως γίνεται μια χώρα που κατοικείται από χαζά «αμερικανάκια» τα οποία δεν ξέρουν ...γεωγραφία και τρώνε μόνο χάμπουργκερ να είναι μακράν (by far που λέμε κι εμείς!) η πρώτη δύναμη στον κόσμο;
- Πώς επιτρέπεται ένα αλβανόπουλο να σηκώνει την τιμημένη ελληνική σημαία στην παρέλαση του Λυκείου της Ανωκάτω Ποταμιάς;
- Σε πόσες γλώσσες του κόσμου υπάρχουν άραγε λέξεις αντίστοιχες με έννοιες όπως φιλέλληνας, ανθέλληνας, μισέλληνας;
- Ποιά θα είναι η πολιτική του Obama για το Κυπριακό; Για το Μακεδονικό; Για τον Γκαγκάτση, την ΕΠΟ, τη διαιτησία; 
- Πώς καλείται κλινικά η περίπτωση ατόμου που νομίζει ότι ο κόσμος όλος περιστρέφεται με κέντρο τον ίδιο, ότι τα πάντα συμβαίνουν είτε υπέρ είτε εναντίον του; Ψυχίατρε βοήθεια!
- Γιατί είναι τόσο δύσκολο να πιστέψει κάποιος ότι ο πολύς κόσμος, ούτε αγαπά ούτε μισεί, αλλά απλά αδιαφορεί για την «υπέροχη» ύπαρξή του;
- Μήπως το τραγου-ρηθέν από τον μπαμπά Κόκοτα «Τι Λωζάνη, τι Κοζάνη», η νοοτροπία του «όλοι ίδιοι είναι» είναι βούτυρο στο ψωμί και ...τυρί στα μακαρόνια για κάθε είδους Μεσσία, Αδόλφο, Εθνοσωτήρα;
- Πόσους έστειλε στα ξερονήσια το «Τι Πλαστήρας, Τι Παπάγος»;
- Μήπως αυτοί που θέλουν να αλλάξουν τα πάντα, οι πολύ επαναστάτες, δεν θέλουν να αλλάξει στην πραγματικότητα τίποτε;
- Είναι δυνατόν από το πρωτοσέλιδο του «Ριζοσπάστη» στις 4 Νοεμβρίου να απουσιάζει έστω και μία αναφορά στο γεγονός της ημέρας; (στο ...διπλό του Παναθηναϊκού στη Βρέμη αναφέρομαι φυσικά!)
Αντώνης Ξαγάς
Την εβδομάδα που μας πέρασε ήταν η ευρωπαϊκή ημέρα κατά του αυτοκινήτου στην πόλη, με συμβολική δωρεάν χρήση των μέσων μαζικής μεταφοράς για μια ημέρα. «Αυτά για τις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης, τις πολιτισμένες, πού να αφήσει ο Έλληνας το ι.χ.!» έσπευσαν να κατακεραυνώσουν τα άλλα δύο μεγάλα μ.μ., αυτά της ενημέρωσης. Κι όταν πάλι, πριν λίγες ημέρες, αναφέρθηκε το μέτρο των διοδίων στις εισόδους του κέντρου της Αθήνας, οι ίδιες συγκρίσεις: «Το 70% των Λονδρέζων χρησιμοποιεί τα μ.μ.μ., ενώ από τους Αθηναίους, μόλις το 20%». Δεν έχει προφανώς σημασία αυτό που διδάσκεται στις πρώτες τάξεις του δημοτικού, ότι σύγκριση μπορεί να γίνει μόνο μεταξύ όμοιων πραγμάτων και καταστάσεων. Γιατί τι κοινό μπορεί να έχουν τα μ.μ.μ. του Λονδίνου, της Δανίας ή του Βερολίνου, με αυτά της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης;
Για παράδειγμα, τη γερμανική Κολωνία, μια πόλη στο μέγεθος περίπου της Θεσσαλονίκης, εξυπηρετούν είκοσι (20) γραμμές μετρό και τραμ, κι άλλες τόσες λεωφορείων. Είναι τόσο εύκολο να πας οπουδήποτε στην πόλη με αυτά, που η λέξη ‘αυτοκίνητο’ δεν αφορά πραγματικά κανέναν. Έχει ξεπεραστεί από τις εξελίξεις του συγκεκριμένου χωροχρόνου. Ποιος έλληνας δηλαδή θα είχε αυτές τις επιλογές και θα επέμενε στη χρήση του ι.χ. του;
Αυτό άλλωστε αποδείχθηκε από τη χρήση του μετρό στην Αθήνα: Τα τρένα γεμίζουν συνεχώς, κι όχι μόνο στους τελικούς σταθμούς, αλλά και από στους ενδιάμεσους. Ο έλληνας, όπως και κάθε άλλος ευρωπαίος, κατάλαβε αμέσως το συμφέρον του κι έσπευσε να κυκλοφορήσει στην πόλη γρήγορα και χωρίς άγχος. Και προπαντός κόσμια, ήσυχα, καθαρά. Γιατί, ως γνωστόν, ό,τι δίνεις παίρνεις. Συνεπές και τακτοποιημένο μετρό, πολιτισμένοι κι ευχαριστημένοι επιβάτες. 
Δυστυχώς όμως λίγοι είναι αυτοί, συγκριτικά, που έχουν την τύχη να μένουν κοντά σε σταθμούς μετρό. Για τους υπόλοιπους, που κατοικούν μακριά από τον τόπο εργασίας τους, οι επιλογές είναι οι ακόλουθες: είτε μετακομίζουν κοντά στη δουλειά τους (καθόλου κακή επιλογή, αν και όχι πάντα εφικτή), είτε παίρνουν το λεωφορείο.
Όπερ έστι, το λεωφορείο που περνά κάθε 10-15’, που γεμίζει ασφυκτικά μετά τις πέντε πρώτες στάσεις, που πηγαίνει με ρυθμούς χελώνας, τρώγοντας όλο το μποτιλιάρισμα της υπόλοιπης κίνησης. Με τον επιβάτη αναγκασμένο να γίνει ένα με οσμές, εκκρίσεις και σωματικά μέλη διαφόρων ειδών. Κι όλα αυτά σε ένα ατέλειωτο άγαρμπο κούνημα ‘γκάζι - φρένο’, χωρίς κανένα δέλεαρ ταχύτητας σε σχέση με την υπόλοιπη κυκλοφορία. Για να βγει στο τέλος, σε μια κατάσταση μεταξύ υστερίας, κλειστοφοβίας και αγοραφοβίας, σωματικά καταπονημένος και ψυχικά εξουθενωμένος. Κι όλα αυτά πριν αρχίσει να δουλεύει!
Γιατί δυστυχώς αυτό είναι ακόμα το λεωφορείο στην Ελλάδα εν έτει 2008, αυτά είναι στην πλειοψηφία τους τα περίφημα ελληνικά μ.μ.μ., που σνομπάρουν οι ‘απολίτιστοι Έλληνες’.
Γιατί, αν υπήρχαν στις πόλεις της Ελλάδας άνετα και λειτουργικά μέσα μαζικής μεταφοράς, αμφιβάλλει κανείς ότι όλοι θα παρατούσαν με χαρά τα ι.χ. τους, τετράκυκλα ή και δίκυκλα; Η δυνατότητα επιλογής της καλύτερης λύσης δεν είναι βορειοευρωπαϊκό προνόμιο, αλλά παγκόσμιο - φτάνει όμως να υπάρχει αυτή η λύση. Γιατί όσο δεν υπάρχει, τόσο τα ι.χ. θα μπλοκάρουν και θα μολύνουν τους δρόμους της πόλης και τόσο οι μοτοσικλετιστές θα στριφογυρνούν στις δαιδαλώδεις διαδρομές τους, χωρίς να ξέρουν αν θα γυρίσουν αρτιμελείς στα σπίτια τους.
Κι αυτά δεν τα γράφω προς χάριν των οδηγών, αλλά γιατί βαρέθηκα να χρεώνεται ο μέσος ταλαίπωρος Έλληνας, με εύκολες κρίσεις και κριτικές από πολιτικούς και δημοσιογράφους που έχουν να μπουν σε μ.μ.μ. από τα φοιτητικά τους χρόνια, σε κάλυψη της κρατικής αποτυχίας και ανεπάρκειας να δημιουργήσει σύγχρονα και λειτουργικά μ.μ.μ.
Δηλαδή συχνά δρομολόγια λεωφορείων (εδώ, και με το περιορισμένο κοινό τους είναι ήδη φίσκα), πραγματικούς λεωφορειόδρομους μεγάλης ταχύτητας, στάσεις μετρό σε όλες τις γειτονιές της Αθήνας. Όνειρα φθινοπωρινού μποτιλιαρίσματος; Μάλλον. Στη χώρα που ζούμε προηγείται το ξεπούλημα δημόσιων εκτάσεων, καθότι τα δημόσια ταμεία έχουν πλέον αδειάσει…
Ροζίτα Σπινάσα
Η πρώτη μας επαφή με την Santa Cruz ήταν στις αρχές του ’90 μέσα από το κλασικό παιχνίδι της Epyx, California Games. Βλέπετε η εταιρία τότε ασχολούταν και με τον σχεδιασμό ρούχων και τα λίγα κομμάτια που έρχονταν εδώ ήταν πανάκριβα. Όπως και να ’χει στο παιχνίδι διάλεγες τον χορηγό σου και μπορούσες μετά να διαγωνιστείς στα αθλήματα που περιλάμβανε. Για τους παλιούς να θυμίσουμε ότι την διανομή σε Αγγλία και Αμερική έκανε η πάλαι πότε U.S. Gold. Περάσαμε λοιπόν ένα Σαββατιάτικο απόγευμα στην Santa Cruz για να πάρουμε λοιπόν έτσι και εμείς μια ιδέα πώς είναι ένα κλασικό παραθεριστικό κέντρο στην δυτική ακτή. Μας δόθηκε επίσης η ευκαιρία να ξεδιαλύνουμε γιατί η μισή Αμερική θέλει να μετακομίσει στην California. 
Το πρώτο πράγμα που βλέπει κάποιος πριν καν φτάσει στην παραλία είναι ένα skate park. Το συγκεκριμένο έχει δωρεάν πρόσβαση στο κοινό και βρίσκεται εκεί αντί για παιδική χαρά για να κάνουν τα παιδιά εξάσκηση. Όπως θα διακρίνετε στις φωτογραφίες τα παιδιά περιμένουν χαλαρά στην ουρά για το πότε θα έρθει η σειρά τους. Δεν θα πρέπει να μας κάνει εντύπωση, ας μην ξεχνάμε ότι το skateboard ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές εδώ χρόνια πριν κάνει καν την εμφάνισή του στην Ελλάδα. Βλέποντας το πλήθος από τις ράμπες ξυπνούν εφηβικά όνειρα και μας έρχονται αναμνήσεις άπειρων ωρών μπροστά στην οθόνη προσπαθώντας για ένα χρυσό μετάλλιο στο αγώνισμα του skateboard. 
Στο βάθος της ίδιας φωτογραφίες διακρίνονται κάποιοι τύποι αραχτοί έξω από ένα μαγαζί για tattoo συμπληρώνοντας έτσι το τοπίο.
Πέρα από τα άτομα που έκαναν κόλπα με BMX και skateboards ιδιαίτερη εντύπωση μας έκανε ο τύπος που έκανε κόλπα με ένα πατίνι.
Συνεχίζοντας συνειδητοποιείς ότι η παραλία είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτές που έχουμε συνηθίσει εδώ στην Ελλάδα. Για παράδειγμα η προβλήτα είναι αρκετά μεγάλη ώστε να μπορείς να την διασχίσεις άνετα με το αυτοκίνητό σου. Διαθέτει και πάρκινγκ αν θες να σταματήσεις να φας το παγωτό σου αγναντεύοντας τον ωκεανό! Αρκεί να μην έχει πολύ κίνηση γιατί θα φας κάνα εικοσάλεπτο μποτιλιάρισμα στο μπες-βγες. 
Παράλληλα με το μέγεθος έρχεται και η τάξη. Πέρα από τις διάφορες ταμπέλες παρατηρούμε ότι όλα είναι οργανωμένα. Ακόμη και τα beach volley βρίσκονται σε συγκεκριμένο σημείο της παραλίας παραταγμένα έτσι ώστε να μην ενοχλούν τους (ελάχιστους) λουόμενους. Οι λόγοι που δεν είδαμε πολύ κόσμο να κολυμπάει είναι διάφοροι. Πρώτος και καλύτερος τα παγωμένα νερά του Ειρηνικού, άλλο το πέλαγος και άλλο ο ωκεανός. Επίσης τα κύματα, ρεύματα κ.λπ. είναι αρκετά επικίνδυνα και θέλουν ιδιαίτερη προσοχή. Τέλος, αν συνδυάσεις τσούχτρες και φύκια king-size, δημιουργούν ένα κλίμα καθόλου φιλικό προς τους κολυμβητές. Γι’ αυτό και στο Baywatch είχαν τόση δουλειά!
Σχετικά με το μέγεθος της παραλίας που αναφερθήκαμε πριν, έχει στηθεί και ένα stage για μια δωρεάν συναυλία! Προσφορά του Δήμου, ξέρετε όπως εδώ έχουμε Κότσιρα, Τσακνή κ.λπ. μόνο που εκεί θα βλέπαμε τον Mark Farner από τους Grand Funk Railroad. Η ποιότητα του ήχου - stage & μηχανημάτων θα έκαναν να ζηλέψει την οποιαδήποτε εδώ καλοκαιρινή συναυλία μεσαίου μεγέθους!
Για όποιον βαρέθηκε να περπατάει και θέλει μια άποψη από ψηλά υπάρχει πάντα το τελεφερίκ. Αρκετά διασκεδαστικό και πρακτικό μιας και οι αποστάσεις είναι όντως αρκετά μεγάλες. Η ιδέα και μόνο να διασχίσει κάποιος όλη την παραλία με τα πόδια είναι αρκετά τρομακτική μιας και εκτείνεται για αρκετά χιλιόμετρα. 
Μπροστά από την σκηνή ο κόσμος χαλαρός περιμένει την απογευματινή συναυλία, να ξεκινήσει στις 6. Για τους πιο βραδινούς υπήρχε και δεύτερο show στις 8. Όπως βλέπετε η καρεκλίτσα είναι απαραίτητο αξεσουάρ όπως και κάποια πιο ζεστά ρούχα μιας και με το που πέφτει ο ήλιος η θερμοκρασία κατεβαίνει αρκετούς βαθμούς κάνοντας το μακρυμάνικο απαραίτητο. Επίσης η νοοτροπία είναι τελείως διαφορετική και ο Marilyn Manson να έπαιζε σίγουρα θα είχε διαφορετικό κόσμο αλλά όσοι ήθελαν θα βρίσκονταν χαλαροί στις καρεκλίτσες τους με το cooler γεμάτο μπύρες δίπλα τους. Βλέπετε η μουσική προσφέρεται για χαλάρωση και ευχαρίστηση και όχι για ξέσπασμα!
Αφήνοντας την παραλία πίσω μας και παίρνοντας τον δρόμο για το Monterey (ναι αυτό που γίνεται το φεστιβάλ) περάσαμε και από την River Street. Αυτή όπως λέει και η ταμπέλα είναι η οδός που διασχίζει το κέντρο της πόλης με μαγαζιά και εστιατόρια δεξιά και αριστερά. Η μέρα έτσι και αλλιώς έφτανε στο τέλος της και η εμπειρία της διανυκτέρευσης σε motel μας περίμενε. Την επόμενη φορά που θα έρθουμε μπορεί να μην κρατάμε σανίδα για surf ή skate αλλά ένα ζευγάρι Inline-skates για να κάνουμε την βόλτα μας στο Pier όπως στο California Games θα τα έχουμε σίγουρα, ίσως και κάνα frisbee για την παραλία.
Φωτογραφίες: Anna Kweskin
Χρήστος Αναγνώστου