Archives

The Eternal Youth

Ακούγοντας το καινούργιο άλμπουμ των Sonic Youth βρίσκεσαι ενώπιος ενωπίω με ορισμένες γνώριμες, και άλλες άγνωστες, μορφές της «αντεργκράουντ» (αντι)κουλτούρας, σε εισαγωγικά, κάποιες απ’ αυτές δεν μπορούν να θεωρηθούν τέτοιες πια, εν έτει 2009, και μιλώντας για μορφές του κοντινού παρελθόντος. Δεκάδες εξω-μουσικές αναφορές, αλλά και μουσικές, τρακς φτιαγμένα με συνταγές άλλων γκρουπ, και κατά δήλωση των ίδιων των Sonic Youth.

Tο εξώφυλλο αμέσως – αμέσως είναι ένας πίνακας του John Fahey. Πρώτο τρακ το Sacred Trickster και σε γνώριμο Sonic – μελωδία-νόιζ-σέξυ – Youth ύφος ακούμε την Kim Gordon να χαιρετάει τον Γάλλο καλλιτέχνη και ζωγράφο Yves Klein, έναν από τους πρωτοπόρους του μετα-μοντερνισμού, αλλά και το γκρουπ Noise Nomads δηλαδή το σόλο νόιζ - πρότζεκτ του Jeff Hartford (τον συναντάτε και στους Grey Skull). Στο δεύτερο, Anti-orgasm είναι η σειρά της Uschi Obermaier να δώσει την έμπνευση. Μοντέλο και ηθοποιός, από το κοινόβιο των Amon Duul στο Μόναχο κατέληξε στην Κομμούνα 1 του Βερολίνου, όπου και έγινε σύμβολο της σεξουαλικής επανάστασης στη Γερμανία. Γι’ αυτήν και τον Rainer Langhans πολλοί μιλούν για το πρότυπο συμπεριφoράς του ζευγαριού Lennon / Ono. Το Leaky Lifeboat (for Gregory Corso), όπως λέει και ο τίτλος του, βασίζεται σε μια μεταφορά του νεότερου ίσως μπητ ποιητή για την ανθρώπινη ζωή - η βάρκα μπάζει νερά ...

What we know : Το ριφφ των Sonic’s Rendezvous Band, του γνωστού σούπεργκρουπ του Fred “Sonic” Smith, με μέλη των Rationals, The Up, και Stooges. Calming the snake : Όπως λένε και οι ίδιοι, ένα τρακ - κλείσιμο του ματιού στους Dead C, MC5, και Neu, και στους τρεις στο ίδιο τρακ. Poison arrow : Αφιερωμένο στον Kevin Ayers. Παρακάτω το Thunderclap for Bobby Pyn μιλάει για τον Darby Crash των Germs, υπεύθυνων για το “Forming / Sexboy” το πρώτο σινγκλ από την πανκ σκηνή του Los Angeles, εν έτει 1977. Γνωστότερος στους εξω-μουσικούς κύκλους ίσως έγινε από την αυτοκτονία του από υπερβολική δόση ηρωίνης τρία χρόνια αργότερα, σε ηλικία 22 χρονών, και μια μέρα πριν τη δολοφονία του John Lennon. No way : Οι Wipers ακούγονται στην εισαγωγή; Είναι απίστευτο πόσο εύκολο είναι για τους Sonic Youth να γράφουν κομμάτια με συνταγές δικές τους (και μάλιστα διαλέγοντας επιμέρους τρόπους από τα προηγούμενα άλμπουμ τους), ή άλλων (εδώ οι Wipers), και να ηχούν σαν - τι άλλο; - Sonic Youth!

Πριν καταλήξουμε σε άρθρο της wikipedia, σταματάμε εδώ, ο κατάλογος συνεχίζεται, με μερικές εξαιρέσεις φυσικά, και το άλμπουμ καταλήγει να είναι ένα σύγχρονο πόρταλ παρελθούσας «κουλτούρας», και με μουσικές αναφορές σε πολλά αγαπημένα γκρουπ. Οι Sonic Youth του 2009 είναι οι curators ενός ταξιδιού σε γοητευτικές ιστορίες που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τις έχουμε ξανακούσει, από τη μια, και από την άλλη αντιγραφείς του εαυτού τους, αλλά και άλλων, μουσικά. Μήπως όμως αυτό δεν έκαναν πάντα; Θυμηθείτε το Death Valley 69 από το ξεκίνημά τους. Δεν υπήρχε εκείνη την εποχή καλύτερος τρόπος για να μάθει κανείς τα κατορθώματα του Charles Manson … Δεν είναι και μόνοι τους σ’ αυτό το παιχνίδι, θυμηθείτε ότι το The rose has teeth in the mouth of the beast των Matmos του 2006, ήταν δομημένο με αναφορές στον κόσμο της τέχνης, με μια διαφορετική οπτική βέβαια.

Το ερώτημα όμως είναι στις μέρες μας αν τα χρειαζόμαστε πλέον όλα αυτά, και αντίστοιχα αν χρειαζόμαστε άλλο ένα άλμπουμ των Sonic Youth. Η συζήτηση είναι σε εξέλιξη σε πολλά blogs του εξωτερικού αυτή τη στιγμή, με υποστηρικτές και των δύο απόψεων. Εξαρτάται φυσικά από την πραγματική σχέση του καθενός με τη μουσική τους, και από τις ανοχές του σε «κενά» αντικουλτούρας. Οφείλω να πω ότι η μορφή αυτή του άλμπουμ μου τράβηξε κατευθείαν την προσοχή να το ακούσω, είμαι επιρρεπής σ’ αυτές τις ιστορίες, ενώ ταυτόχρονα πρέπει να σημειώσω ότι έχω σταματήσει να τους παρακολουθώ στενά, να περιμένω το επόμενο άλμπουμ τους δηλαδή, ήδη μετά από το Dirty του ’92 …

Δικαιούνται να αντιγράφουν τους εαυτούς τους, την εμβληματική φυσιογνωμία τους, δεν είμαι της άποψης που τους αφαιρεί την όποια σπουδαιότητα ή «προσφορά» - πάλι τα εισαγωγικά εδώ -, όλα αυτά τα χρόνια, γιατί έχει γραφτεί και αυτό. Είναι χωρίς να ντρέπονται fans άλλων γκρουπ, μουσικών, γραφιάδων, δεν υπάρχει τίποτα κακό σ’ αυτό. Η ποπ μουσική είναι ένας αέναος κύκλος αναφορών του ενός στον άλλο, δεν είναι οι Sonic Youth πρωτοπόροι της αναφοράς σε άλλους καλλιτέχνες, ούτε είναι οι μόνοι που δεν μπορούν να χτίσουν από το μηδέν. Αυτό είναι το ζητούμενο; Είναι και αυτοί καταναλωτές κουλτούρας, συλλέκτες δίσκων … Πείτε μου που να βάλω τα εισαγωγικά, στο καταναλωτές, ή στο συλλέκτες;

Παραπέρα, η συζήτηση πηγαίνει στο αν δικαιούνται να λέγονται αντεργκράουντ ή είναι η κατεξοχήν έκφραση του mainstream στις μέρες μας. Παρωχημένος προβληματισμός … Δεν ξέρω αν έχει σημασία πια αυτό, είναι ξεκάθαρα mainstream, είναι μουσικοί καριέρας … Είναι curators σε πολλά καλοκαιρινά και μη φεστιβάλ, είναι υπεύθυνοι για συλλογές ακόμη και για τα Starbucks, είναι οι ίδιοι συγγραφείς βιβλίων (πρόσφατο το No Wave του Thurston Moore μαζί με τον Byron Coley). Στο βιογραφικό βιβλίο του David Browne, “Goodbye 20th Century : Sonic Youth and the rise of the alternative nation”, ο συγγραφέας τους παρομοιάζει με τους U2! Αρχής γενομένης από τον τίτλο του (the rise of the alternative nation? – για όνομα του Θεού!), και φτάνοντας μέχρι την έως αντιδραστική οπτική του, σκίστε το αν πέσει στα χέρια σας … Yπάρχει ακόμα το “Psychic Confusion - The Sonic Youth Story” (του Stevie Chick), και το “The empty page : Fiction inspired by Sonic Youth” (συλλογική έκδοση διηγημάτων έστω και απομακρυσμένα εμπνευσμένων από τη μουσική τους ή τίτλους τραγουδιών τους). Μια ολόκληρη βιομηχανία στημένη πάνω στο όνομά τους.

Και τελικά, η ουσία ίσως του προβλήματος είναι η γενικότερη απουσία ανανεωτικού αέρα (επίκαιρη έκφραση, εκλογές είχαμε πρόσφατα) στην ποπ μουσική, και την ποπ κουλτούρα. Κι όλα αυτά σε μια εποχή που η διανομή της μουσικής, και συνακόλουθα η κατανάλωσή της, δεν ήταν ποτέ ευκολότερη, να όμως που η αυθεντική δημιουργία είναι δυσκολότερη, για πολλούς λόγους, αλλά και ίσως ακριβώς γι αυτό. H άμεση ενημέρωση, η απευθείας κατανάλωση της μουσικής δεν αφήνει τα απαραίτητα περιθώρια. Να γιατί η αναφορά στο παρελθόν, στα ήδη κεκτημένα και αφομοιωμένα, δείχνει να αποτελεί κανόνα σήμερα. Μήπως οι Sonic Youth έπιασαν γρήγορα το νόημα, πριν από τους υπόλοιπους, και επεκτείνουν (προς το άπειρο;) την οπτική τους; Ή καλύτερα μήπως από την αρχή της ύπαρξής τους κάνουν αυτό ακριβώς; The Eternal Youth θα μπορούσε να είναι ο τίτλος αυτού του άλμπουμ …

Κώστας Ζαφειράτος

These icons link to social bookmarking sites where readers can share and discover new web pages.
  • Digg
  • Sphinn
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Mixx
  • Google
  • Furl
  • Reddit
  • Spurl
  • StumbleUpon
  • Technorati

Ιn a manner of eating – Dish 1

Βασιλικός θα γίνω στο παραθύρι σου...
Οι φίλοι κάγχασαν όταν άκουσαν το νέο: «σκέφτομαι να βάλω φυτά στο καινούργιο μου σπίτι». «Χρήσιμα φυτά, φυτά που θα τρώγονται» βιάστηκα να προσθέσω σε μια προκλητική επίδειξη ...κοιλιοκεντρικής προσέγγισης του κόσμου, προλαβαίνοντας την ερώτηση «τι φυτά, λουλούδια;» (πρόσφατα όμως δεν γέμισαν τα γαστροπεριοδικά με αφιερώματα σε βρώσιμα άνθη;). Αμ’ έπος, αμ’ έργον, προμηθεύτηκα την άλλη κιόλας ημέρα τους βιολογικούς μου σπόρους (ότι κι αν σημαίνει αυτό! βιολογικοί σπόροι;;), αγόρασα και χώμα (ενθυμούμενος ταυτόχρονα παιδικά χρόνια μέσα σε χώματα και λάσπες, που τώρα κατέληξα να αγοράζω ένα ευρώ το πεντόκιλο) και μια πλαστική ζαρντινιέρα (με τις ζαρντινιέρες πρέπει να είσαι προσεκτικός, όπως έχει διδάξει η πρόσφατη ...ιστορία!) και με μια κρυφή περηφάνια φύτεψα τα μικρά σκούρα σποράκια. Κοροϊδεύοντας συνάμα τον εαυτό μου για το τι πραγματικά σημαίνει «βιολογικός βασιλικός» 100 μέτρα από τη Μεσογείων και 50 από την Κηφισίας... Ίσως ότι σημαίνει και …βασιλικός με πίστη στο δημοκρατικό πολίτευμα!

Όμως η χαρά ήταν μεγάλη και απροσδόκητη όταν σε λίγες μόλις ημέρες τα μικρά πράσινα κεφαλάκια ξεμύτισαν από το χώμα και σκόρπισαν τριγύρω τη μεθυστική τους μυρωδιά. Χαρά συνοδευμένη και από εκείνη τη μοναδική αίσθηση να φροντίζεις κάποιον, μια αίσθηση σχεδόν πρωτόγνωρη για μένα, μιας μέχρι σήμερα δεν είχα ποτέ την τύχη (ή ατυχία) να έχω ζώο, συγκάτοικο, παιδί ή γυναίκα.
Όλα ωραία και καλά λοιπόν, μέχρι εκείνο το «μοιραίο» σαββατοκύριακο που αποφάσισα να λείψω.

Όταν γυρίζοντας με περίμενε το άδοξο θέαμα του βασιλικού μου να κείτεται πανιασμένος στο χώμα με τα μισά φυλλαράκια του να έχουν πάρει ένα δυσοίωνο κίτρινο χρώμα. Μια στενοχώρια απλώθηκε στην καρδιά μου, αναμεμιγμένη με τύψεις και ανιμιστικές εικόνες του φυτού να υποφέρει από το βάναυσο μαρτύριο της δίψας που το είχα απερίσκεπτα υποβάλει. Η δε μυρωδιά του, ακόμη έντονα παρούσα (δικαιώνοντας τη λαϊκή ρήση «βασιλικός κι αν μαραθεί, τη μυρωδιά την έχει»-τελικά είναι σοφός ο λαός, ειδικά όταν δεν είναι σε ...εκλογική περίοδο!), έκανε τα πράγματα ακόμη χειρότερα... Απομεινάρι, ανάμνηση μιας αποξηραμένης πλέον ζωής...

Κάνει ο νους όμως κάτι περίεργους συνειρμούς! Θυμήθηκα έτσι τη μικρή μου ανιψιά, τότε που έχοντας καταφέρει να ξεχαρβαλώσει το ένα χέρι από την αγαπημένη της κούκλα, έσπευσε για βοήθεια με μια οργισμένη και συνάμα απεγνωσμένη θλίψη στη φωνή «πες μου ότι φτιάχνεται, πες μου ότι φτιάχνεται». Ένα μικρό πρώιμο μάθημα του αναπόδραστου τέλους, του ανεπανόρθωτου; «Πες μου ότι φτιάχνεται»... Πόσες φορές δεν το επαναλαμβάνουμε στην ενήλικη μας ζωή; Πόσες φορές το καταφέρνουμε;

Και τι δίψα για δράμα είναι αυτή; Γιατί τελικά ο βασιλικός μου αποδείχθηκε ανθεκτικότατος και αφού τον πότισα, τον χάιδεψα, του μίλησα, του έβαλα ...τραγούδια (όχι industrial προφανώς!), αναστήθηκε και όρθωσε ξανά το περήφανο πράσινο ανάστημα του. Λοιπόν, την επόμενη φορά που θα λείψω για καιρό, για διακοπές, θα τον κάνω προηγουμένως ένα ωραίο πέστο... Ίσως μια παραλλαγή, με εκείνα τα ωραία brazil nuts που μου έφερε πεσκέσι μια άγνωστη πορτογαλέζα φίλη... Ή εκείνο το αγαπημένο μου με φιστίκι Αιγίνης... Για να καταπιούν τη γλώσσα τους και οι παραπάνω «καγχάζοντες» φίλοι!

Το πιάτο: Συνταγές δεν θα βρείτε σε τούτη τη στήλη (ο τόπος είναι άλλωστε γεμάτος από δαύτες!) Ίσως κάποιες ιδέες μόνο. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για παρασκευές όπως το εκ Γένοβας ορμώμενο πέστο (ή πιστού όπως το θέλουν λίγα χιλιόμετρα παρακάτω, διαβαίνοντας τα ιταλογαλλικά σύνορα) οι οποίες δίνουν τεράστια δημιουργική ελευθερία για διασκευές: ρόκα, κάρδαμο ή και μυρώνια αντί για βασιλικό, λίγο ή πολύ σκόρδο (ανάλογα με την χμμμ... προοπτική της βραδιάς), παιχνίδια με τους ξηρούς καρπούς και τα τυριά. Μόνο μακριά από «καφρίλες» με κρέμα γάλακτος!

Η μουσική: Από τα πιο πολυ-εκτελεσμένα (με αμφότερες τις σημασίες) τραγούδια της παράδοσης μας, με προέλευση από την ...γοτθική Ήπειρο. Γνωστό ακόμη και σε όσους δεν έχουν σχέση με το χώρο. Ειδικά από το ρεφρέν: «το φεγγάρι κάνει βόλτα στης αγάπης μου την πόρτα».

Αντώνης Ξαγάς

These icons link to social bookmarking sites where readers can share and discover new web pages.
  • Digg
  • Sphinn
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Mixx
  • Google
  • Furl
  • Reddit
  • Spurl
  • StumbleUpon
  • Technorati

Aν νομίζεις ότι θα σου στείλουν AMKA είσαι γελασμένος…

Kαταγράφω την ιστορία μου μόνο και μόνο μήπως βοηθήσει κάποιους συνανθρώπους μου να βγάλουν άκρη.

Στις αρχές Iανουαρίου 2009 πήγα στο TEBE (OAEE) για να ανανεώσω το βιβλιάριο ασθενείας μου, στο οποίο περιλαμβάνονται και τα τρία τέκνα μου. Έχετε AMKA κύριε; Όχι. Πρέπει πρώτα να περάσετε από την απογραφή μαζί με φωτοτυπία ταυτότητας, φωτοτυπία εκκαθαριστικού, πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης και να κάνετε αίτηση για να σας δώσουν AMKA. Mετά από κάποιες μέρες που μάζεψα τα απαραίτητα, ξαναγύρισα στο TEBE, έκατσα στην ουρά της απογραφής, έκανα τις αιτήσεις μου, μου έδωσαν το νέο βιβλιάριο και έγραψαν πάνω σε αυτό ότι αναμένεται AMKA και μετά έκατσα στην ουρά για να βάλω γιατρούς και στην νέα ουρά για την ανανέωση. Tο AMKA θα μου το έστελναν ταχυδρομικώς σε μερικούς μήνες, όπως μου είπαν. Tο ημερολόγιο έδειχνε 20 Iανουαρίου 2009.

Eδώ και μερικές μέρες με είχαν ζώσει τα φίδια καθώς όλοι οι γνωστοί μου παρέλαβαν με το ταχυδρομείο το AMKA τους ενώ για μένα τίποτα. Aποφάσισα να τηλεφωνήσω στο 11131. Eξήγησα την κατάσταση και μια ευγενική κυρία με παρέπεμψε σε κάποιο άλλο τηλέφωνο. Eκεί ένας ευγενικός κύριος μου ζήτησε τον Aριθμό Mητρώου του TEBE (OAEE), τον οποίο παρεπιπτόντως είχα εύκαιρο επειδή είχα δίπλα μου το βιβλιάριο του TEBE. Aκολούθησε ο διάλογος:

– Mάλιστα… Bλέπω την αίτησή σας, από 20/1/09 αλλά δεν σας έχει αποδωθεί AMKA, μάλλον λόγω συνωνυμίας…
– Tι εννοείται συνωνυμίας; Yπάρχει κι άλλος με τα ίδια στοιχεία με μένα και τον ίδιο αριθμό μητρώου;
– Aκούστε κύριε, η αίτησή σας για AMKA έχει απορριφθεί. Πρέπει να πάτε στο πλησιέστερο KEΠ και να κάνετε νέα αίτηση…
– Θα με ειδοποιούσατε κάποτε ή θα περίμενα σαν τον μαλάκα να μου έρθει το AMKA ταχυδρομικώς;
– Θα χρειαστείτε την ταυτότητά σας, πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης, ένα αντίγραφο για κάθε τέκνο, το AMKA της συζύγου σας, το AΦM της συζύγου σας, την ταυτότητα της συζύγου σας, το πιστ…
– Eυχαριστώ πολύ.

Eντάξει, θα φάω μερικές μέρες ακόμη στα KEΠ για να μαζέψω όλα τα πιστοποιητικά που χρειάζονται και μετά θα ξανακάτσω στις ουρές για να ξανακάνω αίτηση για AMKA. Δεν είναι τίποτα. Aλλά, υπάρχει αλήθεια κάποιος υπεύθυνος σε αυτό το μπουρδέλο; Σε λίγες εβδομάδες που θα με θεωρούσαν ανασφάλιστο, εμένα και τα τρία τέκνα μου, ποιος θα είχε την ευθύνη; Θα τιμωρηθεί κανείς γι’ αυτό;

Σταματάω εδώ γιατί είναι προφανές ότι μόνο με βρισίδια μπορώ να συνεχίσω. Aν περιμένετε, όπως εγώ, AMKA και νομίζετε ότι θα σας έρθει επειδή κάνατε αίτηση στο TEBE (OAEE) όταν ανανεώσατε το βιβλιάριό σας, μην επαναπαύεστε. Tηλεφωνήστε στο 11131 και δώστε τα στοιχεία σας για να σας πούνε τι θα κάνετε.

Aτελείωτη MπουρδελοKAτάσταση

Βασίλης Παυλίδης

These icons link to social bookmarking sites where readers can share and discover new web pages.
  • Digg
  • Sphinn
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Mixx
  • Google
  • Furl
  • Reddit
  • Spurl
  • StumbleUpon
  • Technorati